TheBluez

Αγαπημένε μου,
Χτες βράδυ γνώρισα κάποιον που σου έμοιαζε πολύ. Μιλούσαμε και όσο μιλούσε κοιτούσα πόσο σου έμοιαζε. Τα χέρια του, η φωνή του. Μόνο τα μάτια σου δεν είχε. Αυτό με έσπρωξε να σου γράψω αυτό το γράμμα που ίσως έπρεπε να γράψω από καιρό. Όχι για να σου πω συγνώμη ή σ’ αγαπώ ή ότι σε θέλω. Τίποτα απ’ όλα αυτά. Ή ίσως όλα αυτά μαζί. Κυρίως για να σου πω αυτά που θέλω καιρό να πω. Από τότε που χωρίσαμε.

Ξέρεις… εγώ πολλές φορές ήθελα να σου μιλήσω. Όχι γιατί θέλω να καταλάβεις, να συγχωρέσεις ή να δεχτείς. Απλά για να με ακούσεις. Όποτε είπα να στα γράψω, μα άλλωστε αυτό το γράμμα δεν νομίζω να το διαβάσεις ποτέ.

Συγνώμη που δεν πήγαν τα πράγματα έτσι όπως ήθελες. Που δεν μπόρεσα να είμαι αυτό που ονειρεύτηκες, αυτό που ρομαντικά σκεφτόσουν. Δεν ήμουν εγώ η Ελένη σου ανόητε Πάρη και τσάμπα πάλεψες. Ήμουν απλά ένα κορίτσι μικρό. Που σε αγάπησε φριχτά πολύ. Και σε ερωτεύτηκε για λίγο. Ήταν όμως πολύ λίγο αυτό το λίγο. Γιατί μετά άλλαξες, κλείστηκες στο κάστρο σου και δεν ήθελες να βγεις έξω. Και εγώ ήθελα να ζήσω. Πράγματα ωραία, καθημερινά μα και διαφορετικά, συναρπαστικά. Εσύ όμως δεν ήθελες να βγεις ή δεν μπορούσες. Όπως και να έχει έκλεισες κι εμένα σε ένα κάστρο, αυτό της μοναξιάς.

Να ξέρεις όμως σε αγάπησα πολύ. Δεν ήξερα ότι μπορούσα τόσο. Πονούσα από αγάπη για εσένα. Ήταν στιγμές που σε κοιτούσα και απλά ζεσταινόμουν από αγάπη. Υπέροχο συναίσθημα.

Και όσο υπέροχο ήταν αυτό, άλλο τόσο απαίσιο αυτό του χωρισμού. Κόπηκα στα δυο. Σταμάτησε η καρδιά μου. Θυμάμαι τις πρώτες μέρες, μηχανικά ζούσα μες τη μέρα, γιατί δεν ήθελα να το συζητάω με άλλους. Μόλις έκλεινα την πόρτα του σπιτιού αφηνόμουν στην θλίψη. Και ήταν η άτιμη γλυκιά. Με έκλεινε στην αγκαλιά της σαν ζέστη, υγρή κουβέρτα και δεν ήθελα να βγω. Παρηγοριά έβρισκα μόνο στην μουσική, που επέλεγα να είναι θλιμμένη και αυτή.

Δεν ήξερα μέχρι τότε τι σήμαινε ο θρήνος, η θλίψη, ο χαμός ενός αγαπημένου. Το έμαθα αυτό μαζί σου. «Κάθε χωρισμός είναι σαν ένας μικρός θάνατος» μου είπαν κάποτε. Και έτσι ένιωθα. Σαν να πέθανε κάτι μέσα μου όταν σε έχασα. Πέθανε τελειωτικά. Πόνεσα τόσο που αποφάσισα να μην ξαναγαπήσω έτσι. Τόσο βαθιά, τόσο πολύ. Και το έκανα.

Ερωτεύτηκα ξανά, και αγάπησα και πάλι, αλλά δεν ήταν το ίδιο. Έτσι πολύ δεν μπόρεσα ξανά. Σαν να μην άντεχε η καρδιά μου αυτό τον πόνο και έτσι έβαζε ασπίδα την λογική και περιόρισε το μέγεθος του συναισθήματος. Για να περιορίσει και το μέγεθος της ζημίας.

Ήθελα να ζήσουμε πολλά μαζί, αλλά με τρόμαζες. Στην αρχή γιατί ήθελες πολλά από εμένα. Πόνταρες πολλά σε μένα. Και μετά γιατί είχες μόνο εμένα. Στήριγμα, φίλο, σύντροφο. Ήταν ξέρεις αρκετά βαρύ όλο αυτό και εγώ μάλλον πιο αδύναμη απ’ όσο ήθελες να με βλέπεις.

Ακόμα είναι στιγμές που νομίζω πως θα στρίψω σε μια γωνία και θα σε δω. Και ας ξέρω πως κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. Όχι γιατί θέλω κάτι σου πω. Μάλλον απολαμβάνω τον χτύπο που κάνει η καρδιά μου στην σκέψη ότι θα ξαναδώ τα μάτια σου.