TheBluez

Προηγούμενο

Ώρα 01:44 π.μ. – Αλλαγή Τοποθεσίας – Κάπου Εκτός Αθηνών

Η Βίκυ μεταφέρεται δεμένη χειροπόδαρα, τα μάτια καλυμμένα με μαύρο πανί, το στόμα της φιμωμένο σφιχτά με ταινία. Οι καρποί της πονάνε. Το δέρμα κοκκινισμένο, σχεδόν πληγωμένο. Κάθε λακκούβα, κάθε στροφή, της τραβάει τα δεσίματα πιο βαθιά.

Δεν μπορεί να δει. Αλλά ακούει. Φρενάρισμα από ταξί δεξιά. Μοτοσικλέτα περνά με θόρυβο αριστερά. Χτύπος από τακάκια φρένων – Λεωφόρος Συγγρού; Ή Κατεχάκη;

Οι τέσσερις μπράβοι δεν μιλάνε πολύ.
Μόνο:

– “Μην καθυστερήσουμε, ο Herkuli περιμένει”.

Η Βίκυ παγώνει μέσα της. Το όνομα δεν είναι άγνωστο. Ξέρει ποιος είναι. Και ξέρει πως ό,τι θέλει… δεν το δίνει ποτέ πίσω.

Σημείο Συνάντησης – Υπόγειος Χώρος, Βιομηχανική Ζώνη

Ένα εγκαταλελειμμένο πάρκινγκ, πνιγμένο στη σκιά. Σκόνη παντού και παλιά αυτοκίνητα παρατημένα, σπασμένες κάμερες και γκράφιτι. Μια έντονη μυρωδιά σαν αμμωνία πνιγεί τα πάντα γύρω τους.
Ο Herkuli τους περιμένει ήδη. Μαύρο παλτό, fake Armani. Στο πρόσωπο, χαμόγελο μικρού θεού.

– “Επιτέλους. Την έχουμε;”

Οι μπράβοι βγαίνουν. Ο ένας ανοίγει το πίσω μέρος του βαν.

Η Βίκυ μένει δεμένη, αλλά το κορμί της σφίγγεται. Κάτι πάει λάθος. Πολύ λάθος.

Ο Herkuli πλησιάζει. Σηκώνει το χέρι.

– “Την αναλαμβάνω. Κατ’ εντολή του Capo. Θα μεταφερθεί αλλού”

Στιγμιαία παύση. Ένα αυτοκίνητο σταματά στο βάθος.

Πέντε σκιές. Πέντε άντρες. Δεν είναι δικοί τους.

Ο Herkuli το παίζει ψύχραιμος.

– “Δεν είναι ώρα για θέατρα. Τελειώνουμε και φεύγω”

ΞΑΦΝΙΚΑ — ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ.

Κρακ – Κρακ – Κρακ!

Οι σφαίρες εξοστρακίζονται στο τσιμέντο. Κάποιος ουρλιάζει. Ένας μπράβος πέφτει. Το αίμα του κάνει τόξο στον τοίχο. Ο Herkuli πετιέται πίσω από το βαν, πιάνει το μπράτσο του.

– “ΓΑΜW! Με πέτυχαν!”

Κραυγές. Καπνός. Σπασμένες φωνές. Ούτε φίλος, ούτε εχθρός ξεχωρίζεται πια.

Η Βίκυ κρύβεται πίσω από το βαν στην αναταραχή. Προσπαθεί να σηκωθεί. Τα πόδια της δεμένα, τα μάτια κλειστά. Αλλά τρέχει. Σέρνεται. Προσπαθεί.

Δύο άτομα την αρπάζουν. Ένα χέρι τη σηκώνει από τη μέση, άλλο από τους ώμους.
– “Έχουμε το πακέτο! Φεύγουμε!”

Ο Herkuli μένει στο έδαφος. Αιμορραγεί ελαφρά. Όχι αρκετά για να πεθάνει. Αλλά αρκετά για να πει: “Έκανα ό,τι μπορούσα.”

Ένα από τα σώματα πέφτει δίπλα του. Σφαίρα στο λαιμό. Κανείς δεν ξέρει ποιος ήταν.

Ο Herkuli σφίγγει τα δόντια. Χαμογελά.

– “Έχω την κοπέλα. Τους μπέρδεψα όλους. Και τώρα… ας χτυπήσουν τη λάθος πόρτα.”

Σηκώνει το κινητό.

– “Capo, παραδόθηκε όπως είπαμε. Έγινε φασαρία, αλλά… όλα υπό έλεγχο”

Κλείνει. Πετάει το κινητό στο χώμα. Το πατάει.