TheBluez

Προηγούμενο

Κοντοστάθηκε έξω από την πόρτα του διαμερίσματός της. Δεν ήξερε τι θα αντικρίσει μέσα, δεν είχε, όμως, κι άλλη επιλογή. Έπρεπε να πάρει τα πράγματα και την αξιοπρέπειά της και να φύγει. Γύρισε το κλειδί στην πόρτα αρκετές φορές, κάτι που μαρτυρούσε ότι ο Αλέκος έλειπε. Άναψε το φως και κατευθύνθηκε με έναν τρομερό πόνο στο στομάχι προς το υπνοδωμάτιο. Κι εκεί σκοτάδι. Άνοιξε τον διακόπτη και αντίκρισε το κρεβάτι τους άστρωτο και εσώρουχα του Αλέκου πάνω του. Ήταν αδύνατον να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Γεμάτη λύπη, αηδία και θυμό άνοιξε τη ντουλάπα, έβγαλε από μέσα όλα της τα ρούχα και μετά από δύο ώρες είχε μαζέψει οτιδήποτε ήταν δικό της και είχε καλέσει ταξί. Κατέβηκε μια δυο φορές ως την είσοδο για να μεταφέρει τα πράγματά της. Έπειτα άφησε τα κλειδιά πάνω στο τραπεζάκι του χολ και βρόντηξε την πόρτα.

Επιστρέφοντας στο σπίτι της αδερφής της, τα παράτησε όλα στο σαλόνι. Έκατσε στον καναπέ, πήρε αγκαλιά το μαξιλάρι και δεν σταμάτησε να κλαίει μέχρι το απόγευμα που η Μαίρη επέστρεψε από τη δουλειά. Η ίδια είχε δηλώσει ασθένεια και κατάφερε να πάρει 3 μέρες άδεια. Πώς να πάει έτσι κουρέλι στο γραφείο;

Με το που μπήκε μέσα η Μαίρη, έπεσε πάνω της και την πήρε μια μεγάλη αγκαλιά.
“Τον είδες;”
“Όχι”
“Καλύτερα. Ας τελειώσει έτσι!”
“Τον έχω κάνει και μπλοκ…”
“Έτσι μπράβο! Ξέρω ότι είναι δύσκολο να τραβήξεις μια κι έξω το τσιρότο, αλλά στην περίπτωσή σου δεν γίνεται αλλιώς”
“Ναι…”
“Θα μας φτιάξω κάτι να φάμε. Έλα, σήκω κι εσύ! Βρες τουλάχιστον τις πιτζάμες σου να αλλάξεις και διάλεξε τι ταινία θα δούμε”, της είπε η Μαίρη και την σκούντηξε
Εκείνη υπάκουσε και με μηχανικές κινήσεις βρέθηκε πάλι, με φόρμες πια, να ατενίζει την κλειστή τηλεόραση στον καναπέ.
“Βρήκες ταινία;”

Η Εριέττα γύρισε τα μάτια προς τα πάνω. Άνοιξε την τηλεόραση και έκανε ζάπινγκ στα κανάλια, δήθεν πως ψάχνει. Το μυαλό της ήταν αποκλειστικά στον Αλέκο. Ερωτήσεις το είχαν κατακλύσει. “Γιατί με κεράτωσε; Τι έκανα λάθος; Μήπως δεν του ήμουν αρκετή; Γιατί τον αγαπάω και τον μισώ ταυτόχρονα; Γιατί θέλω να τον δω; Λες να είναι με την άλλη;”
Ο χτύπος του τηλεφώνου σταμάτησε το παραλήρημα. Ένας άγνωστος αριθμός εμφανιζόταν στην οθόνη του κινητού της.
“Ποιος είναι 10 το βράδυ;”, αναρωτήθηκε και τελικά λίγο πριν κλείσει, το σήκωσε. “Παρακαλώ;”
“Γεια σας, ο Αντώνης είμαι, ο φίλος του Φίλιππου. Το αυτοκίνητό σας έπαθε χοντρή ζημιά. Θα προμηθευτώ αύριο όλα τα ανταλλακτικά και μέχρι το Σάββατο θα είναι έτοιμο. Είστε εντάξει με αυτό;”
“Όταν λέτε χοντρή ζημιά; Και… για τι ποσό μιλάμε;”
“Θέλει αλλαγή το ψυγείο, τα κολάρα του ψυγείου και τα ψαλίδια. Ζυγοστάθμιση και εξαέρωση. Το ποσό να μην σας απασχολεί”
“Μα τι λέτε; Εδώ μου λέτε ότι οριακά θα φτιάξετε το αμάξι από την αρχή!”
“Αυτά βρείτε τα με τον Φίλιππο. Σάββατο πρωί θα σας πάρω τηλέφωνο. Καληνύχτα”
Η Εριέττα δεν πρόλαβε να απαντήσει.

