TheBluez

Προηγούμενο

Δεν πέρασε μια ώρα και ο Φίλιππος ήταν ήδη από κάτω με το μεγάλο μαύρο τζιπ. Η Εριέττα ένιωσε λίγο άβολα, όταν ανοίγοντας την εξώθυρα της πολυκατοικίας, αισθάνθηκε αρκετά αδιάκριτα βλέμματα να την ακολουθούν μέχρι που μπήκε στο αυτοκίνητο.

Για μια ακόμη φορά, η πρώτη αίσθηση που ενεργοποιήθηκε με το που βρέθηκε κοντά του, ήταν η όσφρηση. Έπειτα η όραση… Μιας και η μέρα ήταν πιο ζεστή από τις προηγούμενες, ο Φίλιππος είχε αποφασίσει να φορέσει ένα t-shirt που άφηνε εκτεθειμένα τα χέρια του μέχρι τα μπράτσα. Πέρα από το πόσο γυμνασμένα ήταν, η Εριέττα δεν μπορούσε να μην προσέξει τα αμέτρητα τατουάζ που τα κοσμούσαν. Όπως και τις μικρές προτάσεις που ήταν τώρα ευδιάκριτες στον λαιμό του. Για να δικαιολογηθεί για τον τρόπο που τον κοίταζε, είπε: “Ωραία τατουάζ”.
Ο Φίλιππος δεν της απάντησε. Αντάλλαξαν μόνο ένα χαμόγελο και ξεκίνησαν για την παραλία.

Όταν έφτασαν στο Καβούρι, περπάτησαν αρκετά. Η ηρεμία της θάλασσας και η ζεστασιά του ήλιου βοήθησαν και τους δύο να ανοιχτούν ακόμα περισσότερο ο ένας στον άλλον. Οι πληροφορίες που μοιράζονταν για τη ζωή τους και οι απόψεις τους κατακλύζονταν από απόλυτη ειλικρίνεια, κάτι που η Εριέττα είχε ανάγκη εδώ και ένα χρόνο.
Στο τέλος της βόλτας τους, αποφάσισαν να πάρουν έναν καφέ στο χέρι και να κάτσουν στην αμμουδιά.

“Γιατί επέλεξες τη νύχτα;”, ρώτησε η Εριέττα
“Αρχικά γιατί αυτό με έμαθε να κάνω ο πατέρας μου… Μετά, σιγά – σιγά κατάλαβα ότι η νύχτα είναι πιο ‘ντόμπρα’ από τη μέρα, αλλά και πιο επικίνδυνη, κάτι που με εξιτάρει δεν σου κρύβω. Μα, αν και νέος, έχω καταφέρει να με φοβούνται. Μόνο έτσι επιβιώνεις τη νύχτα. Νιώθω κυρίαρχος του εαυτού μου. Δεν έχω να δώσω λόγο σε κανέναν”
“Ξέρεις… όλο αυτό με φοβίζει. Θέλω να πω, αν και νιώθω ότι δεν κρύβεις κάτι και αποπνέεις μια ασφάλεια, μόνο και μόνο που είσαι κομμάτι της νύχτας, με αποτρέπει από το…”
“Το…;”
“Το να είμαστε φίλοι”, είπε η Εριέττα και κοίταξε τη θάλασσα μπροστά της
Ο Φίλιππος γέλασε. Με ένα ηχόχρωμα που κατέκλυσε τα αυτιά της. Πώς είναι δυνατόν όλα όσα κάνει αυτός ο άνθρωπος, όλα όσα τον περιβάλλουν να την αποτρελαίνουν;
“Φίλοι ε; Ωραία… Να σε πάω σπίτι φιλαράκι; Έχει αρχίσει να δύει ο ήλιος και θα πρέπει να είμαι στο κλαμπ σε λίγο”
Η Εριέττα ένιωσε ότι μόλις πέταξε την μοναδική της ευκαιρία με τον Φίλιππο. Αλλά δεν ήταν και σίγουρη αν ήταν ικανοποιημένη με αυτό ή όχι.

Σηκώθηκαν, μπήκαν στο αμάξι και γύρισαν σπίτι. Την αποχαιρέτησε χωρίς καν να την κοιτάξει. Ωστόσο, την περιμένε να μπει στη πολυκατοικία και μετά θα έφευγε. Εκείνη του είπε ένα δειλό “Ευχαριστώ” και έκλεισε την πόρτα. Αφού μπήκε στο κτήριο, στα δευτερόλεπτα που περίμενε το ασανσέρ, εμφανίστηκε ο Αλέκος.
“Τον είχες έτοιμο βλέπω!”

Η Εριέττα γύρισε τόσο θυμωμένη στο άκουσμα της φωνής του και τον κοίταξε με μάτια ολόμαυρα.
“Πάρε την ειρωνεία σου και φύγε! Να πας στη γκόμενά σου! Η Εριέττα μας τελείωσε”
“Εσύ φταις που πήγα με άλλη!”
Η Εριέττα ένιωσε τα μάτια της να καίνε από τα δάκρυα που ανέβαιναν και μετά βίας τα κράτησε.

