TheBluez

Προηγούμενο

Η Μαίρη στο άκουσμα της εξομολόγησης της Εριέττας, σηκώθηκε και την πήρε μια μεγάλη αγκαλιά.
“Ό,τι κι αν είναι, είσαι μεγάλο κορίτσι. Εγώ οφείλω να σε προειδοποιήσω. Αν νομίζεις ότι πρέπει να δώσεις μια ευκαιρία σε αυτόν τον άνθρωπο, καν’ το. Είναι σαν να πρόκειται για δύο διαφορετικά άτομα μετά από όσα μου είπες. Η ευγλωττία του από τη μια και οι τόσες γνώσεις και εμπεριστατωμένες απόψεις και η ωμή του πλευρά από την άλλη με τα όπλα στα χέρια, για να μην μιλήσω για τα καρτέλ! Πράξε όπως νομίζεις, μόνο πρόσεχε! Εγώ θα είμαι πάντα εδώ!”.
Η Εριέττα βούρκωσε και δεν την άφηνε από την αγκαλιά της.

Μετά από λίγα λεπτά κάθισαν στον καναπέ και η Μαίρη της εξιστορούσε τη δική της βραδιά με τον μπάρμαν, που μάλλον δεν θα επαναλαμβανόταν. Έτσι το είχαν αφήσει και οι δύο πλευρές, αν και πέρασαν μια νύχτα ατελείωτου πάθους.

Το επόμενο πρωί, η Εριέττα ξύπνησε με μια πικρία, γιατί ο Φίλιππος δεν είχε επικοινωνήσει καθόλου μετά τα όσα έγιναν. Ωστόσο, το αρνητικό αυτό συναίσθημα δεν θα κρατούσε για πολύ. Προς το μεσημέρι δέχτηκε, επιτέλους, τηλεφώνημά του, το οποίο και απάντησε με μεγάλη λαχτάρα.
“Καλησπέρα…”
“Είμαι από κάτω με τον ‘κουβά’ σου, όπως τον αποκαλείς. Έλα να το πάμε μια βόλτα”

Η Εριέττα έκλεισε το τηλέφωνο και σε ένα δεκάλεπτο ήταν κάτω. Με τα μαλλιά κότσο, το γκρι κολάν και το γκρι φούτερ που φορούσε και στην πρώτη τους, απροσδόκητη, συνάντηση.

Ο Φίλιππος την περίμενε εκτός του αυτοκινήτου με τα κλειδιά στο χέρι. Όταν πλησίασε και άπλωσε το χέρι της, την τράβηξε απότομα και το φιλί που της χάρισε ήταν τόσο παθιασμένο, που ένιωσε σαν να υπάρχει τίποτε άλλο τριγύρω τους.
“Τώρα είμαστε έτοιμοι για βόλτα. Θα με πας εκεί που θέλω εγώ σήμερα”, της ανακοίνωσε και μπήκαν μέσα
“Να πάμε όπου θες, αλλά νιώθω άσχημα που δεν θα πληρώσω τίποτα. Έχει γίνει σαν καινούργιο”, έλεγε και περνούσε τα χέρια της γύρω από το τιμόνι
“Τα είπαμε αυτά. Βάλε μπρος. Πάμε προς Ναύπλιο”
“Ορίστε;”
“Είναι Κυριακή. Ευκαιρία για μονοήμερη”
Η Εριέττα αν και στην αρχή αιφνιδιάστηκε, τώρα πια ανυπομονούσε να δει τι είχε βάλει με το μυαλό του ο Φίλιππος.

Μετά από περίπου δύο ώρες, έφτασαν έξω από μια τεράστια βίλα. Η Εριέττα πάρκαρε ανάμεσα σε δύο μαύρα μεγάλα αυτοκίνητα και πριν κατέβουν ρώτησε τον Φίλιππο:
“Τι κάνουμε εδώ;”
“Εδώ θα περάσουμε την Κυριακή μας. Είναι ένα από τα εξοχικά που μου έχει αφήσει ο πατέρας μου. Πάμε;”
“Και τα άλλα αμάξια;”
“Δεν μπορώ να τα έχω όλα σε κοινή θέα στην Αθήνα. Πάμε, θα σου λύσω όλες τις απορίες μέσα”

