TheBluez

«Άνοιξε! Εγώ είμαι!».

Ποδοβολητά ακούστηκαν από τη μέσα μεριά της πόρτας. Ο ήχος μια κλειδαριάς που ξεκλειδώνει και τσουπ, μπροστά της η Χρύσα.

«Βάλε μου ένα ποτήρι κρασί. Ή μάλλον, φέρε όλο το μπουκάλι! Και πατατάκια!». Η Στέλλα έβγαλε τις ψηλοτάκουνες γόβες της δίπλα στην πόρτα. Πέταξε το παλτό και την τσάντα της στην πολυθρόνα και με έναν γδούπο έπεσε στον καναπέ, ενώ η Χρύσα της έφερνε από την κουζίνα ό,τι της ζήτησε.

«Άλλο ένα αποτυχημένο ραντεβού;», τη ρώτησε η Χρύσα καθώς βολευόταν δίπλα της.
«Όχι απλά αποτυχημένο. Σκέτη καταστροφή!»
«Μα γιατί; Αφού είσαι τόσο όμορφη! Εμφανισιακά έκανες όλα τα σωστά βήματα!».
Την κοίταξε λοξά η Στέλλα ενώ γέμιζε μέχρι επάνω το ποτήρι με κρασί.

«Γιατί με κοιτάς έτσι; Έβαλες το υπέροχο μαύρο φουστάνι σου με το άνοιγμα στην πλάτη, το οποίο δεν είναι πολύ μίνι και είναι και ζιβάγκο, μαζί με τις ψηλές γόβες σου. Συνδύασες με κόκκινο παλτό, κόκκινο κραγιόν και το μαύρο σου τσαντάκι. Μαλλιά ένας ωραίος χαμηλός κότσος. Σκουλαρίκια διακριτικά. Από εμένα έχεις περάσει, ΞΕΚΑΘΑΡΑ, στην επόμενη φάση!».

Η Στέλλα πραγματικά ήταν μια κούκλα. Έκανε ό,τι ακριβώς τις είπαν οι φίλες της. Άφησε εκτεθειμένο λίγο δέρμα στην πλάτη, ενώ τα υπόλοιπα σημεία του σώματός της τα είχε καλυμμένα, αφήνοντάς τα όλα στην φαντασία. Απαλό και διακριτικό μακιγιάζ για να δώσει έμφαση στα χείλη της με κόκκινο κραγιόν.

«Δεν μπορώ να καταλάβω τι πήγε στραβά! Αλήθεια!», είπε η Στέλλα κοιτώντας το ταβάνι.
«Τι συζητήσατε;»
«Ξεκινήσαμε να μιλάμε για τις δουλειές μας. Στο ορκίζομαι δεν είπα τίποτα! Περιορίστηκα στο ‘εγώ είμαι νηπιαγωγός και δουλεύω σε έναν παιδικό σταθμό’. Εκείνος είναι μηχανικός σε σκάφη και αφού εξέφρασα τον θαυμασμό μου, μιλήσαμε για τη θάλασσα κλπ. Μετά, με ρώτησε τα ενδιαφέροντά μου. Είπα ΜΟΝΟ για τη γιόγκα και τις πεζοπορίες. Δεν ανέφερα τίποτα για αρθρογραφία, συγγραφή κλπ γιατί θα κέντριζα το ενδιαφέρον και δεν ήμουν έτοιμη. Εκείνος κάνει σκι, θαλάσσια σπορ, πηγαίνει γυμναστήριο, κάνει πολλά ταξίδια και διάφορα άλλα…»

«Μέχρι στιγμής, τα έχεις πάει εξαιρετικά!»
«Αυτό πίστευα και εγώ!»
«Αλλά;»
«Μετά με ρώτησε πόσο καιρό είμαι μόνη!»
«Ωχ! Αυτή η ερώτηση ήταν στα sos! Πες ότι δεν είπες καμιά μ@λ@kiα!»
«Όχι! Είπα ότι είμαι χωρίς σχέση έναν χρόνο, διότι βγήκα από μια μακροχρόνια και δεν ήμουν έτοιμη, όμως είναι ανοιχτή σε προτάσεις και νέες γνωριμίες!»
«Δόξα τω Θεώ! Εκείνος;»
«Εκείνος είχε μια σχέση από την οποία χώρισε πριν κάποιους μήνες!»

