TheBluez

«Ακούω! Πάρε!». Η Αγνή άπλωσε μπροστά της μια κούπα καφέ. Η Κατερίνα δεν την πήρε. Η Αγνή άλλαξε χέρια και βρέθηκε μπροστά της ένα ποτήρι κρασί. Η Κατερίνα χαμογέλασε και το άρπαξε από την παλάμη της φίλης της.

«Μιλάμε!»
«Ωραία! Και;»
«Τι και; Δεν θα ρωτήσεις ποιος στέλνει;»
«Πίστεψέ με! Δεν έχει καμία σημασία!»
«Όοοοοοοχι, Αγνή μου! Έχει! Έχει γιατί…»
«’Γιατί αν δεν στέλνει εκείνος πρώτος σημαίνει απλώς πως απαντάει από ευγένεια!’. Σωστά; Αυτές τις μ@λακίes δεν μου λες κάθε φορά;»

Η Κατερίνα δεν απάντησε. Χαμογέλασε και έσφιξε λίγο παραπάνω το ποτήρι στη χούφτα της. Δεν ήθελε να τσακωθεί με την Αγνή για αυτόν τον λόγο. Ήξερε πως η φίλη της είναι χείμαρρος, αλλά η γνώμη της Κατερίνας δεν άλλαζε. Αν δεν έστελνε και ο άλλος, ποιο το νόημα; Αν δεν έδειχνε το απειροελάχιστο ενδιαφέρον, τι σημασία είχε; Παίζει ρόλο ποιος στέλνει! Μεγάλο κιόλας.

«Όχι Κατερίνα! Ξέρω πολύ καλά τι σκέφτεσαι και θα σου πω πως δεν παίζει ρόλο! Δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Για κάποιον είναι πιο εύκολο να στείλει. Άλλοι είναι εγωιστές. Άλλοι δεν ξέρουν τι να πουν. Σταματήσετε πια να τα υπεραναλύετε στο μυαλό σας. Είναι απλά τα πράγματα! Και επίσης να σου θυμίσω πως εσένα, ΕΣΕΝΑ, ποτέ δεν σε ένοιαζε τίποτα. Πήγαινες και όπου έβγαινε! Για αυτό, λέγε…»

Η Κατερίνα της χαμογέλασε και της έκανε με τα χέρια της μία καρδούλα.
Πάντα ήξερε τι να της πει η Αγνή!

«Αυτό! Μιλάμε… Και τα λέμε ωραία!»
«Αχ, πολύ χαίρομαι Κατερινάκι μου!»
«Όχι! Όχι! Μη χαίρεσαι και ΜΗ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ!». Η Κατερίνα ξαφνικά έγινε έξαλλη. Ήπιε μια γερή γουλιά κρασί και έγειρε πίσω.

«Καλέ γιατί το λες αυτό; Μιλάτε! Τα λέτε ωραία! Χαζογελάτε! Δεν βλέπω πού είναι το πρόβλημα!»
«Το πρόβλημα είμαι εγώ και οι εξαρτήσεις μου! Εγώ και οι δεύτερες σκέψεις μου! Εγώ και η υπεραναλυτικότητά μου! Ωωωωωωωωω! Δεν μπορώ!»
«Κατερίνα… Κατερίνα! Πάμε να τα δούμε ένα – ένα! Τι δεύτερες σκέψεις έχεις;»

«Τις βασικές. Ότι είμαι ένα ακόμα όνομα σε μια λίστα ή ότι είμαι μια ακόμα ηλh8ιa που τον γουστάρει, ότι μπορεί να γίνομαι στα μάτια του σπαστικιά/ενοχλητική/παρεμβατική κλπ και φυσικά ότι μιλάμε λόγω ευγένειας! Ρε δεν μπορώ να τα σκέφτομαι! Τρελαίνομαι!»
«Μάλισταααα! Έχεις εξαιρετική εικόνα για τον εαυτό σου! Ωραία! Πολύ ωραία! Θα το αφήσω ασχολίαστο γιατί θα μαλώσουμε και δεν έχω καμία όρεξη! Προχωράμε… Τι ακριβώς υπεραναλύεις; Αφού όλα είναι καλά!»

«Τα πάντα! Τα ουσιαστικά, τα επίθετα, τα ρήματα και τα επιρρήματα που χρησιμοποιώ για να συντάξω ένα μήνυμα. Τον τόνο της φωνής μου αν στείλω ένα ηχητικό. Τις ανάσες μου όταν στέλνω ένα ηχητικό. Τις παύσεις μου! Καλά εκεί, άστο! Τις ώρες που θα στείλω. Το πρώτο μήνυμα! Αχ το άτιμο πρέπει να είναι ευφυέστατο και μικρό! Και κάπως έτσι περνάς από την απλή λογική στην παράνοια!»
«Κατερίνα; Μια ερώτηση μόνο… Πας καλά; Τι είναι όλα αυτά; Από πότε εσύ έχεις θέμα και δυσκολεύεσαι να στείλεις ένα μήνυμα πρώτη; Μην τρελαθούμε τώρα!»

«Από τότε που τον γνώρισα, Αγνή μου! Από τότε… Τέτοια αμηχανία και τέτοια ντροπή δεν έχω ξανανιώσει. Είναι λες και κάθε φορά θα κάνω λάθος. Λάθος! Και είναι αδιανόητα δύσκολο και ψυχοφθόρο να λειτουργείς έτσι!»