Η Εριέττα βγήκε από το αμάξι και το κλείδωσε. Πέρασαν το πάρκινγκ, τον μεγάλο, καταπράσινο κήπο και βρέθηκαν μπροστά σε μια λευκή πόρτα. Τα όσα αντίκρισε εντός του οικήματος, την έκαναν να νιώσει δέος. Τριγύρω υπήρχαν άσπρα έπιπλα, μεγάλοι καναπέδες, πολυέλαιοι με διαμάντια και τεράστιες μπαλκονόπορτες. Τα δε φώτα και οποιαδήποτε ηλεκτρική συσκευή, δούλευαν μέσω ενός χειριστηρίου. Ανέβηκαν δύο σειρές σκάλες και έφτασαν σε μια μεγάλη πισίνα, καλυμμένη με πλέξιγκλας. Την κοσμούσαν σετ με ξύλινες ξαπλώστρες, κρυφός φωτισμός και ένα φορητό ψυγείο.

Ο Φίλιππος έκατσε σε μια ξαπλώστρα, δίπλα από το ψυγείο, και η Εριέττα απέναντί του. Το άνοιξε και έβγαλε από μέσα σαμπάνια και φρούτα. Όλα έτοιμα, κομμένα.
“Μα πώς;”, ξέφυγε της Εριέττας
“Θα το συνηθίσεις. Σε ακούω”, της είπε ενώ άνοιγε τη σαμπάνια
“Τι να συνηθίσω;”
“Όλο αυτό”
“Μου λες δηλαδή ότι το μεταξύ μας θα κρατήσει τόσο πολύ”
“Ναι”
“Κοίτα, μιας και έχουμε αποφασίσει να είμαστε ειλικρινείς εξ αρχής, φοβάμαι”
Ο Φίλιππος σταμάτησε ό,τι έκανε και την κοίταξε στα μάτια.

“Αν αναφέρεσαι στα χθεσινά, δεν έχω μάθει να λύνω αλλιώς τα προβλήματα”
“Να ένα καλό παράδειγμα. Δηλαδή άμα τσακωθούμε, τι θα κάνεις, θα βγάλεις όπλο;”
“Εσύ δεν είσαι πρόβλημα. Είσαι εδώ, απέναντί μου, κι ας ξέρεις τι διακυβεύεται. Δεν το άντεξαν όλες αυτό”
“Μίλα μου για αυτό”
“Από όταν κατάλαβα ότι τα λεφτά τραβάνε τις γυναίκες σαν μαγνήτης, τα αξιοποίησα στο έπακρο. Έκανα σπατάλες, εκμεταλλεύτηκα πολλά κορίτσια και τελικά έμαθα ότι το να μην είμαι επιλεκτικός και προσεκτικός – με τα πάντα και τους πάντες – θα μου βγει σε κακό. Καμιά δεν είχε το ‘στομάχι’ να αποδεχτεί εμένα και τη ζωή μου όπως είμαι. Καμιά δεν ενδιαφέρθηκε να ρωτήσει περισσότερα πέρα από το καθημερινό ποσό στο πορτοφόλι μου. Αυτός ο υλισμός με κούρασε. Είμαι καιρό μόνος. Το βλέμμα σου, όμως, εκείνο το βράδυ τα άλλαξε όλα. Και η στάση σου.”
Η Εριέττα κρεμόταν από τα χείλη του. Δεν ήξερε τι να του απαντήσει.

Έτσι κι εκείνος σέρβιρε το ποτό στα ποτήρια και τσούγκρισαν.
“Δες τι απλή που είσαι… Σου είπα να πάμε βόλτα και ήρθες με τις φόρμες”
Η Εριέττα κοκκίνισε.
“Τι να κάνω τα μέικ απ και τα ακριβά ρούχα, όταν από κάτω δεν υπάρχει τίποτα;”
“Ξέρεις, μερικές φορές μου περνάει από το μυαλό ότι δεν τα εννοείς αυτά που λες. Απλά είσαι πολύ καλός με το λόγο, πράγμα που με έχει συνεπάρει κι εμένα, δεν μπορώ να το αρνηθώ…”

