TheBluez

Προηγούμενο

Φυλακές – 04:13 π.μ.

Η νύχτα ήταν ήσυχη. Ύποπτα ήσυχη.

Οι φύλακες είχαν αρχίσει να χαλαρώνουν. Οι κάμερες δούλευαν, αλλά κανείς δεν κοιτούσε. Οι κρατούμενοι δεν φώναζαν, δεν έπαιζαν χαρτιά, δεν γελούσαν. Περίμεναν.

Στο κελί 21, ο Professore καθόταν σταυροπόδι. Τα μάτια του μισάνοιχτα, αλλά το μυαλό του ολόκληρο παρόν. Ένα σημειωματάριο ανοιχτό. Μια παλιά φωτογραφία μέσα.
Η Βίκυ. Και αυτός. Στα σύνορα. Το 1990. Πριν τους χωρίσει ο κόσμος.

Την είχε ξαναβρεί το 2009. Αλλά δεν είχε ξεχάσει ποτέ. Ούτε εκείνη, ούτε όσους την άγγιξαν.

04:17 – Η φωτιά ξεσπάει

Ένας κρατούμενος στον διάδρομο ρίχνει επίτηδες το δίσκο του. Ένας άλλος αρχίζει να ουρλιάζει. Πανικός. Κινητικότητα.

Σε 4 λεπτά… οι κρατούμενοι είχαν φτιάξει όπλα απ’ τα πάντα. Οδοντόβουρτσες λιμαρισμένες. Κομμένα κουτάλια. Κομμάτια από σίδερα του μπάνιου. Η φυλακή έβραζε.

Οι φύλακες προσπαθούν να κλείσουν πόρτες. Να πατήσουν συναγερμούς. Αλλά οι γραμμές είναι κομμένες. Ο έλεγχος έχει χαθεί.

Ο Professore σηκώνεται. Βγαίνει από το κελί του με το που ανοίγει. Κοιτάζει τον διάδρομο. Αίμα. Φωνές. Κι όμως… κανένα χάος. Όλα ήταν προμελετημένα.

Ένας από τους δικούς του πλησιάζει.

– “Τώρα, αδελφέ;”

– “Τώρα. Αν δεν ακουστεί η φωνή μου σε αυτόν τον κόσμο, θα τη νιώσουν στο πετσί τους.”

Τον πλησιάζει ένας τύπος με αυτοσχέδιο μαχαίρι. Πετάγεται από το πλάι και του μπήγει τη λεπίδα στον ώμο. Ελαφρύ τραύμα. Εσκεμμένο. Ο Professore σωριάζεται, όσο πρέπει.

– “Φωνάξτε γιατρό! Τραυματίας κρατούμενος! Εσωτερική αιμορραγία!”

05:02 – Νοσοκομείο Λαμίας – Διακομιδή

Δύο διασώστες τον τοποθετούν στο ασθενοφόρο. Χαμηλά φώτα. Κουβέρτα. Η αναπνοή του ελεγχόμενη. Στα αυτιά του, ακουστικά με old-school ραπ.

Ο ένας διασώστης του κλείνει το μάτι.

– “Τους χάσαμε στο πρώτο φανάρι.”

Ο Professore γυρίζει αργά το κεφάλι.

– “Μπράβο σας. Καλύτεροι κι από το Υπουργείο.”

Στην πίσω πόρτα του ασθενοφόρου υπάρχει το κωδικό του όνομα: Λ22. Κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει. Όλοι φοβούνται τι σηματοδοτεί.

05:39 – Άγνωστη τοποθεσία

Ο Professore κάθεται σε ξύλινη καρέκλα. Ο ώμος του δεμένος. Μπροστά του, ένας χάρτης. Δίπλα του, τέσσερα τηλέφωνα burner. Σηκώνει το πρώτο. Καλεί.

– “Επιστρέφω στο παιχνίδι. Στο τραπέζι θα μπω τελευταίος, αλλά θα είμαι ο μόνος που θα φύγει όρθιος.”

Σηκώνει το δεύτερο.

– “Αγγίξανε τη Βίκυ. Την οικογένεια. Τώρα θα καταλάβουν τι σημαίνει πόλεμος.”

Στο τρίτο, απλώς λέει:

– “Ξύπνα τους. Όλους. Ακόμα και τους νεκρούς.”