«Έχεις ξεκάθαρα θέμα! Και για πάμε λίγο στις εξαρτήσεις σου…»
«Πάμε και εκεί!»
«Αναφέρεσαι στην εξάρτησή σου με τα πατατάκια ή στην εξάρτησή σου με τα μπισκότα;»

«Και μετά λες ότι εγώ δεν πάω καλά! Αναφέρομαι στην εξάρτησή μου με την επικοινωνία μαζί του! Και με τον κάθε ‘μαζί του’. Αυτό είναι το πρόβλημά μου -μάλλον!- το μεγάλο! Όταν ο άλλος μιλάει, θέλω να μιλάω. Όταν νιώθω ότι ο άλλος είναι χαλαρός, θέλω και άλλο! Δεν φτάνουν ποτέ τα τρία, πέντε, δέκα μηνύματα. Μπορούμε να μιλάμε όλη μέρα; Ας μιλάμε. Δεν θα κουραστώ… Δεν θα απελπιστώ… Ίσα ίσα που θα βρίσκω πάντα θέματα συζήτησης. Ειδικά μαζί του!».

Η Κατερίνα ήπιε μονοκοπανιά το κρασί της και έγειρε το κεφάλι της πίσω στο μαξιλάρι πριν γεμίσει ξανά το ποτήρι της. Όλα στο μυαλό της χαομένα. Όλα ένα κουβάρι και στις άκρες του, το όνομά του. Τον ήθελε πολύ! Πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό βρήκε έναν άντρα να της κινήσει το ενδιαφέρον και την περιέργεια και έτυχε -ΤΥΧΗ ΒΟΥΝΟ- να είναι αυτός! Αν έχεις το Θεό σου!

«ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ, ΑΓΝΗ!». Η Αγνή αναπήδησε στη θέση της. Η φωνή της Κατερίνας της έκοψε το αίμα. Ευτυχώς που ο μικρός κοιμόταν του καλού καιρού και δεν άκουσε τίποτα.
«Χριστιανή μου, θες να πάθω καμία ανακοπή; Είσαι καθόλου με τα καλά σου; Τι έπαθες;»

«Αυτό είναι το θέμα μου! Είναι ο πρώτος άντρας μετά από τόσο καιρό που επέτρεψα να με πλησιάσει. Συναισθηματικά εννοώ! Αμέσως εσύ! Μετά από την παγερή αδιαφορία μου προς όλους, βρέθηκε μπροστά μου και έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Αυτό είναι! Είναι ο άντρας που έψαχνα να με ξεμπλοκάρει. Για αυτό δεν μπορώ να είμαι μακριά του. Είναι το μέλι που πάντα θα με τραβάει… Αυτός ο τύπος!»

Σιωπή. Η Κατερίνα ξαναγέμισε το ποτήρι της και έγειρε πάλι πίσω με κλειστά μάτια. Είχε βρει την άκρη από το κουβάρι. Την τράβηξε απότομα και της ήρθε απότομα. Αυτό ήταν! Είχε βρει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τη δύναμη να κάνει το επόμενο βήμα. Είχε βρει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το θάρρος να κάνει κάτι για τη ζωή της. Να προχωρήσει. Να ξεχάσει και να βγει στο φως.

«Να του το πεις πάντως!». Η Αγνή ξεστόμισε αυτές τις πέντε λέξεις έτσι. Αφιλτράριστες.
«Να του πω τι, Αγνούλα μου;», τη ρώτησε η Κατερίνα και το πρόσωπό της είχε μια έκφραση λες και είχε δει φάντασμα.
«Να του πεις τον λόγο! Αν δεν θες να νομίζεις ότι είσαι ένα όνομα σε μια λίστα ή μια ακόμα τυχάρπαστη κοπελίτσα, δώσε του τον πραγματικό λόγο!»
«Μια ερωτησούλα… Είσαι καθόλου με τα καλά σου;»

«Ωωωωωωω! Βαρέθηκα! Από τη μια μου λες ότι νομίζεις όλα αυτά που νομίζεις τέλος πάντων και από την άλλη δεν κάνεις κάτι για να τα διαψεύσεις. Τουλάχιστον στον εαυτό σου! Αντί να είσαι περήφανη που μετά από τόσο καιρό, επέτρεψες στον εαυτό σου να χαλαρώσει, να φλερτάρει, να μιλήσει κλπ κλπ, κάθεσαι και αυτομαστιγώνεσαι χωρίς λόγο. Αυτός σήμερα είναι και αύριο δεν είναι! Το θέμα μου είσαι εσύ. Θέλω να είσαι εδώ και σήμερα και αύριο. Και θέλω να είσαι φωτεινή, χαρούμενη και ανοιχτή με τους ανθρώπους και τις ευκαιρίες που σου προσφέρονται. Φτάνει όλο αυτό το σκοτάδι. Φτάνει! Γίνεσαι σιγά-σιγά ο παλιός καλός εαυτός σου και αυτό το χρωστάς σε εκείνον. Οπότε πες του το! Άντε γιατί βαρέθηκα! Για μένα πάντως, όλα πάνε χάρμα! Μιλάτε και αυτό έχει σημασία…».