TheBluez

«Άρη, θέλω να μιλήσουμε!». Ο Άρης την κοίταξε με έκπληξη. Δεν του είχε ξαναπεί κάτι τέτοιο.
«Ναι! Φυσικά! Πες μου!», της απάντησε όσο πιο ευγενικά μπορούσε.
«Όχι τώρα! Σε λίγο! Είναι σοβαρό!»
«Αφού είναι σοβαρό, πες μου!»
«Σε λίγο!», του απάντησε εκείνη και του γύρισε την πλάτη.

Ο Άρης έμεινε ακίνητος για μερικά δευτερόλεπτα κοιτάζοντάς τη και συνέχισε τη δουλειά του ακάθεκτος. Πού και πού της έριχνε καμιά κλεφτή ματιά μπας και φιλοτιμηθεί να του μιλήσει… Αποτυχημένη προσπάθεια!
Η Λωραίνη μιλούσε με τις φίλες της και εκείνον τον είχε αφήσει με την απορία.

«Άρη, μου φτιάχνεις έναν καφέ, σε παρακαλώ!»
«Καλλιόπη! Ναι εννοείται!»
«Είσαι καλά;»
«Ναι! Να σε ρωτήσω… Η Λώρα είναι καλά;»

Η Καλλιόπη στράφηκε προς το μέρος της παρέας της. «Η Λωραίνη; Ναι, γιατί;».
«Έτσι ρώτησα! Δεν έχει έρθει να κάτσει εδώ μαζί μου και όλο μιλάει με τα κορίτσια. Έχει πάρει και αυτό το σοβαρό ύφος. Ξέρεις αυτό που ανασηκώνει τα φρύδια και ζαρώνει το μέτωπό της. Με τα μάτια τα γουρλ…».
Η έκφραση του προσώπου της Καλλιόπης τον έκανε να σταματήσει.

«Για την αδερφή μου μιλάμε, Άρη! Είναι μονίμως με αυτή τη φάτσα. Οριακά πιστεύω πως δεν έχει άλλη έκφραση!»
«Υπερβολές! Είναι καλά;»
«Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω. Δείχνει κάτι να την απασχολεί…»

Η Λωραίνη έφτασε κοντά τους και ο Άρης άφησε μπροστά της ένα ποτήρι χάρτινο. Εκείνη του χαμογέλασε.
«Είναι ο ντεκαφαϊνέ σου!», της είπε χαμογελώντας. Η Λωραίνη πήρε το ποτήρι της και τον ευχαρίστησε.

«Λώρα, είσαι καλά;», τη ρώτησε η αδερφή της.
«Ναι, γιατί;»
«Είσαι λίγο σκεπτική!»
«Καλά είμαι! Άρη, μην ξεχαστείς! Θέλω να μιλήσουμε!»
«Πες μου!»
«Όχι ακόμα! Να πιώ τον καφέ μου και μετά…».

Η Καλλιόπη και ο Άρης κοιτάχτηκαν με απορία, μα εκείνος καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα. Για να του το υπενθυμίζει, πάει να πει ότι όντως ήταν σοβαρό και όλη αυτή η αναμονή, τον εκνεύριζε.

Πήραν τους καφέδες τους και επέστρεψαν στο τραπέζι τους. Ο Άρης συνέχισε να παρατηρεί τη Λωραίνη. Κάτι την απασχολούσε. Η Λωραίνη, όταν γνωρίστηκαν ήταν απόμακρη αν και ευγενική. Εκείνος ήξερε την αδερφή της και γνωρίστηκαν ένα βράδυ σε κάτι γενέθλια. Έκατσαν δίπλα δίπλα αλλά εκείνη δεν μιλούσε. Έδειχνε πάντα σαν κάτι να σκεφτόταν. Κάτι που δεν περνούσε ποτέ απαρατήρητο από τον Άρη.

Όσο περνούσε ο καιρός και υπήρχε μεγαλύτερη τριβή, άρχισε και η επικοινωνία τους. Εκείνη έστειλε πρώτη. Πάντα έβρισκε, έλεγε ο Άρης, μια χ@zh δικαιολογία για να του στείλει, την οποία πάντα ακολουθούσε το ενδιαφέρον της για εκείνον. Αυτό του άρεσε του Άρη σε εκείνη. Δεν την πτοούσε τίποτα! Ήθελε; Έστελνε! Και μιλούσαν με τις ώρες τα δύο τους. Κανένας όμως δεν ήξερε τίποτα. Ήταν δικιά τους φούσκα! Δεν χωρούσαν άλλοι.

