TheBluez

Προηγούμενο

Το δωμάτιο ήταν υγρό, πέτρινο, χωρίς παράθυρα. Ένα φως στο ταβάνι τρεμόπαιζε σαν να κουραζόταν κι αυτό.
Η Βίκυ καθόταν σε μια μεταλλική καρέκλα. Χέρια δεμένα. Πόδια ακίνητα. Μάτια… ανοιχτά.

Δεν ήταν η πρώτη φορά. Ήταν η δεύτερη.
Ακριβώς είκοσι χρόνια πριν, σε μια άλλη πόλη, με άλλο πρόσωπο απέναντί της.
Άλλο δωμάτιο. Άλλη μυρωδιά – βενζίνη, ιδρώτας, μέταλλο.

Τότε… ήταν παιδί. Όχι μικρό, αλλά άοπλη.
Κρατήθηκε όμηρος για τρεις μέρες.
Ο λόγος; Δεν τον αποκάλυψε ποτέ. Ούτε σε εκείνον. Ούτε σε κανέναν.

Μόνο ένα όνομα έμεινε ανεξίτηλο μέσα της.
Κι ένα μάθημα: Η ζωή δεν σου δίνει δεύτερες ευκαιρίες. Τις παίρνεις μόνη σου.

Όταν την άφησαν τότε, δεν έσπασε. Δεν έκλαψε. Δεν μίλησε.
Έμαθε.

Μέσα σε πέντε χρόνια:
• Εκπαιδεύτηκε σε σκοποβολή – όχι σαν χόμπι. Σαν ανάγκη.
• Έμαθε να αφοπλίζει – και να πυροβολεί χωρίς δεύτερη σκέψη.
• Έμαθε να “διαβάζει” τα δωμάτια. Να βλέπει τις εξόδους πρώτα, όχι τα πρόσωπα.
• Έγινε συλλέκτης πληροφορίας. Με δικά της αυτιά. Με δικά της μάτια. Με δικά της δίκτυα.

Δεν ήταν θύμα.
Ήταν αναμονή.
Περίμενε εκείνη τη στιγμή που θα ισορροπούσε ξανά το τραπέζι.

Και μια μέρα, σε μια αποστολή που δεν αναφέρθηκε ποτέ, βρέθηκε ξανά μπροστά σε έναν από τους παλιούς της απαγωγείς.

Τον πλησίασε αργά, μέσα σε ένα σοκάκι της Μπολόνια.
Εκείνος γέρασε. Δεν την αναγνώρισε.

Μια σφαίρα. Ανάμεσα στα μάτια.
Δεν ήταν εκδίκηση. Ήταν εξισορρόπηση.
Έπειτα… εξαφανίστηκε.

Στο παρόν, καθόταν ήρεμη στο κελί.
Ο ρυθμός της αναπνοής της σταθερός.
Το κορμί της ακίνητο.
Το μυαλό της… ξύπνιο.

Η πόρτα άνοιξε. Ο Il Dottore μπήκε.

Δεν μίλησε αμέσως. Κρατούσε στο χέρι του ένα μαχαίρι. Λεπτό, κοφτερό, με λαβή μαύρη. Το έστριβε ανάμεσα στα δάχτυλά του αργά.
Με την άκρη του χάραξε λίγο την επιφάνεια του μεταλλικού τραπεζιού μπροστά της.
Ο ήχος… μεταλλικός, σχεδόν χορευτικός.

– Φοβάσαι; τη ρώτησε με χαμηλή φωνή. Σαν χάδι που κρύβει αγκάθια.

Η Βίκυ σήκωσε τα μάτια της.

– Καλύτερα να φοβάσαι εσύ.

Ο Dottore χαμογέλασε στραβά. Πέρασε το μαχαίρι από την παλάμη του, σαν να μετρούσε το βάρος. Έσκυψε λίγο πιο κοντά.

– Σε έχουν για σκληρή. Είσαι;

Η φωνή της ήταν παγωμένη:

– Δεν είμαι. Απλώς… δεν έχω τίποτα να χάσω.

Ο Dottore ακούμπησε την άκρη του μαχαιριού στο μπράτσο της καρέκλας. Με το άλλο του χέρι, χάιδεψε ελαφρά τα μαλλιά της.

– Ξέρεις γιατί σε έχω εδώ; Γιατί δεν σε έσπασα;

– Γιατί δεν μπορείς.

(παύση)

– Γιατί νομίζεις;

– Γιατί αν εγώ ανοίξω το στόμα μου, εσύ, η οικογένειά σου, οι άνθρωποί σου, θα χαθείτε από τον χάρτη. Όχι με σφαίρες. Όχι με φωτιά. Με μία λέξη.

Ο Dottore σταμάτησε να παίζει με το μαχαίρι. Το άφησε πάνω στο τραπέζι. Κάθισε απέναντί της.

Τα μάτια του… έσπαγαν σιωπές.

– Δεν ξέρεις με ποιον μιλάς.

– Κάνεις λάθος. Ξέρω ακριβώς. Το θέμα είναι… εσύ δεν ξέρεις με ποια μιλάς.