Ρόλοι:
Φάνης – Μάγειρας που θεωρεί δεδομένη τη Στέλλα
Στέλλα – Αρθρογράφος που θέλει να ζήσει για πάντα με τον Φάνη
Σκηνή 1- (Ο Φάνης και η Στέλλα κάθονται στο μπαλκόνι του σπιτιού τους και χαζεύουν τη θέα. Δεν υπάρχουν πολλά φώτα. Μόνο ένα κερί σιγοκαίει στο τραπέζι. Εκείνος κοιτάει τον ουρανό κι εκείνη το άπειρο βυθισμένοι στις σκέψεις τους…)
(Φάνης) – Δεν το πιστεύω πως έχουμε περάσει μαζί τόσα χρόνια καθισμένοι σ’ αυτό το μπαλκόνι! Πόσα είναι άραγε; 7;
(Στέλλα – χωρίς να γυρίσει να τον κοιτάξει)- 10…
(Φάνης – γεμάτος έκπληξη την κοιτάει) – Είμαστε 10 χρόνια μαζί; Δε νομίζω! Μετράω τους μήνες πολύ προσεκτικά. Δεν έχω φτάσει ακόμα στους 120. Θα το θυμόμουν…
(Στέλλα – χωρίς να τον κοιτάξει) – Είπες “μαζί σ’ αυτό το μπαλκόνι”… Σ’ αυτό το μπαλκόνι είμαστε μαζί 10 χρόνια. Τα 7 είμαστε μαζί μαζί και τα τρία πρώτα ήμασταν φίλοι, αλλά ξέρεις πολύ καλά πως εγώ τέτοιους διαχωρισμούς δεν κάνω, επομένως τα έβαλα όλα στο ίδιο τσουβάλι… (Ξεφύσηξε πιο δυνατά απ’ όσο περίμενε)
(Φάνης) – Στέλλα, τι έχεις; Δεν είσαι καλά τον τελευταίο καιρό. Μπορώ να το καταλάβω. Είσαι βουτηγμένη στις σκέψεις σου, δε γελάς πια όπως γελούσες με τ’ αστεία μου, δεν κοροϊδεύεις τη μαγειρική μου, δε θες να περνάμε χρόνο μαζί… Ξέρω πότε κλείνεσαι στον εαυτό σου για να γράψεις, αλλά αυτό είναι άλλο. Αρχίζω να… Αρχίζω να φοβάμαι…
(Στέλλα – με ύφος γεμάτο έκπληξη και ανακούφιση) – Δεν περίμενα πως θα το καταλάβαινες! Βλέπεις, έχω συνηθίσει τόσα χρόνια να διαβάζω εσένα. Να ξέρω ανά πάσα ώρα και στιγμή τι ακριβώς αισθάνεσαι και ποτέ μα ποτέ δεν περίμενα πως θα έκανες το ίδιο…
(Φάνης)- Πώς γίνεται να μη σε καταλαβαίνω μετά από τόσα χρόνια; Ξέρω τα πάντα. Το τρέμουλο στα χέρια όταν κουράζεσαι. Το λυγμό στη φωνή όταν πιέζεσαι. Το καθάρισμα όταν θες να αποφορτιστείς. Το τρέμουλο στο πηγούνι όταν θες να κλάψεις, αλλά κρατιέσαι. Την αγκαλιά που χρειάζεσαι όταν όλα γύρω σου καταρρέουν. Την κουβέρτα και την κούπα σου όταν είσαι ευάλωτη. Τον πόνο στο στομάχι όταν είσαι αγχωμένη. Θες κι άλλα; Όταν νιώθεις πως φεύγω από σένα, ζητάς το φιλί μου. Όταν θες να μου πεις πως μ’ αγαπάς με κοιτάς στα μάτια. Όταν φυσάει τα βραδιά και φοβάσαι, κουμπώνεσαι πάνω μου στο κρεβάτι. Όταν σε νευριάζω, κοκκινίζουν τα μάγουλά σου και βγαίνεις να πλύνεις έξω. Όταν είσαι χαρούμενη, νιαουρίζεις. Όταν θες να με σκοτώσεις, γράφεις σαν τρελή και όταν με θες… Με θες! Το καταλαβαίνω αμέσως. Πώς γίνεται λοιπόν να μην καταλαβαίνω πως κάτι συμβαίνει;
(Στέλλα – τρίβει τα μάτια της και ακουμπάει το κεφάλι της στα χέρια) – Υπάρχει κάτι που θέλεις να κάνεις και νιώθεις πως σε εμποδίζω; Όχι εγώ σαν Στέλλα, αλλά η ύπαρξή μου στη ζωή σου…
(Φάνης – φανερά σοκαρισμένος από την ερώτηση) – Όχι! Δεν υπάρχει κάτι που θέλω να κάνω και με εμποδίζει η ύπαρξή σου! Ίσα ίσα που τόσα χρόνια τώρα δε στερήθηκα τίποτα απ’ αυτά που ήθελα γιατί είχα εσένα δίπλα μου να με στηρίζεις.