“Αυτό πίστευα κι εγώ μέχρι χτες. Πλέον, όμως, είμαι σίγουρη ότι το έκανες και το έχεις ξανακάνει γιατί δεν είσαι ειλικρινής ούτε με τον ίδιο σου τον εαυτό. Μας είχες βαρεθεί και για να μην χάσεις τη ρουτίνα σου, προτίμησες την απιστία.”
“Ο τζιτζιφιόγκος με το τζιπ στα λέει αυτά; Που μου μεγαλοπιάστηκες κιόλας!”
Η Εριέττα ήθελε τόσο πολύ να του φώναξει να σκάσει, αλλά δεν θα του έκανε τη χάρη, για να την χαρακτηρίσει ξανά υστερική.
Του γύρισε την πλάτη και άνοιξε την πόρτα του ασανσέρ. Ο Αλέκος την έπιασε από το μπράτσο και την έκλεισε στην αγκαλιά του.

“Φίλα με να τα ξεχάσουμε όλα!”
“Παράτα με!”, του είπε δυνατά η Εριέττα, ενώ έσπρωχνε με τα χέρια της το στέρνο του
“Πετάς τόσα χρόνια σχέσης έτσι;”
“Το κάνεις εσύ εδώ και έναν χρόνο!”
“Ε σκάσε πια!”, της είπε ο Αλέκος και προσπάθησε να τη φιλήσει
“Παράτα με!”, φώναξε αυτή τη φορά και ο Αλέκος της έκλεισε με το χέρι του το στόμα
“Γύρνα πίσω να τελειώνουμε!”, της είπε τρίζοντας τα δόντια του

“Να σε βλέπω να απομακρύνεσαι! Τώρα!”, ακούστηκε η φωνή του Φίλιππου και στο θέαμα η Εριέττα τον κοίταξε έντρομη. Πλησίαζε με ένα όπλο στα χέρια που σημάδευε τον Αλέκο
“Εσύ; Καλά ξέπεσες έτσι; Έμπλεξες με τον υπόκοσμο; Δεν υπάρχει μεγαλύτερο καθίκι από τον Δερτζόγλου!”, είπε όλο ειρωνεία ο Αλέκος και σήκωσε τα χέρια στον αέρα. Η Εριέττα παρακολουθούσε με την απορία εμφανέστατη στο πρόσωπό της
“Δεν με αφορά η άποψη σου! Δίνε του!”, απάντησε αυστηρά ο Φίλιππος
“Εγώ λέω να καλέσω την αστυνομία. Τι λες;”, συνέχισε ο Αλέκος
“Δεν έχω να κρύψω τίποτα! Κάνε ό,τι θες, μόνο δίνε του!”

Ο Αλέκος γύρισε και κοίταξε την Εριέττα.
“Ο τύπος έχει καρτέλ! Ξέρεις πού έχεις μπλέξει;”
“Εξαντλείς την υπομονή μου”, ήταν οι τελευταίες κουβέντες του Φίλιππου πριν ακουμπήσει την κάννη στο μέτωπο του Αλέκου και οπλίσει
“Καλά καλά, δεν θα παίξω και τη ζωή μου για μια γυναίκα! Άντε στο δI@0λ0 και οι δύο σας!”
Ο Φίλιππος κατέβασε το όπλο και τον πρόσταξε να φύγει γρήγορα και να μην ξαναενοχλήσει την Εριέττα.

“Είσαι καλά;”
Η Εριέττα, εντελώς αυθόρμητα, τον αγκάλιασε “Σε ευχαριστώ! Και για τώρα και που ήσουν ειλικρινής μαζί μου. Αν δεν τα γνώριζα όλα αυτά από πριν, δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα στο θέαμα του όπλου. Αν και δεν χρειαζόταν…”
“Μετά από όσα μου είπες για αυτόν, και λίγα του έκανα! Το όπλο είναι άσφαιρο. Δεν θα διακινδύνευα τη ζωή σου με τίποτα”
Κοιτάχτηκαν βαθιά στα μάτια και έμεινα σιωπηλοί.

“Πρέπει να πάω στο μαγαζί. Καληνύχτα”
Η Εριέττα δεν έπαιρνε τα μάτια της από πάνω του.
“Δεν θα φύγεις;”, τη ρώτησε ο Φίλιππος και τότε έπεσε πάνω του και τα χείλη της ενώθηκαν με τα δικά του. Το φιλί τους της άφησε μια γεύση από κανέλα. “Μέχρι και η γεύση του είναι μεθυστική”, σκέφτηκε και πέρασε τη γλώσσα της από τα χείλη της. Στο θέαμα ο Φίλιππος την ξαναφίλησε.
“Καληνύχτα”, της είπε με τη βαριά του φωνή και έφυγε