Αυτό είναι ένα γράμμα που έγραψε μια μάνα με χρόνια αδιάγνωστη επιλόχειο κατάθλιψη, στην κόρη της καθώς μεγάλωσε και άρχισε να διανύει και αυτή τα δύσβατα μονοπάτια μιας ψυχικής ασθένειας. Η ιστορία είναι προϊόν μυθοπλασίας.
“Συγγνώμη μικρή μου. Δεν ανταποκρίθηκα στις ανάγκες σου όπως σου άξιζε και τώρα πια έχεις μεγαλώσει. Το μόνο που ήθελα είναι να κάνω πάλι μια βουτιά στον κόσμο σου, τον γεμάτο λούτρινα αρκουδάκια, κουδουνίστρες και πολύχρωμες κορδέλες για τα μαλλιά. Δε θα έκλαιγες στιγμή από μοναξιά. Θα ήμουν πάντα εκεί, να μιμούμαι τη φωνή των αγαπημένων σου λούτρινων φίλων, να μαγειρεύουμε τα πιο όμορφα φαγητά με τα πλαστικά κουζινικά σου κι εσύ να γελάς, να γελάς με την καρδιά σου! Δε θα είχες ανάγκη από φανταστική φίλη, γιατί εγώ θα ήμουν πάντα εκεί να σε παίρνω από το χέρι και να μοιραζόμαστε τα μικρά και μεγάλα μυστικά σου. Θα θωράκιζα την καρδιά σου με αγάπη τόση που θα νόμιζες πως θα σκάσει…
Θα έμπαινες με πιο μεγάλη αυτοπεποίθηση στον κόσμο των μεγάλων. Δε θα ένιωθες κενή, θα είχες μάθει να μην επαιτείς την αγάπη, να μη σκορπίζεσαι σε ανθρώπους που δε σε εκτιμούν. Θα είχες μάθει τι σημαίνει χαρά, ξεγνοιασιά, αποδοχή, όλα αυτά δηλαδή που τότε στερήθηκες. Δε θα φοβόσουν με τον παραμικρό θόρυβο. Δε θα σου έφερνε συνειρμούς ο κάθε θόρυβος τις στιγμές από τα ξεσπάσματά θυμού μου, όσο ήσουν παιδί. Μιλάω για τότε, ναι, που κρυβόσουν στο δωμάτιό σου με τρόμο μη σου κάνω κακό. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δε θα σου έκανα γιατί σε αγαπούσα, ναι, σε αγαπούσα με όλη μου την ψυχή, την καρδιά και το νου. Μα, όταν ξυπνούσε ο άλλος μου εαυτός παραλογιζόμουν, δεν ήξερα τι έλεγα, έβγαζα κακία με τις λέξεις ακόμη και για σένα παρόλο που ποτέ δεν την ένιωθα. Το επόμενο λεπτό ένιωθα τύψεις, πολλές τύψεις, έκλαιγα και ζητούσα συγγνώμη. Κατευθείαν έπεφτες στην αγκαλιά μου μαζεμένη και ανυπεράσπιστη. Κάπως έτσι έμαθες ότι η αγάπη συνοδεύεται και με πόνο, ενώ αυτό ήταν λάθος και για αυτό το λάθος φταίω εγώ, μονάχα εγώ.
Όταν μεγάλωσες, απομακρύνθηκες κάπως από μένα και βρήκες καταφύγιο σε εκείνον. Σε εκείνον που σε αγαπούσε περισσότερο από το καθετί, όπως έλεγε. Είχες βρει καταφύγιο στην αγκαλιά του. Πολλές φορές θύμωνε πολύ και ξέσπαγε μου είχες πει, αλλά τον δικαιολογούσες κι έριχνες το φταίξιμο πάνω σου. Τον προκαλούσες και ζήλευε, δεν του έδειχνες την αγάπη που ήθελε, ήσουν κλειστή και τον κούραζες. Ήθελες κάποιες φορές να περνάς τη μέρα σου με φίλους και αυτόν τον πείραζε, γιατί ‘τι παραπάνω είχαν αυτοί από εκείνον, έπρεπε να σου αρκεί’. Το θεωρούσες λογικό και χανόσουν όλο πιο πολύ από τους πάντες. Σε αναζητούσαν συχνά, μα δε σε ένοιαζε, μόνο αυτός σε αγαπούσε. Όλη σου τη ζωή άλλωστε την πέρασες μόνη σου όπως έλεγες, επιτέλους σε αγάπησε και κάποιος άλλος και θύμωνες κάθε φορά που άκουγες νουθεσίες τρίτων.
Έπρεπε να σε χτυπήσει πολύ εκείνη τη μέρα για να καταλάβεις πως δεν σε αγαπούσε για αυτό που είσαι, αλλά για την ικανότητά του να σε σμιλεύει. Μα τότε έπαθες το πρώτο σοκ, έφτασες στο νοσοκομείο αφού έκανες κακό στον εαυτό σου. Διαγνώστηκες με κατάθλιψη και οριακή διαταραχή κι εγώ σαν να ξύπνησα, κατάλαβα ότι έχω μεγάλη ευθύνη κι εγώ. Ξεκίνησες ψυχοθεραπεία και ξεκίνησα κι εγώ.
Έμαθα τότε ότι είχα αθεράπευτη επιλόχεια κατάθλιψη για πολλά χρόνια και αγχώδη διαταραχή. Τα βάλαμε κάτω με τη σειρά και κάπως έτσι κατάλαβα όλα αυτά που σου γράφω.
Τα έγραψα σε γράμμα γιατί δεν έχω θάρρος να σου τα πω.
Τώρα, αν και αργά, εύχομαι να μπορούσα να σε κοιλοπονέσω πάλι και να τα κάνω όλα σωστότερα.
Μα, δεν έπαψα ποτέ να πιστεύω σε μια καινούρια αρχή”.
Η μαμά,
Μαργαρίτα
Ιωάννα Χαντζαρά