TheBluez

Προηγούμενο

Το υπόγειο καζίνο του Dottore στην Αχαρνών, ήταν η απόλυτη απόδειξη πως η κόλαση δεν καίει πάντα. Μερικές φορές βρωμάει καπνό, εμετό, φτηνό ιδρώτα και απελπισία.

Καμία ταμπέλα, κανένα φως. Μόνο μια παλιά πόρτα ανάμεσα σε δυο μαγαζιά με ρούχα second hand. Ο κωδικός έμπαινε σε τυφλό πληκτρολόγιο πίσω από μια ταμπέλα “ΜΟΝΟ ΜΕΛΗ”.

Κατεβαίνοντας τις σκάλες, η ατμόσφαιρα βάραινε με κάθε βήμα. Ήταν σαν να κατέβαινες κυριολεκτικά στα σωθικά μιας παρατημένης κοινωνίας.

Κόκκινες κουρτίνες, βαριά αλλά ξεθωριασμένα χαλιά, κι ένα φως κόκκινο, αρρωστημένο, που έκανε τα πρόσωπα να μοιάζουν με μάσκες. Οι οθόνες των φρουτάκιδων τρεμόπαιζαν με τον ίδιο εθισμό: “Try again” – σαν υπόσχεση.

Βίζιτες καθόντουσαν σε σκαμπό. Κόκα μέσα τους, κομμάτια ψυχής έξω. Γελαστές χωρίς μάτια. Περίμεναν. Όχι πελάτες — δόση.

Πίσω απ’ τις γωνίες, παππούδες που είχαν χάσει τη σύνταξη. Οικογενειάρχες που είχαν πει “μια φορά μόνο”. Και παιδιά. Νεαρά. Με βλέμμα κενό, χαμένο.

Και εκεί, στην καρδιά της παρακμής, πίσω από ένα πλαστικό τραπέζι καλυμμένο με νάιλον, καθόταν ο Dottore.

Ακίνητος. Κοστούμι χειροποίητο, μαύρο, με αόρατο ράψιμο. Το ένα του χέρι γυμνό, το άλλο με δερμάτινο γάντι. Το πρόσωπό του… τίποτα. Ούτε θυμός, ούτε χαρά. Μόνο απόσταση.

Στο πλευρό του… η Ornela.

Όχι απλώς βοηθός. Όχι σωματοφύλακας. Ήταν η σκιά του. Το δεξί του χέρι. Αυτή που μιλούσε πριν μιλήσει εκείνος. Κάποτε βίζιτα. Τώρα, ιερή τρομοκράτισσα της νύχτας.

Ήξερε ποιοι μπαινόβγαιναν. Ποιες κάμερες βλέπουν, ποιες όχι. Ποιος χρωστάει, ποιος έκλεψε, ποιος εξαφανίστηκε με λάθος δόση.

Αλλά κανείς δεν ήξερε την αλήθεια για εκείνη.

*****

Η Ornela είχε φτάσει στην Ελλάδα στα 19. Από την Αλβανία. Όνειρό της: να γίνει σχεδιάστρια μόδας. Είχε φέρει μαζί της ένα μπλε φάκελο με ραμμένα σκίτσα, υφάσματα που δεν είχε δει ποτέ από κοντά και μια καρδιά γεμάτη ιδέες. Και μετά γνώρισε τον Shpetim.

Ήταν μεγάλος, με λεφτά, με “ονειρικό χαμόγελο”. Της υποσχέθηκε ότι θα της ανοίξει ατελιέ. Ότι θα τη στείλει σε σχολή στη Ρώμη. Ότι την αγαπούσε. Κι εκείνη το πίστεψε.

Μέχρι το πρώτο “δείπνο”. Που τελείωσε με τρεις “φίλους” του να τη συνοδεύουν. Την πότισε κρασί. Μετά λευκή σκόνη. Και ξύπνησε στο πίσω κάθισμα ενός αμαξιού, με αίμα στα μπούτια και χείλη ξεραμένα.

Κάθε φορά που κάποιος την “άγγιζε”… έκανε εμετό.

Και τότε ξεκίνησε η τελετουργία της καθαριότητας: Έμπαινε στο ντους. Έχυνε πάνω της χλωρίνη. Έτριβε με λούφα μέχρι που μάτωνε το δέρμα. Το νερό κοκκίνιζε. Το σώμα της έκαιγε. Αλλά η βρωμιά ήταν πάντα μέσα.

Μια μέρα βρήκε τη δύναμη. Μάζεψε αποδείξεις. Φωτογραφίες. Ονόματα. Βίντεο. Τις πάσαρες. Και τον έφαγαν. Ή έτσι λένε.

Τότε, ο Dottore την πήρε κοντά του. Όχι από λύπηση. Αλλά γιατί είδε κάτι: Ένα κορίτσι που είχε πεθάνει και ξαναγεννήθηκε… αδίστακτο.

*****

Ο Dottore κοιτάζει τις κάμερες.

– Την έχουν; ρωτάει ψυχρά.

– Στο υπόγειο, capo. Όπως είπατε. Κανείς δεν ξέρει. Ούτε τα παιδιά που την έφεραν.

– Καλώς.

Σηκώνει το ποτήρι του. Ουίσκι. Σκέτο. Πάντα σκέτο.

– Σε 24 ώρες θέλω φώτα. Καρέκλα. Μικρόφωνο. Θα της μιλήσω ο ίδιος.

– Αν αντιδράσει;