«Προσπαθώ πολύ να ξέρεις! Αλήθεια!»
«Τι εννοείς;»
«Μετά τη βλακεία που έκανα και σου είπα ό,τι νιώθω, προσπαθώ πάρα πολύ για να είναι όλα καλά! Δεν ξε-λέγονται όσα είπα, όμως αλλάζουν!»
«Ηρέμησε!»
«Είμαι πολύ ήρεμη… Βλέπω όμως πόσο αλλάζουν όλα και απλά θέλω να ξέρεις πως προσπαθώ να διορθώσω όλο αυτό που δημιούργησα τότε! Αν δεν είχα πει κάτι, θα ήταν αλλιώς… Αν δεν με ένοιαζες ως άνθρωπος δεν θα έδινα σημασία, αλλά τι να κάνουμε που σε συμπαθώ λιγάκι!»
«Να διορθώσεις τι ακριβώς;»
«Το λάθος που έκανα να σου πω όσα νιώθω…»
«Δεν ήταν λάθος!»
«Ήταν λάθος και στα λέω όλα αυτά γιατί θέλω να μου μιλάς όπως πριν αλλά…»
«Όπως πριν σου μιλάω μάτια μου!»
«Αν μου μιλούσες ψυχούλα μου. δεν θα έκανα αυτή την κουβέντα, αλλά έχεις σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθείς. Απλά να ξέρεις ότι προσπαθώ!»
«Χαίρομαι που προσπαθείς!»
«Και εγώ που είσαι εσύ και το αντέχεις κι ας κάνω λάθη στα λάθη!»
«Δεν κάνεις λάθη…»
«Κάνω πολλά, αλλά θα προσπαθήσω περισσότερο! Αν δεν ήσουν εσύ δεν θα με ένοιαζε, αλλά έπεσα στην περίπτωση!»
«Εγώ; Περίπτωση;»
«Και ζόρικη μάλιστα! Δεν ήθελα να τα κάνω τόσο χάλια…»
«Μπορείς να μου πεις γιατί το λες αυτό; Τι έγινε;»
«Δεν είσαι ίδιος! Άλλαξες! Δεν μου μιλάς όπως πριν και δεν ξέρω γιατί… Είναι λες και πατήθηκε ένας διακόπτης και όλα όσα είπα σε έκαναν να με αποφεύγεις!»
«Αυτό πιστεύεις;»
«Αυτό δείχνεις!»
«Δεν ισχύει! Αν δεν ήθελα, δεν θα ήμουν εδώ!»
«Μήπως νιώθεις άβολα;»
«Γιατί να νιώθω άβολα απ’ τη στιγμή που ήμασταν ειλικρινείς;»
«Απαντάς με ερώτηση!»
«Ναι και δεν παίρνω απάντηση!»
«Μπορεί να νιώθεις άβολα επειδή μου ‘έριξες’ τη χυλόπιτα και βλέπεις ότι εγώ προσπαθώ…»
«Δεν σου έριξα χυλόπιτα! Απλά ήμουν ειλικρινής!»
«Χυλόπιτα λέγεται… Και αντί να νιώθω εγώ άβολα, νιώθεις εσύ! Δεν υπάρχει λόγος! Δικαιολόγησα απλά μια συμπεριφορά μου. Δεν είπα ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα ή ότι είσαι εσύ και τέλος!»
«Και τα κείμενα;»
«Μυθοπλασία και το ξέρεις! Μην πιστεύεις ό,τι διαβάζεις!»
«Δηλαδή δεν ισχύει τίποτα από αυτά που είπες τότε;»
«Σε νοιάζει;»
«Για να σε ρωτάω;»
«Ισχύουν εν μέρει! Πλέον έμαθα και προχωράω με ό,τι έχω. Ή δεν έχω!»
«Και τι έχεις;»
«Την όρεξη να προσπαθήσω για αυτή τη σχέση! Τη δικιά μας!»
«Και τι δεν έχεις;»
«Μεγάλη κουβέντα η οποία δεν χρειάζεται να γίνει!»
«Έχω μια ερώτηση… Γιατί;»
«Τι ‘γιατί;’»
«Γιατί εμένα;»
«Αυτό τώρα γιατί;»
«Να μην ξέρω;»
«Χρειάζεται;»
«Λέγε…»
«Ε δεν ξέρω… Ίσως η αύρα σου! Ο τρόπος που μιλάς. Ο τρόπος που γελάς. Δεν ξέρω… Έχεις κάτι αφοπλιστικά οικείο και δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Αυτό! Και τώρα μπορείς πάλι να σταματήσεις να μου μιλάς!»
«Γιατί να το κάνω αυτό;»
«Γιατί αυτό έκανες! Μόλις έμαθες, άλλαξες. Βέβαια μπορεί να φταίει και το γεγονός ότι αναγκάστηκες να μοιραστείς μαζί μου σκέψεις σου! Μπορεί απλά να ήθελες να με ξεφορτωθείς αρχής εξ’ αρχής και να σου έκατσε κουτί. Δεν ξέρω…»
«Έχεις γεμίσει το μυαλό σου με χαζ0μάρες, το ξέρεις!»
«Δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς!»
«Κάνε μου μια χάρη…»
«Ό,τι θες!»
«Μείνε όπως είσαι! Σε έχω ανάγκη έτσι ακριβώς!»
«Μα δεν έχω σκοπό να αλλάξω… Μόνο να διορθώσω το ‘κακό’ που μας έκανα!»
«Μόνο καλό έχεις κάνει! Σε εμένα τουλάχιστον!»
«Όχι όσο έχεις κάνει εσύ σε εμένα!»
«Δηλαδή;»
«Όταν έρθει η ώρα! Ένα βήμα τη φορά!»
«Μαζί σου!»
Κατερίνα Μοχράνη