“Πού θα τον βρω εγώ τον Φίλιππο; Τι λέει;”, είπε ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής της
“Παρ’ τον πίσω και ζητά το τηλέφωνο”, της φώναξε η Μαίρη από την κουζίνα
“Ρεζίλι! Έχω κάτι οικονομίες, θα τις έχω μαζί το Σάββατο να τον πληρώσω, θέλει δεν θέλει, να κλείσει αυτή η ιστορία. Ούτε κι εγώ ξέρω γιατί δέχτηκα την βοήθειά του εκείνη την ώρα!”
Η Μαίρη δεν έφερε καμία αντίρρηση. Έφαγαν βραδινό και έπεσαν για ύπνο. Μα κι απόψε η Εριέττα δεν μπορούσε να κοιμηθεί…

Την επομένη ξημέρωσε Παρασκευή. Η Μαίρη επέμεινε να βγουν το βράδυ και μετά από πολύ παρακάλι και βρίσιμο, τα κατάφερε.

Η νύχτα τις βρήκε σε ένα από τα πιο γνωστά κλαμπ της Αθήνας. Η δυνατή μουσική και το ποτό, ομολογουμένως, βοηθούσαν την Εριέττα να ξεγελάσει για λίγο το μυαλό της και να σταματήσει να φλερτάρει με τη σκέψη του να πάρει τηλέφωνο τον Αλέκο.
Η Μαίρη είχε ανταλλάξει μερικές κουβέντες με άντρες στη μπάρα που κάθονταν, ενώ η Εριέττα δεν έδινε την ευκαιρία σε κανέναν.
Ζητώντας ακόμα ένα γύρο σφηνάκια για εκείνη και την αδελφή της, κάποιος έκατσε δίπλα της. Η πρώτη της αντίδραση ήταν να ξεφυσήξει από αγανάκτηση. Παίρνοντας, όμως, ανάσα άλλαξε ύφος. Γύρισε το κεφάλι της δεξιά και είδε τον Φίλιππο! Τον κατάλαβε από το άρωμά του!

Έσκυψε να της μιλήσει. Η μπάσα του φωνή στα αυτιά της την έκανε να ανατριχιάσει.
“Τι σε φέρνει εδώ Παρασκευή βράδυ;”
Η Εριέττα τον κοίταξε απορημένη. Ο Φίλιππος αρκέστηκε στη σιωπή της. Σήκωσε το χέρι του και ο μπάρμαν κατέφτασε με έναν δίσκο γεμάτο σφηνάκια.
“Στην υγειά σου και της παρέας σου”, της είπε και έφυγε

Η Εριέττα είχε μείνει, όπως και στο ατύχημα, ακίνητη και τον κοίταζε που απομακρυνόταν. Η Μαίρη που είχε δει το σκηνικό από μακριά, κατέφτασε και έκατσε απέναντί της.
“Καλέ; Τι είναι αυτό; Και αυτό που έφυγε και αυτό εδώ μπροστά μας;”
Η Εριέττα ένιωσε πάλι αυτό το αίσθημα ντροπής που την γέμιζε τύψεις. Κυρίως γιατί την συνέπαιρνε η παρουσία ενός άγνωστου ενώ εκείνη ήταν φρεσκοχωρισμένη με τον Αλέκο. Έπειθε τον εαυτό της ότι εκείνον έπρεπε να σκέφτεται, γιατί μέχρι προχτές αντάλλασσαν “σ’ αγαπώ”!
“Τι να σου πω τωρα; Ότι είναι ο Φίλιππος;”
Το χαμόγελο της Μαίρης έφτασε μέχρι τα αυτιά.

“Ο Φίλιππος από το τρακάρισμα; Καλέεεε τι άντρας είναι αυτός; Και όλα αυτά τα κερασε;”
“Αχ Μαίρη σταμάτα! Πιες τα μόνη σου! Πάω εξω!”, της φώναξε η Εριέττα, φόρεσε το γούνινο παλτό της, πήρε τα τσιγάρα της και βγήκε έξω από το μαγαζί. Έκατσε λίγο πιο δίπλα σε ένα παγκάκι και έβαλε, όλο νεύρα, ένα τσιγάρο στο στόμα της. Μια φωτιά άναψε μπροστά της και το τατουάζ με το πρόσωπο μισό γυναίκας μισό αρκούδας μαρτύρησε τον κάτοχο του αναπτήρα. Η Εριέττα κατέβασε το τσιγάρο από το στόμα της χωρίς να το ανάψει και κοίταξε τον Φίλιππο συνοφρυωμένη.

