TheBluez

Προηγούμενο

Παραλιακή – 03:17 π.μ.
Το “Velvet Hell” δεν είχε ταμπέλα στην είσοδο. Μόνο φώτα νέον που αναβόσβηναν σαν ξεχασμένη προειδοποίηση.

Μέσα… ένα σύμπαν μόνο του.

Καπνός από πούρα και τσιγάρα κρεμόταν στον αέρα σαν ομίχλη.
Η μουσική χαμηλή, ηλεκτρονική, με χτύπους που έμοιαζαν με παλμό καρδιάς σε πανικό.
Ποτήρια με ουίσκι παντού. Γραμμές kοkαΐνhs στα τραπέζια. Γέλια και ψίθυροι.
Κορίτσια με κορμιά γυαλιστερά απ’ το λάδι και τα φώτα, χόρευαν πάνω σε στύλους με βλέμμα χαμένο.
Άλλα γελούσαν ψεύτικα. Άλλα κοιτούσαν τον χρόνο να περνά με κάθε γύρισμα των γοφών.

Ο Toni, τώρα πια επίσημο μέλος της αλβανικής μαφiας, δεν καθόταν στον χώρο.
Ήταν πάνω. Στο γραφείο του.
Ένα τεράστιο παράθυρο έβλεπε όλο το μαγαζί — σαν να ήταν σκηνοθέτης σε δικό του έργο.

Καθόταν πίσω απ’ το γραφείο.
Μπροστά του, τρεις οθόνες.
Στη μία έπαιζε το live από τις κάμερες του μαγαζιού.
Στη δεύτερη, μια αναφορά για έσοδα από “πλυντήρια” μέσω VIP κρατήσεων.
Και στην τρίτη… η φωτογραφία της Βίκυ. Κομμένη απ’ το παρελθόν. Εκεί που γελούσε.

Το γραφείο του Toni δεν ήταν απλό.
Πλέον είχε δικό του συμβόλαιο προστασίας με δυο ισχυρές φατρίες — μία στα Τίρανα, μία στη Νάπολη.
Μετά τη μεγάλη ληστεία σε έπαυλη επιχειρηματία στη Θεσσαλονίκη, “έπιασε την καλή”.
Σπίτια, κλαμπ, φρουτάκια, υπόγεια logistics.
Και τώρα… είχε φωνή. Και είχε οργή.

Η πόρτα άνοιξε.

Ο Il Dottore μπήκε, σιωπηλός, σαν σκιά που ξέχασε να χτυπήσει.
Ίδιο κοστούμι. Ίδιο άρωμα. Ίδιο βλέμμα.
Δεν κάθισε. Στάθηκε απέναντι.

Ο Toni δεν σηκώθηκε. Ούτε του πρόσφερε ποτό.
Τον κοίταξε με μάτια που είχαν δει αίμα.

– Γιατί χτύπησες στο καφέ του Shqiponja;
– Είπαμε παύση πυρών. Και ξέρεις ότι σέβομαι τις συμφωνίες.

Ο Dottore μίλησε ήρεμα.

– Δεν το έκανα εγώ. Εκείνος ξεκίνησε.

– Μη μου πουλήσεις ψέμα. Ξέρω ποιοι πυροβόλησαν. Και ξέρω τι σημαίνει όταν ένα καφέ γεμάτο οικογένειες γεμίζει σφαίρες.

Ο Dottore έβγαλε έναν λεπτό φάκελο. Τον άφησε στο γραφείο με ησυχία.

– Άνοιξέ τον. Δες μόνος σου.

Ο Toni άνοιξε.
Φωτογραφίες.
Ο Shqiponja…
• Σε πολυτελές καζίνο στη Βιέννη
• Σε yacht πάρτι με κορίτσια πολυτελείας
• Σε φρουτάκια στο Παρίσι
• Σε δωμάτιο ξενοδοχείου με γνωστή βίζιτα που “συνόδευε μόνο πολιτικούς”

Ο Toni σκλήρυνε.

– Τι είναι αυτά; Από πότε;

– Από τότε που του εμπιστεύτηκες την ομάδα. Από τότε που η Βίκυ ήθελε να τον χωρίσει, γιατί είχε μπλέξει με το βούρκο.

– Πού τα βρήκες;

– Δεν τα βρήκα. Τα κράτησα. Γιατί ήξερα ότι κάποια στιγμή θα επέστρεφε. Και ότι θα προσπαθούσε να καθαρίσει την εικόνα του.

– Πώς ξέρω ότι δεν τα έστησες;

Ο Dottore τον πλησίασε.

– Δεν στο λέω για να τον σκοτώσεις. Στο λέω για να καταλάβεις ποιος είναι. Δεν πρόδωσε μόνο εμένα τότε. Πρόδωσε και εσένα.

– …

– Γιατί νομίζεις ότι εξαφανίστηκε μετά τη ληστεία; Γιατί δεν τον είδες ποτέ με λεφτά; Γιατί έπαιξε τα πάντα. Στο 23. Πάντα έπαιζε 23. Η Βίκυ το ήξερε. Σου το είχε πει. Αλλά δεν την άκουσες.

Ο Toni έμεινε σιωπηλός.

Ο Dottore άφησε ένα φλασάκι πάνω στο γραφείο.

– Αν θες να το δεις… δες το. Αν προτιμάς να μείνεις στην εκδοχή που σε βολεύει, κάψ’ το. Εμένα μου φτάνει να ξέρω ότι έβαλα την αλήθεια μπροστά σου.

Έκανε μεταβολή. Και έφυγε.

Ο Toni έμεινε να κοιτάζει το φλασάκι.
Στο παραθυρό του, τα κορίτσια συνέχιζαν να χορεύουν, αργά, μέσα στον καπνό.

Στο κεφάλι του, κάτι άρχισε να ραγίζει.
Όχι επειδή ήθελε να το πιστέψει.
Αλλά επειδή, κατά βάθος, ήθελε ένα λόγο να στραφεί εναντίον του Shqiponja.