Παραμονή της γιορτής της και θα ήταν πάλι μόνη. Όχι, δεν παραπονιόταν. Είχε δύο υπέροχα παιδιά, που την λάτρευαν, μα η ζωή είχε τα σχέδιά της. Το τυχερό τους βγήκε πολύ μακριά. Ξενιτεύτηκαν σε διαφορετικές κατευθύνσεις του εξωτερικού οι κόρες της. Παρόλα αυτά, η τηλεφωνική επικοινωνία καθημερινή. Το νοιάξιμο πάντα βρίσκει τον δρόμο και μηδενίζει τα χιλιόμετρα, προσπερνάει τα σύνορα της ξενιτιάς. Πόσες φορές της είπαν να αφήσει το σπίτι της και να μοιράζει τον χρόνο της μια στη μία και μια στην άλλη. Προτιμούσε την γειτονίτσα της, τους ανθρώπους που μεγάλωσαν παρέα. Είχε και την Αλέκα, την κοπέλα που πλήρωναν οι κόρες της για να της μαγειρεύει, να της κρατάει παρέα, να της ψωνίζει. Η κυρά Θωμαή, στα ογδόντα τρία πια, δεκαπέντε χρόνια απόλυτης μοναξιάς, κάθε χρόνο στη γιορτή της, άνοιγε το συρτάρι των αναμνήσεων. Άπειρες καρτούλες, σημειώματα, ευχές, από τα κορίτσια της όταν ήταν μικρά, για την Κυριακή του Θωμά, τα γενέθλιά της, την γιορτή της μαμάς. Τα άνοιγε όλα, ένα ένα, τα διάβαζε, τα έκλεινε ξανά ευλαβικά, τα ακουμπούσε στο στέρνο της και φόρτιζε την ψυχούλα της, μαλάκωνε την μοναξιά της. Πόσα “μανούλα μου”, πόσα “σ’ αγαπώ”…
– Εεεε κυρά Θωμαή, πού αρμενίζεις;
– Αλέκα μου, ήρθες; Δεν σε άκουσα κόρη μου.
– Φόρεσες το ακουστικό;
– Ωχού το άτιμο, πάλι δεν το κατάφερα.
– Έλα να το βάλουμε γιατί έχω ένα νέο!
– Αλήθεια; Τι;
– Γράμμα από την Χαρά!
– Γράμμα; Ούιιιιι! Πού το θυμήθηκε;
– Θα το διαβάσεις μόνη σου;
– Όχι Αλέκα μου, διάβασέ το εσύ.
“Μανούλα μου, χρόνια σου πολλά. Έχω πολλά χρόνια να σου γράψω κάρτα και είμαι σίγουρη ότι θα μπει κι αυτή στο συρτάρι που φυλάς τα ευχετήρια χαρτάκια τόσων ετών. Σε ευχαριστώ για όλα τα:
* Ζακέτα να πάρεις.
* Όταν κάνεις παιδί θα καταλάβεις.
* Λούστηκες, μη βγεις έξω.
* Αν αργήσεις θα βρεις την πόρτα κλειδωμένη.
* Ξεράδια ξέρεις.
* Ψάξε γιατί αν έρθω εκεί και το βρω, θα στο δώσω να το φας.
* Διάβασε, να έχεις ένα χρυσό βραχιόλι στο χέρι.
* Δεν χωρίζω καμία, όποιο δάχτυλο κι αν κόψεις, το ίδιο πονάει.
Όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω την αξία της κάθε λέξης που κάποτε παρεξηγούσα. Όσο μεγαλώνω, γίνομαι σαν εσένα μαμά. Σε ευχαριστώ για όλους τους ρόλους που κάλυπτες για μας. Ήσουν μία, πάντα μόνη και οι ρόλοι τόσοι πολλοί. Σε αγαπώ πολύ, θα ήθελα να ήμουν εκεί να σε κάνω μια αγκαλιά μανούλα μου. Να χαιρόμαστε και την μικρή Θωμαή μας. Πρώτα ο Θεός, θα τα πούμε από κοντά τον Αύγουστο, που θα έρθουμε! Να σε προσέχεις.
Η κόρη σου Χαρά.
27-04 -2025″
Η Αλέκα καθώς διάβαζε, έριχνε κλεφτές ματιές στην ηλικιωμένη, που τα δάκρυά της, δεν μπορούσαν να σταματήσουν.
– Κυρά Θωμαή, έκανες καλή δουλειά με τα παιδιά σου.
– Ο Θεός μου πήρε πολύ νέο τον άντρα μου, μα μου χάρισε δύο καλά παιδιά.
– Θα το βάλω κι αυτό στο συρτάρι. Τα έχεις μάθει απ’ έξω όλα, τόσα χρόνια που τα διαβάζεις.
– Ποτέ δεν την βαριέσαι την αγάπη κόρη μου.
Η Αλέκα την κοίταξε στα μάτια, την αγκάλιασε κι ένιωσε ευγνωμοσύνη για τα καθημερινά μαθήματα ζωής δίπλα σε αυτήν την υπέροχη γυναίκα.
Χρυσούλα Καμτσίκη