“Τι θα γίνει; Όπου και να βρίσκομαι θα είσαι εκεί; Και θα αποφασίζεις και τι θα γίνει αμίλητος;”
“Πολύ θα το ήθελα…”, της απάντησε χαμηλόφωνα με αυτή την τραχύτητα στη φωνή του και έκατσε δίπλα της. “Θα το ανάψεις τελικά;”, τη ρώτησε και άναψε ξανά τον αναπτήρα
“Κοίτα, συγνώμη για το τρακάρισμα και σίγουρα συγνώμη που δέχτηκα να αναλάβεις τη δική μου ζημιά. Με κάλεσε ο μηχανικός χτες βράδυ και μου δήλωσε πως δεν θα πρέπει να με απασχολεί το ποσό για την επισκευή του αυτοκινήτου. Δεν γίνεται αυτό! Θα το πληρώσω αύριο και θα βεβαιωθώ ότι η ασφαλιστική έχει αναλάβει και τη δική σου ζημιά. Εντάξει; Πώς βρέθηκες εδώ, δεν ξέρω… Εγώ για ένα ποτό με την αδελφή μου βγήκα και μάλιστα για χάρη της. Θα φύγουμε σε λίγο και μέχρι αύριο θα τα έχω διευθετήσει όλα, ok;”

Ο Φίλιππος την κοίταζε μέσα στα μάτια όσο μιλούσε.
“Φταίω κι εγώ. Έτρεχα. Καλά σου είπε ο Αντώνης, να μην σε απασχολεί τίποτα. Μου χρωστάει. Τσάμπα θα στο φτιάξει. Όσο για το πώς βρέθηκα εδώ… το μαγαζί είναι δικό μου”
Η Εριέττα βρέθηκε προ εκπλήξεως για ακόμη μια φορά.
“Δικό σου; Όλο αυτό;”
“Όλο”
“Και τι χάρη είναι πια αυτή που σου χρωστάει αυτός ο Αντώνης, που φτιάχνει ξένα αμάξια τσάμπα;”
“Ναρκwτικά”
“Ορίστε;”
“Τον ξελάσπωσα από μια ιστορία που είχε μπλέξει με ναρκwτικά και γλύτωσε και αμαύρωση ποινικού μητρώου και φυλάκιση”
“Τώρα εσύ ή με κοροϊδεύεις κατ’ εξακολούθηση ή είσαι αφοπλιστικά ειλικρινής!”, του είπε νευριασμένη η Εριέττα
“Με προσβάλεις. Τι λόγο έχω να πω ψέματα; Η νύχτα απαιτεί ξεκάθαρες κουβέντες”
Ο θυμός εναλλάχθηκε αστραπιαία σε φόβο. Με τι άνθρωπο μιλούσε;

“Λοιπόν, λέω να φύγω. Σε ευχαριστώ για όλα”, του είπε ευγενικά και με ταχύ βήμα μπήκε μέσα. Ευτυχώς βρήκε τη Μαίρη εκεί που την είχε αφήσει.
“Πάμε να φύγουμε, τώρα! Πάμε και θα σου πω στον δρόμο τι έχει γίνει!”
Η Μαίρη είχε ζαλιστεί αρκετά από τα πολλά ποτά και δεν μπορούσε να σηκωθεί από το σταντ.
“Ξέρεις κάτι; Άμα θες να φύγεις, γύρνα σπίτι. Εγώ περνάω τέλεια με τον μπάρμαν και μάλλον θα πάω στο δικό του απόψε. Πάρε τα κλειδιά”
“Μαίρη, μην μπλέξεις με κανέναν από εδώ μεσα!”
“Άχου, άσε με! Ξέρω τι κάνω!”, της απάντησε και χάρισε ένα μεγάλο χαμόγελο στον μπάρμαν, το οποίο και της ανταπέδωσε
Η Εριέττα τσαντισμένη πήρε την τσάντα της και κάλεσε μέσω της εφαρμογής ταξί να την γυρίσει σπίτι.

Όσο περίμενε έξω, το τζιπ που προχτές είχε χτυπήσει, σταμάτησε, χωρίς καμία γρατζουνιά πάνω του, μπροστά της. Το φιμέ τζαμί του συνοδηγού κατέβηκε και από μέσα ακούστηκε η φωνή του Φίλιππου
“Εγώ θα σε πάω σπίτι. Μπες μέσα”
Η Εριέττα πάγωσε. Με όσα είχε ακούσει είχε φοβηθεί τόσο πολύ!

“Περιμένω ταξί!”
“Δεν θα έρθει. Μπες!”, της είπε και άνοιξε από μέσα την πόρτα