(Στέλλα – βουρκωμένα μάτια) – Δε θεωρείς πως σου έχω καταστρέψει τη ζωή;
(Φάνης) – Αν ρωτάς εσύ κάτι τέτοιο, εγώ τι πρέπει να ρωτήσω; Θυμάσαι που στον τρίτο χρόνο της σχέσης μας έφυγα για δύο μήνες και εσύ χρειάστηκε να νοσηλευτείς; Ποιος κατέστρεψε ποιον τότε; Ποιος είχε μεγαλύτερη ανάγκη τον άλλον; Εγώ που χαζολογούσα στο Παρίσι ή εσύ που ήσουν στην εντατική; Και τι έκανα; Δε γύρισα. Ενημερώθηκα για σένα και διάλεξα το συνέδριο. Κι εσύ τι έκανες; Έδειξες κατανόηση επειδή αυτό το συνέδριο άνηκε στη λίστα των εφηβικών ονείρων μου.(Στέλλα) – Μην τα θυμάσαι αυτά! Πέρασαν τόσα χρόνια! Είσαι σίγουρος πως είσαι ευτυχισμένος μαζί μου;
(Φάνης- σηκώθηκε από την καρέκλα του και έκατσε δίπλα της πιάνοντάς της το χέρι) – Θες να μου πεις τι συμβαίνει; Γιατί κάνουμε τώρα αυτή την κουβέντα; Τι βασανίζει το μυαλό σου; Πες μου…
(Στέλλα – κλαίγοντας) – Απάντησε στην ερώτησή μου, σε παρακαλώ!
(Φάνης – φανερά ανήσυχος πια) – Εσύ είσαι ευτυχισμένη μαζί μου;
(Η Στέλλα σηκώθηκε από το τραπέζι κλαίγοντας και έτρεξε στο δωμάτιο. Έκλεισε την πόρτα πίσω της κι άφησε τον Φάνη μόνο του στο μπαλκόνι. Ο Φάνης άρχισε να κλαίει…).
Σκηνή 2
(Ο Φάνης χτυπάει την πόρτα και βρίσκει τη Στέλλα ξαπλωμένη στο κρεβάτι με την πλάτη της στραμμένη προς εκείνον. Πηγαίνει και ξαπλώνει πίσω της)
(Φάνης – με βουρκωμένα μάτια και λυγμό στη φωνή) – Σε παρακαλώ… Πες μου τι συμβαίνει… Μετά από τόσα χρόνια πρώτη φορά ανησυχώ τόσο για εμάς. Φοβάμαι, Στέλλα! Φοβάμαι ότι τελειώσαμε και είμαστε μόνο στην αρχή!
