TheBluez

“Κορίτσια, σας περιμένω για φαγητό αύριο την Κυριακή, εντάξει;”, ρώτησε η Άννα τις φίλες της στο messenger. Αυτού του είδους η επαφή, καλημέρα, καλησπέρα, ερωτήσεις, απαντήσεις, πάνε και έρχονται καθημερινά, με το αποτέλεσμα η προσωπική επαφή να χάνεται με γρήγορους ρυθμούς. Τι πιο εύκολο να στείλεις μια εικόνα από το pinterest χωρίς να γράψεις δύο λέξεις… πώς είσαι φίλη μου;

Η Άννα, μια ώριμη, καλοδιατηρημένη γυναίκα στα εξήντα πια, ανήκε στο club των χωρισμένων μαζί με τις υπόλοιπες συμμαθήτριές της και πολύ συχνά, εκτός του προγραμματισμένου ετήσιου reunion, βρίσκονταν δυο τρεις για φαγητό, συνήθως στο σπίτι της. Της άρεσε να μαζεύει κόσμο κυρίως τις Κυριακές, που το φαγητό ήταν πιο επίσημο, μία συνήθεια που κουβάλαγε από τότε που ζούσε με την οικογένειά της.

Το μενού ήταν ήδη στο μυαλό της, οπότε δέχτηκε με χαρά την πρόταση μιας άλλης φίλης για απογευματινό καφέ στο Παλαιό Φάληρο. Λίγο πριν φτάσει στην καφετέρια, πέρασε μπροστά από ένα βιβλιοπωλείο και χαζεύοντας την βιτρίνα, έπεσε το μάτι της σε ένα βιβλίο γνωστού συγγραφέα με τίτλο “Σ3ξ στις 30 Φλεβάρη”. Χα χα τι θέμα καυτό και επίκαιρο! Έβγαλε το κινητό της από την τσάντα φωτογραφίζοντας το εξώφυλλο, με σκοπό να το στείλει το βραδάκι στις φίλες της. Έτσι και έκανε. Κάτω από την φωτογραφία έγραψε και τα σχόλιά της, “αύριο στο φαγητό να το αναλύσουμε το θέμα, παρακαλώ”. Οι αντιδράσεις άμεσες… η μία έβαλε τις γελαστές φατσούλες, η άλλη έγραψε “θα φέρω τις σημειώσεις μου” και η Άννα συμπλήρωσε “κι εγώ θα πω ό,τι θυμάμαι!”.

Όταν ξάπλωσε στο κρεβάτι της, έφερε στην μνήμη της τις ωραίες στιγμές που έζησε στα νιάτα της, τις ερωτικές, με τους συντρόφους της, που αν και οι σχέσεις δεν είχαν αίσιο, γαμήλιο τέλος, τουλάχιστον την είχαν γεμίσει με την χαρά του έρωτα. Δίνω και παίρνω. Μετά ήρθε ο γάμος με έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν ταίριαζε καθόλου, αλλά δεν είχε βρει το θάρρος να απαλλαγεί από το βάρος της αποτυχίας και έτσι ο έρωτας χάθηκε και έμεινε με τις αναμνήσεις της μέχρι σήμερα.

Την επόμενη μέρα, στο φαγητό, φυσικά η συζήτηση ήρθε γύρω από το βιβλίο, γιατί οι γυναίκες αποφεύγουν τον έρωτα μετά από μια ορισμένη ηλικία.
-Γιατί πια αυτό που ζητούν είναι μια αγκαλιά, μια γλυκιά κουβέντα, ένα χάδι, μια βόλτα, μια χαλαρή βραδιά πίνοντας ένα ποτήρι κρασί. Και σιγά σιγά θα έρθει και αυτό.
-Αλλά πού οι άντρες να το καταλάβουν!
-Και γιατί να ασχοληθούν με μας, όταν υπάρχει τέτοια προσφορά πια από πολύ νεότερες;
-Μα και αυτοί, φαντάζομαι, θα έχουν τις ίδιες ανάγκες με μας περνώντας τα χρόνια.
-Μπα, το μόνο που τους νοιάζει είναι η στιγμή εκείνη, το μετά τους είναι αδιάφορο.
-Δεν το πιστεύω, όπως είναι δύσκολο για μας στα εξήντα να γδυθούμε εύκολα μπροστά σε έναν άντρα που δεν τον ξέρουμε καλά, το ίδιο θα είναι και για αυτούς.
-Εμένα πια μου είναι αδιάφορο, μια χαρά περνάω και μόνη μου.
-Εγώ θα ήθελα έναν σύντροφο, αλλά ο καθένας σπίτι του, όχι να συγκατοικήσω κιόλας!
-Και να είναι και νεότερος από μας, ακόμη καλύτερο!
-Α, εσύ κάνεις και όνειρα!
-Καλά, ας πιούμε στους έρωτές μας κορίτσια!, είπε η Άννα και σήκωσε το ποτήρι της.
– Στους έρωτές μας και σε αυτούς που θα έρθουν! συμπλήρωσε η Ρένα
– Συμφωνώ κι εγώ, ό,τι είναι ας είναι για καλό! είπε η Κατερίνα

Και αφού το έλυσαν το θέμα, ανανέωσαν το ραντεβού τους για το επόμενο Σαββατόβραδο στο σπίτι της Ρένας. Η βραδιά ήταν αφιερωμένη στην πίτσα και στην ταινία της βδομάδας.
-Άννα, χτυπάει το κουδούνι. Ανοίγεις σε παρακαλώ, γιατί έχω τα χέρια μου λερωμένα; Ο πιτσαδόρος θα είναι.

Η φίλη μας άνοιξε την πόρτα με ενθουσιασμό και αμέσως αντίκρυσε δυο μαύρα μάτια που κάρφωσαν τα δικά της στο δευτερόλεπτο. Ένα ηλεκτρικό ρεύμα την διαπέρασε και αισθάνθηκε τις τρίχες του σώματός της να σηκώνονται. Μα τι στο καλό! Παρέλαβε τις πίτσες, πλήρωσε και έκλεισε την πόρτα με την απορία να έχει καρφωθεί στο μυαλό της. Σε ένα λεπτό ξαναχτύπησε το κουδούνι, άνοιξε αμέσως και ξανά ο νεαρός μπροστά της.
-Ξέχασα να σας δώσω την απόδειξή σας, ορίστε.
-Ευχαριστώ, και ξαναέκλεισε την πόρτα. Ρίχνοντας μια ματιά στο μικρό χαρτί είδε ένα νούμερο κινητού 697… Γιώργος.