Η Λωραίνη άρχισε στα μηνύματα να είναι πιο εκδηλωτική. Με μέτρο μεν αλλά πιο χαλαρή. Ήθελε να κάνει αισθητή την παρουσία της στον Άρη με κάθε τρόπο. Η ευγένειά της σε συνδυασμό με αυτό τον γλυκό τρόπο που εξέφραζε τα αισθήματά της, την έκαναν στα μάτια του τον πιο ενδιαφέροντα άνθρωπο στον κόσμο. Και όσο ήταν καλή μαζί του, άλλο τόσο ήταν και εκείνος μαζί της.

Από τα μηνύματα ο Άρης ήταν σίγουρος ότι η Λωραίνη τον έβλεπε διαφορετικά. Όταν όμως τύχαινε να βρεθούν στο ίδιο μέρος, δεν του μιλούσε. Ήταν απότομη. Απόμακρη. Ναι ok ευγενική πάντα, αλλά όχι όπως στα μηνύματα. Ορισμένες φορές δεν τον κοιτούσε καν. Του γύρναγε την πλάτη. Και μόλις χωρίζονταν, να τα μηνύματα! Και η Λωραίνη γινόταν ξανά η Λωραίνη του!

Ο Άρης σταμάτησε να σκέφτεσαι και απλά την κοιτούσε. Είχε κάτι αυτή η γυναίκα. Δεν έμοιαζε με τις υπόλοιπες που μπαινόβγαιναν στη ζωή του. Δεν ήταν καν του γούστου του κι όμως κάτι τον τραβούσε σε εκείνη. Ίσως να έφταιγε το γεγονός ότι τον έκανε να γελάει ή ότι τα μάτια της έλαμπαν κάθε φορά που τον κοίταζε. Ορισμένες φορές τον εκνεύριζε κιόλας αλλά ακόμα και αυτό του άρεσε!

«Άρη;». Ο Άρης δεν την είχε δει να τον πλησιάζει.
«Λώρα! Ήρθες να μιλήσουμε;»
«Όχι ακόμα! Δεν είμαι ακόμα έτοιμη!».

Ο Άρης άρχισε να τα παίρνει στο κρανίο. Φώναξε την Καλλιόπη κοντά τους.
«Έλα ρε!»
«Έλα να μάθεις κάτι για μένα, Καλλιόπη!». Η Λωραίνη τον κοιτούσε έντρομη. «Υπάρχουν κάποια πράγματα που με εκνευρίζουν. Όχι πολλά όμως… Ένα βασικό είναι να μου λένε ότι θέλουν να μου μιλήσουν και να μην μου μιλάνε». Η Καλλιόπη κοιτούσε με απορία και η Λωραίνη κατέβασε το κεφάλι. «Το επόμενο είναι ότι δεν θέλω να με περνάνε για χ@ζο!».

Η Λωραίνη ταράχτηκε. «Δεν σε περνάω για χ@ζο!»
Ο Άρης γύρισε και την κοίταξε εκνευρισμένος… «Δεν το είπα για εσένα! Εσύ ανήκεις στην πρώτη κατηγορία!». Η Λωραίνη κατέβασε το κεφάλι. Η Καλλιόπη δίχως να καταλαβαίνει, έκανε μεταβολή και πήγε στο τραπέζι της αφήνοντάς τους μόνους. Ο Άρης την κοιτούσε.

«Ωραία! Θα σου πω…», του είπε ηττημένη. Ο Άρης αναθάρρησε και πλησίασε κοντά της.
«Άρη έχω ένα θέμα. Μάλλον πρόβλημα!»
«Να το λύσουμε!»
«Μη με διακόπτεις… Άσε με να τα πω και μετά ό,τι βρέξει ας κατεβάσει…». Πήρε μια ανάσα. Ο Άρης την κοιτούσε με απορία. «Έχω ένα πρόβλημα. Είμαι πολύ καλή στα γραπτά, αλλά πολύ σκ@τα από κοντά. Βλέπεις, ο λόγος που δεν σου μιλάω όταν βρισκόμαστε είναι επειδή από την πρώτη μέρα που σε γνώρισα, από την πρώτη πρώτη μέρα, κάθε φορά που με πλησιάζεις ή κάθε φορά που μου μιλάς, μου κόβονται τα πόδια και χάνω τα λογικά μου! Αυτός είναι ο λόγος και ήθελα να τον ξέρεις. Δεν έχω κάτι άλλο να σου πω. Φεύγω».

Μετά από αυτό, η Λωραίνη του γύρισε την πλάτη, πήρε τα πράγματα της και έφυγε τρέχοντας από το μαγαζί. Ο Άρης είχε μείνει στήλη άλατος. Δεν είχε προλάβει να της απαντήσει και εκείνη εξαφανίστηκε.