«Μάλιστα; Το κινητό σου πού το είχες;»
«Στην τσάντα, για να έχω την προσοχή μου στραμμένη επάνω του!»
«Σωστά! Εκείνος;»
«Δίπλα του! Στο αθόρυβο και όχι γυρισμένο ανάποδα!»
«Μωρέ μπράβο!»
«Έκανες το κόλπο με την τουαλέτα;»
«Ναι ρε Χρύσα. Ζήτησα συγνώμη και σηκώθηκα, προχώρησα προς το μπάνιο και κρύφτηκα πίσω από έναν τοίχο. Δεν έπιασε το κινητό του ούτε μια φορά!»
«Πω πω! Φοβερή μαθήτρια! Όλα έχουν πάει εξαιρετικά!»
«Όόόόόόόόχι και όλα!»
«Ωχ!»
«Όταν ήρθε η ώρα να πληρώσουμε, πολύ ευγενικά, ζήτησα να μοιραστούμε τον λογαριασμό!»

«ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΣΤΕΛΛΑ; ΓΙΑΤΙ; ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΑΥΤΟΣ; ΤΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΑ ΕΙΠΑΜΕ! ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΕ! Ήταν τόσο καλός! Τα είχε κάνει και εκείνος όλα σωστά, γιατί έπρεπε να τα σκ@τwσεις στο τέλος;».

Η Στέλλα συνέχιζε να κοιτάει το ταβάνι ενώ το κρασί στο μπουκάλι όλο και μειωνόταν. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι είχε κάνει λάθος. Ακολούθησε κατά γράμμα τις οδηγίες των φίλων της, τόσο στο ντύσιμο όσο και στη συμπεριφορά. Είχαν απελπιστεί οι δύσμοιρες με την πάρτη της. Έναν χρόνο μόνη με μεγάλη αποστροφή στους άντρες λόγω της τελευταίας σχέσης. Την είχαν κάνει χρυσή να βγει κανένα ραντεβού, αλλά όλα ήταν σκέτη αποτυχία επειδή η Στέλλα ήταν ο εαυτός της.

Χύμα τελείως. Μπορεί να ήταν το απόλυτο θηλυκό με τις καμπύλες τις, αλλά ποτέ δεν τις επιδείκνυε. Προτιμούσε τα φαρδιά ρούχα. Ναι μεν πολύ κολακευτικά για το κορμί της, αλλά φαρδιά. Πάντα απλά χτενισμένη και βαμμένη. Συζητούσε για τα πάντα με απίστευτη ευφράδεια λόγου. Είχε άπειρα ενδιαφέροντα και χόμπι σε σημείο που ο άλλος αισθανόταν μειονεκτικά. Όσο τραβούσε η συζήτηση έτρωγε και έπινε χωρίς να ντρέπεται ή να μετράει τις μπουκιές της.

Μετά τον χωρισμό της, έπεσε ψυχολογικά και δεν ήθελε κανένα ραντεβού. Οι φίλες της την πίεζαν συνεχώς λέγοντάς της πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να μένει μόνη…

«Και πού κατέληξα;», απάντησε φωναχτά στον εαυτό της η Στέλλα.
«Ορίστε;»
«Σκέφτομαι, Χρύσα μου, όλα αυτά που μου λέτε έναν ολόκληρο χρόνο τώρα! Να βγω ραντεβού, να περιποιηθώ τον εαυτό μου, να προσέχω τι λέω και πώς, να τριπλοσκέφτομαι τα πράγματα, να είμαι μια μικρή σέξι κυρία! Έτσι δεν λέτε;»
«Εεεεεεεε… Εντάξει! Όχι ακριβώς!»
«Μμμμμμ! Ναι! Σωστά! Τα ακριβή λόγια είναι τα εξής… «Οι άντρες θέλουν συγκεκριμένα standards. Αυτά πρέπει να έχεις για να τους αρέσεις! Και εσύ, Στέλλα μου, αυτή τη στιγμή δεν πληροίς κανένα! Χρειαζόμαστε δουλειά!’. Αυτά είναι τα λόγια τα σωστά! Και μπήκα στη διαδικασία να αλλάξω για να αρέσω και κάπου έχασα εμένα! Φανταστικό;»

Η Χρύσα την πλησίασε και την αγκάλιασε. Ήξερε πως η Στέλλα έκανε υπέρβαση με τα ραντεβού και της το αναγνώριζε! Καθόταν με τις ώρες και τις άκουγε να τη συμβουλεύουν για τα πρώτα ραντεβού και ό,τι μάθαινε το εφάρμοζε κατά γράμμα. Δεν έφταιγε εκείνη που κλείστηκε τόσο στον εαυτό της όσο και στο σπίτι. Πόνεσε πολύ όταν χώρισε και επειδή τον αγαπούσε τον βλ@kα δυσκολευόταν πολύ να προχωρήσει.