Ο Φίλιππος άφησε το ποτήρι κάτω και έκατσε δίπλα της. Της έλυσε τον κότσο και τη φίλησε στο λαιμό. Η Εριέττα τραβήχτηκε.
“Το σ3ξ είναι ο τρόπος για να έρθεις όσο πιο κοντά γίνεται με τη ψυχή κάποιου…”, της είπε με τη μπάσα φωνή του στο αυτί και σηκώθηκε όρθιος. Κοιτάζοντάς την στα μάτια άρχισε να βγάζει τα ρούχα του. Με το που έβγαλε τη μπλούζα, κι άλλα τατουάζ έκαναν την εμφάνισή τους. Η Εριέττα περνούσε με μανία τα μάτια της πάνω στο κορμί του. Ένας δράκος, ένα λιοντάρι, ένα φίδι και μια τίγρης με ένα αρχικό να συνοδεύει τη κάθε φιγούρα, έδεναν αρμονικά πάνω στο σώμα του. Στη συνέχεια ξεκούμπωσε το παντελόνι του. Εκεί η Εριέττα ένιωσε πολύ άβολα, κάτι που και ο ίδιος κατάλαβε.
“Θα βουτήξω. Το νερό είναι σταθερά στους 32 βαθμούς. Δεν μπορώ να μείνω με τα ρούχα, δεν έχω άλλα. Αν θέλεις, ακολούθησε”

Της γύρισε την πλάτη και φυσικά κι εκεί υπήρχε ένα μεγάλο τατουάζ, αυτή τη φορά με χρώμα, που αναπαριστούσε μια σκηνή από κάποιο άνιμε. Η Εριέττα χάθηκε στη λεπτομέρεια, μέχρι που διαπίστωσε πως ο Φίλιππος ήταν εντελώς γυμνός και βούτηξε στη πισίνα. Δεν γύρισε να την κοιτάξει. Έφτασε στο τέλος της, που είχε θέα το βουνό και παρέμεινε εκεί, θαυμάζοντας τη μαγεία της φύσης, ακόμα κι αν δεν ήταν κάτι που έβλεπε πρώτη φορά.

Πέρασαν κάποια λεπτά που και οι δύο είχαν μείνει ακίνητοι. Η Εριέττα, στο θέαμα της πλάτης του Φίλιππου και του τοπίου, κατάλαβε ότι όσο και αν ήθελε να παραμείνει μετρημένη, δεν άντεχε άλλο. Σηκώθηκε, έτσι, σχεδόν αθόρυβα και αφαίρεσε τα ρούχα της. Ο Φίλιππος την πήρε είδηση μόνο όταν ακούστηκε ο παφλασμός. Και πάλι, όμως, δεν την αναζήτησε. Της έδωσε την επιλογή να έρθει εκείνη σε αυτόν.

Λαχανιασμένη, ακούμπησε τα χέρια της στην άκρη της πισίνας.
“Αυτός φόρεσε τις σκέψεις της, κι αυτή φόρεσε τα λόγια του. Μαζί, έγιναν ποίηση”

Ο Φίλιππος γύρισε και τη κοίταξε. Πρώτα έμεινε στα μάτια της. Το στήθος της που ανεβοκατέβαινε από την απόσταση που διένυσε κολυμπώντας γρήγορα, δεν μπορούσε να του περάσει απαρατήρητο. Έμεινε κι εκεί για λίγο και μετά άπλωσε τα χέρια του και την κόλλησε πάνω του.
“Μόνο εσύ θα ξέρεις από ποίηση δηλαδή;”, του είπε με περιπαιχτική διάθεση η Εριέττα
“Άσε με…”, της είπε ψιθυριστά ο Φίλιππος και τη φίλησε ξανά στο λαιμό. Μετά την κοίταξε.
Η Εριέττα έγνεψε καταφατικά.

Ακολούθησε ένα φιλί, κατά το οποίο ένιωσε ότι αν μπορούσε να τη καταβροχθίσει, θα το έκανε. Δεν ξεκόλλαγε από τα χείλη της. Ακούμπησε τη πλάτη της στο μάρμαρο και άρχισε να τη φιλάει στο στέρνο. Την ανασήκωσε στην αγκαλιά του και πέρασε τα χείλη του από κάθε πτυχή του στήθους της. Εκείνη ανάσαινε όλο και πιο βαριά… Όταν πέρασε τα δάχτυλά του ανάμεσα στα πόδια της, αναστέναξε. Αν και ήθελε να τη κάνει δική του, επέλεξε να συνεχίσει αυτό το ‘παιχνίδι’, μέχρι που κατακόκκινη πια κατάφερε να του πει
“Σε παρακαλώ…”
Μόνο τότε ο Φίλιππος μπήκε μέσα της. Κάθε του κίνηση τράνταζε το νερό και αύξανε τα βογκητά της Εριέττας, μέχρι που πια τελείωσαν μαζί και έκατσαν αγκαλιά, χαζεύοντας το τοπίο.
“Σε θέλω”, της ψιθύρισε ο Φίλιππος στο αυτί και η Εριέττα παραδόθηκε ξανά στα χέρια του.