TheBluez

Αγαπημένο μου πλάσμα,
όταν ήρθες ήσουν μόλις δύο μηνών. Κουταβάκι. Μικρούλης και ολόμαυρος. Κοιτώντας πίσω δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ. Με το βλέμμα συνεννοούμασταν.

Στις βόλτες, όταν πήγαινες πιο μπροστά και σε κρατούσε κάποιος άλλος, γύρναγες πάντα να ελέγξεις αν είμαι κοντά. Αν κρυβόμουν πίσω από κάνα δέντρο, ήθελες να γυρίσεις να με βρεις. Με το βλέμμα σου και μόνο πάντα ήξερα τι ήθελες. Σου άρεσαν πολύ οι βόλτες. Μαζί κάναμε βόλτες στη γειτονιά και στην ακροθαλασσιά.

Πάντα στις χαρές και στους πόνους ήσουν εκεί. Ο καλύτερος φίλος που μπορούσα να έχω ποτέ. Δε δείλιασες ούτε στιγμή να κάθεσαι δίπλα μου και να με παρηγορείς με τον τρόπο σου στα δύσκολα. Υπομονετικός, προσεκτικός και απόλυτα δεμένος μαζί μου.

Ακόμα και όταν αρρώστησες και πονούσες, μόλις έμπαινα στο σπίτι ερχόσουν να με υποδεχτείς. Τα πρωινά παρόλους τους πόνους, σηκωνόσουν να μου πεις καλημέρα, να κουνήσεις ουρά και αποσυρόσουν. Είχες προβλήματα υγείας από μικρός. Μαχητής όμως. Τα καταφέρναμε κάθε φορά. Σε είδα να μάχεσαι και στην τελευταία σου περιπέτεια. Σε είδα να κορδώνεσαι και να ετοιμάζεσαι να τρέξεις, σε είδα να με κοιτάς απογοητευμένος, όταν σε λίγα λεπτά κουραζόσουν. Είδα να σε χαροποιεί να σε κάνω βόλτα στην αγκαλιά μου.

Αυτή τη φορά ήταν η τελευταία μάχη. Όμως με δίδαξες τι θα πει αγώνας και μάχη. Με δίδαξες την υπομονή, με δίδαξες την αγάπη, με έμαθες τι σημαίνει υποχώρηση, με έκανες καλύτερο άνθρωπο.

Ο πόνος μου μεγάλος. Έχουν περάσει δύο μήνες από τον αποχωρισμό και δεν υπάρχει μέρα που να μη σε σκεφτώ.
Κάποια στιγμή σου είπα ότι με προδίδεις, αλλά τελικά εγώ είπα και το: “Φύγε και μη με σκέφτεσαι. Μην ταλαιπωρείσαι”.

Στις τελευταίες σου πνοές, τα έχασα τελείως, σα να πάγωσε το μυαλό μου. “Καλό ταξίδι, Σπακάκο μου, και ελπίζω να ξανασυναντηθούμε”, αυτό σου είπα. Υπέροχε αγαπημένε καλό ταξίδι. Ένα μην ξεχάσεις… να με περιμένεις στη γέφυρα του ουράνιου τόξου. Κάνουμε τώρα ένα διάλειμμα.

Ελπίζω να σου χάρισα τη ζωή που σου άξιζε.

Καλό ταξίδι… θα σε θυμάμαι για πάντα.