Ακόμα θυμάται τα λόγια της Στέλλας εκείνο το βράδυ… Το βράδυ που χώρισε και τη βρήκαν να κλαίει απαρηγόρητη μέσα στη μπανιέρα… «Τέλος για μένα οι άντρες! Αυτό ήταν. Ό,τι έδωσα, έδωσα. Κλείσαμε! Αν και εφόσον, υπό προϋποθέσεις και πολύ μετά. Πολύύύύύ μετά…».

Και το τήρησε. Πέρασε ένας χρόνος μέχρι να δεχτεί να βγει ένα ραντεβού. Οι φίλες της ήταν υπερήφανες γιατί ήξεραν πόσο βουνό της φαινόταν. Βέβαια κανένα δεν πήγε όπως εκείνες θα ήθελαν, γιατί λίγο πριν το τέλος, η Στέλλα δεν άντεχε την περσόνα που είχε φτιάξει και γινόταν ο εαυτός της.

«Να σου κάνω μια ερώτηση, Στελλίτσα μου; Αλλά μην θυμώσεις!», τη ρώτησε η Χρύσα αγκαλιάζοντάς τη. Η Στέλλα την κοίταξε έτοιμη για καβγά.
«Σε αυτή την εφαρμογή, ξέρεις, που σου κατεβάσαμε, δεν μιλάς με κανέναν που σου κινεί το ενδιαφέρον; Οκ, βγήκες με πέντε-έξι επειδή εμείς σε πιέσαμε. Δεν υπάρχει κάποιος με τον οποίο να θέλεις να μιλήσεις και να θέλεις να βγεις;»
«Αμέ! Μαζί του μιλάω τώρα!». Η Χρύσα την άφησε από την αγκαλιά της για να τη δει καλύτερα.

«Καιιιιι;; Τι λέτε;»
«Του λέω ότι βγήκα για μια ακόμη φορά ένα αποτυχημένο ραντεβού. Ότι όλοι μου φαίνονται παγερά αδιάφοροι και πως είμαι οριακά να σβήσω αυτή την εφαρμογή!»
«Συγγνώμη! Αυτά του λες του ανθρώπου; Και περιμένεις να ενδιαφερθεί για σένα μετά από όλα αυτά;»
«Αν δεν ενδιαφέρεται, τότε γιατί μου ζήτησε να πάμε μια βόλτα να τα συζητήσουμε όλα αυτά από κοντά;»
«ΟΝΤΩΣ; Να πας! Είσαι έτοιμη… Λίγο το μακιγιάζ σου και λίγο το… Ειιιιιι! Τι κάνεις εκεί; Γιατί ξεβάφεσαι;»
«Γιατί αυτή τη φορά θα βγω ο εαυτός μου. Άβαφη και με φόρμες. Τον κότσο θα κρατήσω μόνο. Μπορείς να μου δανείσεις το μαύρο σετ με τις φόρμες σου και ένα ζευγάρι παπούτσια; Σε δέκα λεπτά θα είναι στην πλατεία απέναντι!»
«Μα έτσι δεν θα μπορέσεις να τον…»
«Δεν πειράζει! Ίσως αυτή τη στιγμή να χρειάζομαι έναν φίλο και όχι έναν γκόμενο και για να περάσω καλά, θέλω να είμαι ο εαυτός μου. Εξάλλου, τόσους μήνες μιλάμε. Ξέρει με τι άνθρωπο έχει να κάνει…».

Η Χρύσα δεν αντέδρασε. Πήγε στο δωμάτιό της, πήρε ό,τι της ζήτησε η Στέλλα και της τα έδωσε.

«Χαίρομαι που βγαίνεις από μόνη σου! Αυτό μετράει για μένα. Όχι πώς θα είσαι! Είσαι τόσο όμορφος άνθρωπος, Στελλίτσα μου και είμαι απίστευτα συγκινημένη που επιτέλους το είδες και θες να είσαι ο εαυτός σου! ‘Ο,τι και να σου πούμε εμείς, εσύ πάντα ξέρεις τι είναι το καλύτερο για σένα! Να περάσεις όμορφα θέλω!».

Η Στέλλα την αγκάλιασε και φόρεσε το παλτό της.

«Θα σε κρατήσω ενήμερη, Χρύσα μου! Σε ευχαριστώ και σε αγαπώ!».
Την αγκάλιασε σφιχτά και έκλεισε την πόρτα πίσω της.