TheBluez

«Είμαι οριακά να το πετάξω!»
«Μαρία, ήρεμααα! Δεν φταίει σε τίποτα το κακόμοιρο!»
«Φταίει! Είναι δυνατόν να ταλαιπωρούμαι τόσο πολύ; Πες μου!»
«Έλα έλα! Θα φορτσάρουμε μια ωρίτσα και μετά όλα τέλεια!»
«Όλα τέλεια; Σκούπισμα; Σφουγγάρισμα; Ποιος θα τα κάνει; Πρέπει και να μαγειρέψω!»
«Μην γκρινιάζεις! Είναι μέρα χαράς!»
«Να τη βράσω τη χαρά!».

Έπιασε την πρίζα και την τράβηξε με δύναμη. Μια μπάλα έφυγε από το δέντρο και της ήρθε στο κεφάλι.

«Δεν θα τα πάμε καλά! Θα το πετάξω, στο ορκίζομαι!»
«Όλο βλακείες! Έχετε μια ιδιαίτερη σχέση εσείς οι δύο!».

Η Μαρία χαμογέλασε αλλά η κούρασή της υπερίσχυε. Είχε κάνει διπλοβάρδιες στο νοσοκομείο. Πολύ δύσκολο να είσαι γιατρός και συνοδός ασθενή ταυτόχρονα. Πέρασε όλες τις γιορτές εκεί μέσα. Πότε με την άσπρη ρόμπα και πότε με το φούτερ της. Πάντα με παντόφλες όμως. Σε μια μόνιμη ετοιμότητα. Το σπίτι της δεν την είδε ποτέ.

Κανένα εορταστικό κλίμα. Καμία προετοιμασία. Προπαραμονή Πρωτοχρονιάς, βγήκε η μαμά της από το νοσοκομείο. Η πνευμονία την είχε ρίξει πολύ τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά και η Μαρία σκέφτηκε να την πάει για Πρωτοχρονιά στη θεία της ώστε να είναι οι δύο αδερφές μαζί. Εκείνη πήγε στην κολλητή της, τη Φαίδρα. Είχε ανάγκη από αγάπη και απομόνωση. Έπεσε για ύπνο και ξύπνησε παραμονή Πρωτοχρονιάς. Έφαγε το μεσημέρι, έπαιξε με τα μικρά της φίλης της και πήγε στο νοσοκομείο για εφημερία. Άλλαξε χρονιά μπροστά από τον αυτόματο πωλητή του 2ου ορόφου.

«Γιατί; Κάθε χρόνο μέσα Νοέμβρη, μπαίνω στη διαδικασία να στολίσω! Έρχεστε όλοι, κάνω τις καθιερωμένες πίτες μου, πίνουμε κρασάκι και λα λα λα, στολίζουμε! Στο ξεστόλισμα όμως; Γιατί πρέπει να ξεστολίζεις μόνος;»
«Δεν είσαι μόνη σου! Έχεις εμένα!», της είπε η Φαίδρα και την αγκάλιασε.
«Ξέρεις τι εννοώ…», της είπε και έσφιξε στην παλάμη της το αγαπημένο της στολίδι.

Η Μαρία και ο Τίμος. Ζευγάρι χρόνων. Πάντα μαζί και πάντα χώρια. Γιατροί και οι δύο. Εκείνη καρδιοχειρουργός στην Αθήνα και εκείνος στους Γιατρούς χωρίς σύνορα. Από συμφοιτητές, κολλητοί και από κολλητοί, ζευγάρι. Μια δεκαετία μες στο νερό. Ο Τίμος πάντα εδώ στο στόλισμά και ποτέ στο ξεστόλισμα. Πάντα εδώ Πάσχα και ποτέ Χριστούγεννα.

«Καλύτερα που έλειπε φέτος! Δεν είχα χρόνο ούτε μπάνιο να κάνω! Ωραίες γιορτές!»
«Μαράκι μου, μην στεναχωριέσαι! Είναι λειτούργημα αυτό που κάνει!»
«Το ξέρω και είμαι περήφανη, αλλά δεν παύει να μου λείπει. Και όσο περνάνε τα χρόνια μου λείπει όλο και περισσότερο!».

Η Φαίδρα έκανε να την αγκαλιάσει μα το κουδούνι της έκοψε τη φόρα.

«Ποιος να ‘ναι;», ρώτησε η Μαρία.
«Ο άντρας μου και τα παιδιά μου ίσως;», είπε η Φαίδρα και σηκώθηκε να ανοίξει. Μια τσιρίδα όμως έκανε τη Μαρία να πεταχτεί και να πάει στην πόρτα.

«Τίμο;», ψέλλισε μαρμαρωμένη.
«Ήρθα να ξεστολίσουμε μαζί! Έφερα πίτες και κρασί. Και δώρα!»

Η Μαρία πήρε τα πράγματα από τα χέρια του και κλείστηκε στην αγκαλιά του. Το άρωμά του γέμισε τα πνευμόνια της και η καρδιά της ζεστάθηκε μονομιάς.