«’Ο Λεωνίδας πού είναι;’, μόνο αυτό θυμάμαι να ρωτάω και να εξαφανίζομαι αστραπιαία μόλις άκουσα τη λέξη ‘έξω!’. Δεν θυμάμαι πώς βγήκα… Νομίζω πως δεν έβλεπα καν μπροστά μου. Τόσο στα χαμένα! Έτρεμαν τα χέρια μου, τα μάτια μου βουρκωμένα και οριακά τα πόδια μου με κρατούσαν. Άνοιξα την πόρτα και τσουπ, έπεσα πάνω του. Κυριολεκτικά! Με κράτησε σφιχτά και χωρίς να μιλάει με έπιασε από το χέρι να περπατήσουμε. Τον άκουσα να λέει δυνατά στον εαυτό του ‘νερό έχω! Πάμε!’. Εκεί κάπως ξεθόλωσα και άρχισα να θυμάμαι τις ανάσες μου. Κρίση πανικού!
Με απομάκρυνε λίγο από το μέρος στο οποίο βρισκόμουν και με πρόσταξε να κάτσω. Πεζούλι ήταν… Πεζοδρόμιο… Δεν θυμάμαι… Θυμάμαι μόνο πως όταν έκατσα, ένιωσα τόσο μικρή και αδύναμη. Δεν με ρώτησε τίποτα. Με άφησε να μιλάω και να κλαίω. Και να πίνω νερό! Δεν με σταμάτησε. Άκουγε όσα έβγαιναν από το στόμα μου με προσοχή και εγώ ένιωθα ασφαλής, γιατί ήξερα πως δεν θα με πρόδιδε.
Μιλούσα ακατάπαυστα και έκλαιγα. Εκείνος εκεί. Όρθιος μπροστά μου να με περιμένει να ηρεμήσω. Κάποια στιγμή, μου άπλωσε το χέρι του και το έπιασα. Με σήκωσε λες και ήμουν πούπουλο και με έκλεισε στην αγκαλιά του. Η πίεση που μου άσκησε αυτή η αγκαλιά, ήταν η ιδανική για να χαλαρώσουν τα νεύρα μου. Οι χτύποι της καρδιάς του στα αυτιά μου αποσυντόνισαν τις σκέψεις μου και όλο αυτό το μαύρο σύννεφο της κρίσης άρχισε να διαλύεται!
‘Πάμε μέσα!’, μου είπε μα δίστασα. ‘Θα είμαι μαζί σου!’, ξαναείπε με μια σιγουριά που χρειαζόμουν όσο τίποτα.
Έκανα δύο βήματα προς την πόρτα αλλά κοκκάλωσα. ‘Δεν θέλω να μπω! Κοίτα πώς είμαι!’. Με αγκάλιασε ξανά και είπε ‘Μια κούκλα όπως πάντα!’. Έπιασε το χέρι μου και περάσαμε μαζί την πόρτα του μαγαζιού. Τον θυμάμαι εκεί. Δίπλα μου. Να σκουπίζει τα δάκρυα που εμφανίζονταν στα μάτια μου και να με κρατάει σφιχτά όταν σκοτείνιαζε το πρόσωπό μου. Ήταν εκεί!
Αυτή ήταν η δεύτερη κρίση πανικού που θυμάμαι να παθαίνω. Την πρώτη τη διαχειριστήκαμε πάλι μαζί, αλλά με χιούμορ και πολύ νερό! Με βοηθάει να πίνω για να μην σκέφτομαι! Η δεύτερη ήταν βαριά. Μεγαλύτερο το σοκ, μεγαλύτερη και η κρίση πανικού! Το σημαντικό όμως είναι να έχετε τόσο καλούς φίλους όσο είναι εκείνος. Άθελά του, με κράτησε δύο φορές όρθια. Και φρόντισε να περάσω και καλά!»
«Κυρία Κατερίνα, τι λέτε;»
«Ορίστε;»
«Το θέμα που συζητούσαμε είναι οι σούπερ ήρωες. Υπερδυνάμεις… Κόσμος φανταστικού, you know;»
«Ναι!»
«Τι ναι καλέ κυρία; Πού είναι ο Batman; O Superman;»
«Εμείς σας είχαμε περισσότερο για team Doctor Strange!».
«Μέσα πέσατε ρε εσείς!», τους απάντησε η ‘κυρία’ Κατερίνα. «Team Doctor Strange δαγκωτό! Ας είναι καλά ο Benedict Cumberbatch!»
«Ναι, αλλά εσείς μας μιλάτε για τον Λεωνίδα. Ο οποίος είναι φίλος σας. Ούτε καν ο Λεωνίδας από τους 300!».
Η Κατερίνα γέλασε με την ψυχή της. Το αγαπημένο της τμήμα. Γ Λυκείου. Η ώρα της έκθεσης με αυτό το τμήμα ήταν το κερασάκι στην τούρτα!
«Δεν φοράνε όλοι οι σούπερ ήρωες μπέρτες, αγάπες μου! Κάποιοι φοράνε μαύρο πουκάμισο και έχουν μονίμως ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο! Οπότε ναι, εμένα ο σούπερ ήρωάς μου είναι ο Λεωνίδας! Σειρά σας τώρα…».
Κατερίνα Μοχράνη