Εκείνο το βράδυ του Μαρτίου, ήταν πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα. Είχε προηγηθεί η νέα σελήνη λίγες μέρες πριν και το φεγγάρι γέμιζε λίγο λίγο χαρίζοντας την λάμψη του στον ουρανό που τον στόλιζαν αμέτρητα αστέρια. Οι ένοικοι του σπιτιού, αφού είχαν τακτοποιήσει παιδιά, σκυλιά, χώθηκαν στα κρεβάτια τους, γιατί το πρωινό ξύπνημα ήταν πολύ βάρβαρο για αυτούς. Κάθε μέρα από τις πέντε το πρωί στο πόδι, ήταν σκληρό. Η υγρασία πιρούνιαζε τα κορμιά μέχρι το κόκκαλο, ενώ η φύση κοιμόταν, από τα λουλούδια και τα χόρτα, μέχρι τα ζώα. Ή μήπως όχι; Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ακούστηκαν φωνές από την άλλη άκρη του αγροκτήματος.
– Είμαστε όλοι έτοιμοι; ρώτησε ο Πάνος
– Ναι, αρχηγέ, είμαστε στις θέσεις μας και περιμένουμε οδηγίες! απάντησε ο Θάνος
– Και οι πιο μεγάλοι και τα μικρά;
– Ναι, μην ανησυχείς.
Ο μικρός Ιάκωβος, έριξε μία ματιά στο δωμάτιο που τον φιλοξενούσε τους τελευταίους μήνες και βγήκε αναστενάζοντας και μονολογώντας :
– Αχ, πότε θα σε ξαναδώ κρεβατάκι μου ζεστό;
– Αν δεν φύγουμε τώρα, δεν θα το χαρείς μετά από λίγο καιρό! του απάντησε η Μαριγούλα
– Ξεκινάμε λοιπόν, προσοχή όμως μην κάνετε πολύ θόρυβο και τους ξυπνήσετε, γιατί τότε αλίμονό μας! Ούτε γρήγορες κινήσεις, ούτε βαθιές πατημασιές. Σύμφωνοι; είπε ο Πάνος και μπήκε μπροστά δίνοντας το σύνθημα με το χέρι του για αναχώρηση.
Σε πολύ λίγο, η πόρτα άνοιξε και όλα τα ζώα, κατσικάκια μικρά και μεγάλα, πήραν τον δρόμο για την ελευθερία τους. Ήταν έτοιμοι να τα παίξουν όλα για όλα προκειμένου να σώσουν τα τομάρια τους. Σε λιγότερο από έναν μήνα ερχόταν το Πάσχα και κάθε χρόνο τα πιο μικρά αποχωρίζονταν τους γονείς τους με τον πιο σκληρό τρόπο. Ο κύριος του σπιτιού τα φόρτωνε στο φορτηγό και τα οδηγούσε σε ένα άλλο σπίτι που ήταν τρομακτικό και εκεί έπρεπε να υποταχτούν στην μοίρα τους. Έτσι πήραν την απόφαση να κάνουν την έξοδό τους σαν τους ελεύθερους πολιορκημένους στο Μεσολόγγι.
“Ελευθερία ή Θάνατος!” ήταν το σύνθημα.
Την επόμενη μέρα, ο Μιχάλης, αφού ήπιε τον καφέ του, ξεκίνησε για τον στάβλο. Φτάνοντας αντίκρυσε την πόρτα ανοιχτή και αμέσως έβαλε τις φωνές “Τρέξε γυναίκα! Μπήκαν λύκοι και μας έφαγαν τα ζώα!”. Σε κλάσματα του δευτερολέπτου όμως σκέφτηκε… “Και πού είναι αίματα; Εδώ κάτι άλλο συμβαίνει, σίγουρα μπήκαν κλέφτες!” και αμέσως κάλεσε την αστυνομία να καταγγείλει το γεγονός.
Το θέμα πήρε μεγάλη διάσταση, μέχρι και η διάσημη δημοσιογράφος, η Αγγελική Νυχτοπούλη το πρόβαλε στην βραδινή εκπομπή της. Αν κάποιος έψαχνε έναν δικό του άνθρωπο, σε αυτήν κατέφευγε. Ήταν σπουδαία!
“Απόψε ζητώ την στήριξη όλων σας, γιατί ο Κύριος Μιχάλης, κτηνοτρόφος στο επάγγελμα, βρίσκεται σε απόγνωση, το ίδιο και οι κάτοικοι της περιοχής . Εξαφανίστηκαν τα ζώα του πριν λίγες μέρες και κινδυνεύει να χαθεί το Πάσχα!”, με αυτά το λόγια ξεκίνησε την εκπομπή της και σε λίγη ώρα άρχισαν τα τηλέφωνα. Δυστυχώς κανένα αποτέλεσμα δεν προέκυψε, αλλά η τύχη τους χαμογέλασε λίγο αργότερα.
“Ναι, με ακούτε; Ονομάζομαι Γιάννης Καλαμπόκης και σας στέλνω ένα βίντεο που τράβηξε το drone μου. Θα βρείτε τις απαντήσεις σας!”
Σε λίγο όλη η Ελλάδα έβλεπε καμιά τριανταριά κατσίκια αραδιασμένα στην παραλία, άλλα λιάζονταν με τα χέρια και τα πόδια απλωμένα, άλλα έτρωγαν κάτι χορταράκια, άλλα έπαιζαν ανέμελα. Ο Πάνος, ο αρχηγός τους, είπε με την βροντερή φωνή του: “Την γλιτώσαμε για φέτος! Ας φάνε και κανένα κοτόπουλο πια, όλο για κατσικάκια, παϊδάκια και συκωταριές μιλάνε αυτές τις μέρες! Ζήτω η ελευθερία!”.
Όλος ο κόσμος έμεινε άφωνος, θαυμάζοντας τα ζώα για το θάρρος τους. Εκείνο το Πάσχα στο γιορτινό τραπέζι υπήρχαν κόκκινα αυγά, τυροπιτάκια, σαλάτες και φυσικά για μαγειρίτσα ούτε λόγος. Δεν πειράζει, ας γίνουμε χορτοφάγοι για λίγο! Η χοληστερίνη ας περιμένει για του χρόνου!
Δήμητρα Καμπόλη