(Στέλλα – κλαίγοντας και χωρίς ν’ αφήσει το βλέμμα και το σώμα της από το παράθυρο)- Πριν λίγο με ρώτησες αν είμαι ευτυχισμένη μαζί σου. Πως μπορώ να μην είμαι; Είμαι δέκα χρόνια δίπλα σου. Δέκα χρόνια! Από μικρό κοριτσάκι. Έχω ζήσει περισσότερα απ’ όσο έχω ονειρευτεί και δε μαζί σου που στην αρχή φοβόμουν… Δεν πίστευα πως θα είχαμε μέλλον εμείς, αλλά τελικά διαψεύσαμε τα προγνωστικά. Ναι, έχουμε περάσει δυσκολίες και τσακωμούς και κλάματα και υστερίες και όλα. Ναι, έχουμε αγαπηθεί πολύ και σωματικά αλλά και συναισθηματικά. Αλλά θέλω κι άλλα, Φάνη! Μεγαλώνω και φοβάμαι. Φοβάμαι ότι θα γεράσω και δε θα με αγαπάς. Ότι δε θα με θέλεις. Φοβάμαι πως ο χρόνος αντί να μας δυναμώσει, θα μας φθείρει και δε θέλω να είμαι εδώ να το δω. Φοβάμαι για εμάς…
(Φάνης)- Πώς μπορείς να πιστεύεις πως ο χρόνος θα μας φθείρει; Θεωρείς πως είμαι τόσο επιφανειακός που θα αφήσω το χρόνο να μπει ανάμεσά μας; Στέλλα, είσαι το σπίτι μου. Το μόνο σπίτι που έχω καταφέρει να μείνω τόσο καιρό και να νιώθω τόση ασφάλεια. Ναι, μεγαλώνουμε! Και εγώ φοβάμαι… Φοβάμαι μήπως γίνω χειρότερος μεγαλώνοντας κι εσύ δεν αντέξεις να είσαι δίπλα μου. Έχω συνηθίσει τη ζωή μαζί σου και μου αρέσει. Δεν μπορώ να γυρίσω πάλι στην αμφιβολία. Δε θέλω να θυμάμαι ζωή χωρίς εσένα…
(Χωρίς να κοιτάει ο ένας τον άλλον, μιλούν ταυτόχρονα)
(Στέλλα) – Θέλω να κάνουμε ένα παιδί!
(Φάνης)- Θέλω να παντρευτούμε!
(Σιωπή επικρατεί μες στο δωμάτιο. Η Στέλλα γυρίζει πλευρό και τον κοιτάει γεμάτη έκπληξη στα μάτια. Ο Φάνης ξαπλώνει ακριβώς μπροστά της και οι μύτες τους σχεδόν ακουμπάνε)
(Στέλλα) – Τι είπες;
(Φάνης) – Εσύ τι είπες;
(Στέλλα) – Θες να με παντρευτείς;
(Φάνης) – Εσύ δε θες;
(Η Στέλλα δε μιλάει. Τον κοιτάει μόνο βαθιά μες στα μάτια)
(Φάνης) – Και θέλω να κάνουμε και ένα παιδί μαζί. Σου είπα… Δε θέλω να θυμάμαι ζωή χωρίς εσένα και δε θέλω να δω πώς είναι. Μαζί σου νιώθω ανίκητος. Είσαι το σπίτι μου και η οικογένειά μου! Σε λίγο καιρό και επίσημα, αν πεις το ναι και σου υπόσχομαι πως θα κάνουμε πολλά παιδιά, αρκεί να είμαστε μαζί.
(Η Στέλλα συνεχίζει να τον κοιτάει μες στα μάτια βουρκωμένη χωρίς να αντιδράει)
(Φάνης – κοιτώντας τη στα μάτια) – Κι εγώ σ’ αγαπάω πάρα πολύ!
(Στέλλα) – Φάνη, θα σε παντρευτώ για ένα και μόνο λόγο. Γιατί κανένας δεν έχει κάνει την ψυχή μου να χαμογελάσει κι εσύ το κάνεις κάθε μέρα! Γι’ αυτό! Οπότε ναι, δέχομαι!
(Ο Φάνης φιλάει τη Στέλλα και την κλείνει στη αγκαλιά του – Η αυλαία πέφτει)
Κατερίνα Μοχράνη