«Καλλιόπη; Πού πήγε;»
«Δεν ξέρω ρε Άρη! Έφυγε! Μα καλά τι έγινε;»
«Έφυγε!». Ο Άρης κοίταξε προς την πόρτα. Τα πόδια του ήταν κολλημένα στο πάτωμα, μα η καρδιά του έτρεχε να τη βρει.

Η Λωραίνη μόλις βγήκε από το μαγαζί έκατσε στο πεζοδρόμιο για να ηρεμήσει την ανάσα της. Δεν ήξερε πού βρήκε το θάρρος να του μιλήσει. Φοβόταν τι θα της έλεγε και για αυτό επέλεξε να φύγει. Ο Άρης ήταν για εκείνη μία όαση. Τον ήθελε από την πρώτη στιγμή που τον είδε και αυτό την τρόμαζε γιατί είχε υποσχεθεί πως δεν θα άφηνε κανέναν να της ξανακλέψει την καρδιά.

Δεν τα βάζεις όμως με το σύμπαν… Το σύμπαν γελάει! Και έτσι βρέθηκε να κάθεται δίπλα του σε εκείνα τα γενέθλια που δεν ήθελε να πάει. Και τον κυνήγησε. Λάτρευε να τον βλέπει να χαμογελάει. Όταν θύμωνε, σκοτείνιαζε ο κόσμος της. Όταν της μιλούσε, έλαμπε σαν αστέρι και όταν εκείνος αποφάσιζε να εξαφανιστεί, το μυαλό της Λωραίνης έκανε τα χειρότερα σενάρια. Τον ήθελε και έπρεπε να το ξέρει και ο ίδιος. Δεν άντεχε να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της.

Η συμπεριφορά της όταν ήταν μαζί του ήταν τελείως διαφορετική από τα μηνύματα που έστελνε. Θα την περνούσε για τρελή και αυτό ήταν κάτι που δεν ήθελε. Και του μίλησε. Και αντί να περιμένει την απάντησή του, η οποία προφανώς και θα ήταν χυλόπιτα, σηκώθηκε και έφυγε σαν κυνηγημένη. Κι όλα αυτά από φόβο… Σιγά μην της μιλούσε. Ο Άρης έτσι ήταν… Θα το άφηνε να ξεχαστεί και θα προχωρούσαν όλοι τις ζωές τους. Μα…

«Καλλιόπη κρατάς λίγο το μαγαζί;»
«Ναι ρε, αλλά πού πας;»
«Να τη φέρω πίσω και να μην την αφήσω να μου ξαναφύγει!». Ο Άρης πήρε το μπουφάν του και πετάχτηκε στον δρόμο. Την βρήκε λίγο πιο κάτω να κάθεται στο πεζοδρόμιο χαμένη στις σκέψεις της.

«Ωραίος τρόπος!», της είπε για να κάνει αισθητή την παρουσία του. «Ήθελα να ‘ξερα τι θα έκανες εσύ, αν ο άντρας που θες όσο τίποτα ερχόταν και σου έλεγε ό,τι μου είπες εσύ και μετά εξαφανιζόταν!»

«Τι πράγμα;», ρώτησε η Λωραίνη σκουπίζοντας τα δάκρυα που έτρεχαν ασυναίσθητα από τα μάτια της. Ο Άρης την τράβηξε από το χέρι και την έκλεισε στην αγκαλιά του αφήνοντάς της ένα φιλί στην κορυφή του κεφαλιού.
Ήταν η πρώτη στιγμή που η Λωραίνη κατάφερε να αναπνεύσει κανονικά.

«Βρε χ@z0, γιατί έφυγες; Τι φοβήθηκες;»
«Ότι θα μου δώσεις τη χυλόπιτα στο πιάτο και δεν θα το άντεχα!»
«Α! Έτοιμο το σενάριο… Δεν σου έχω πει να μην τα υπεραναλύεις;»
«Δεν μπορώ! Με ό,τι αφορά εσένα αποδιοργανώνομαι!»

Ο Άρης γέλασε και την ξεκόλλησε από την αγκαλιά του με σκοπό να τη βλέπει. Να βλέπει τα μάτια της.

«Νιώθουμε το ίδιο, Λώρα! Από την πρώτη μέρα… Ακριβώς το ίδιο!»

Έσπρωξε μια τούφα απ’ τα μαλλιά της και τη φίλησε απαλά στα χείλη.
Η Λωραίνη για μερικά δευτερόλεπτα δεν ανέπνεε. Μόλις συνειδητοποίησε τι συμβαίνει, τον έσφιξε πάνω της και αφέθηκε σε αυτό το φιλί. Όσο ενώνονταν τα χείλη τους, άλλο τόσο ενώνονταν και οι καρδιές τους!