TheBluez

Μπρούμυτα, κάτω από το μεγάλο τραπέζι του σαλονιού, κρυμμένη από τα κρόσσια του καλού τραπεζομάντηλου, κοιλίτσα στο χαλί και κεφαλάκι στηριγμένο στα χεράκια… εκεί ήταν η μαγική πύλη απ’ όπου ξεκινούσαν όλα τα ταξίδια.
Δύο παιδικά μάτια να κοιτάζουν με δέος, να ανοίγουν πελώρια και να απολαμβάνουν το μαγικό τετράγωνο κουτί. Στην αρχή, οθόνη λίγο σκοτεινή – ασπρόμαυρη και, επιπλέον, σαν ξεπλυμένη! Το τριγωνικό σεμεδάκι από πάνω για διακόσμηση και τα τρία κουμπιά στο πλάι.

Η “Μάγια η Μέλισσα” κι ο φίλος της ο Βίλι. Η Χάιντι, η μικρούλα των βουνών με τον παππού και τον τεράστιο σκύλο να τρέχει στα χιονισμένα βουνά. Ο Αστυνόμος Σαΐνης με την κλασική ατάκα: «Εμπρός λοιπόν, καλό μου χέρι!».
Ο Σπορτ Μπίλυ με το μαγικό τσαντάκι και η κακοτάτη Βάντα. Μέχρι που ήρθε η “γλυκιά” Κάντυ-Κάντυ και έσβησε τα πάντα!
Λίγο γρουσούζα πάντως… Τον Άντονυ τον «έστειλε» νιό και δροσερό μετά το ατύχημα με το άλογο, και δεν θυμάμαι καν τι έγινε με τον Τέρρυ. Κακορίζικη η Κάντυ… Μες το μάτι πάντα να λαμπυρίζει το δάκρυ. Μετά ήρθε ο Νιλς Χόλγκερσον και τα ταξίδια του με τις αγριόχηνες, και κάπως ξεχνιόμασταν. Ε, πόσα χρόνια να κλαίμε τον Άντονυ… Πλαντάξαμε!

Πάντα ρίχναμε και ματιές στα προγράμματα των μεγάλων. Η Λωξάντρα θύμιζε γυναικείο κόρφο — μαμά, γιαγιά, μοσχομυριστό φαγητό, αγκαλιά, ασφάλεια κι αγκαλιά. Ο σιορ Τάπας στον Συμβολαιογράφο, με τα βαριά καντηλέρια και τη μουσική στην έναρξη, που θύμιζε βηματισμό προς την κρεμάλα. Τρόμος.
Η Αναδυομένη, με τα κρινάκια της και τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα… χαριτωμένη, ανάλαφρη, μέχρι την τελική σκηνή που μας τραυμάτισε για πάντα.
«Αχ, μωρέ Κλέλια…».

Σάββατο βράδυ και Κυριακή μεσημέρι: ελληνικές ταινίες, αξία σταθερή! Βουγιουκλάκη και Καρέζη, Κούρκουλος και Αλεξανδράκης, Βέγγος και Χατζηχρήστος. Και τα μιούζικαλ του Δαλιανίδη, το δικό μας Χόλυγουντ!
Ξαφνικά, τα χρώματα έγιναν πολλά, φωτεινά και χτυπητά. Τόσο έντονα που ήταν σχεδόν… μη πραγματικά! Σαν να τα είχες περάσει με μαρκαδόρο από πάνω! Όμως όλους μας είχε μαγέψει το έγχρωμο. Τότε περίπου ξεκίνησε και το κανονικό γλέντι στο μαγικό κουτί!

Πρώτα πρώτα, όλη η Ελλάδα κρατούσε την ανάσα της να μάθει ποιος πυροβόλησε τον Τζέι Αρ! Μήπως ήταν η Σου Έλεν; Κι αφού ξεπεράσαμε το σοκ του Ντάλας, μπήκε στη ζωή μας η οικογένεια Καρίνγκτον!
Άλλη αγωνία εκεί… Βλέπαμε την Κρίσταλ και την Αλέξις να σουρομαδιούνται βάτα με βάτα, να πέφτουν στην πισίνα, — αλλού τα καπέλα, αλλού τα γκλίτερ, μύλος σου λέει η Δυναστεία!
Η φαντασία οργίαζε, γιατί εκτός από οικογενειακά δράματα, είχαμε και εγκληματικότητα να πατάξουμε! Δεν ήταν εύκολο… αλλά είχαμε τη Βιονική Γυναίκα που σταματούσε ολόκληρη Φεράρι με το τακούνι της, τους Άγγελους του Τσάρλυ που κυνηγούσαν κλέφτες μες τα βουνά τινάζοντας το τέλεια χτενισμένο μαλλί, και τον Ιππότη της Ασφάλτου που καλούσε, μιλώντας στο ρολόι του, το γυαλιστερό θαύμα της τεχνολογίας: τον ΚΙΤ, το πρώτο νοήμον αυτοκίνητο. Τεχνητή νοημοσύνη κι αηδίες! Εκεί γράφτηκε η ιστορία! Με τον Ντέιβιντ Χάσελχοφ!

Ο Μαγκάρετ με τον Ντάνι έβλεπε τη Χαβάη να κερδίζει κάποια άγνωστη ποδοσφαιρική ομάδα 5 – 0. Αργότερα, είχαμε τους “Σκληρούς του Μαϊάμι” με τα Αρμάνι κοστούμια τους, πάντα με γυρισμένα μανίκια και Rayban γυαλιά..
«Mα ποιο είναι το μεροκάματο του αστυνομικού στο Μαϊάμι», αναρωτιόταν οι μεγάλοι… Λεπτομέρειες! Το παραμύθι ήταν που μετρούσε για μας!
Και ποιος θα το «πουλούσε» καλύτερα από τον “Μαγκάιβερ” που με μια κόπιτσα, μια μασημένη τσίχλα και λίγη μύξα ανατίναζε μια κωμόπολη;

Κάθε Πέμπτη απογειωνόταν η Χήνα, το υδροπλάνο στο Μυστήριο του Χρυσού Πιθήκου, και τις Παρασκευές σάλπαρε το Πλοίο της Αγάπης για νέα κρουαζιέρα. Στον αμερικανικό Νότο, οι Dukes of Hazzard έκαναν έξαλλο τον σερίφη Ρόσκο Κολτρέιν και τον διεφθαρμένο, χοντρούλη Μπος Χογκ, ενώ έμπαιναν στον ιπτάμενο, κατακόκκινο Τζένεραλ Λι απ’ το παράθυρο! Wow!

Σάββατο πρωί, μαζί με τα κορν φλέικς, “Οδύσσεια του Διαστήματος”, μπορεί και “Στρουμφάκια” αν δεν είχαμε πολλά μαθήματα. Λίγο παιχνίδι, διάβασμα στο πόδι κι οπωσδήποτε κλεφτές ματιές στα Πουλιά που Πεθαίνουν Τραγουδώντας — γιατί καλή η περιπέτεια, αλλά κανέναν δεν έβλαψε ποτέ κι ένα καλό ρομάντζο.
Κάπου προς την Κυριακή το μεσημέρι, το ζευγάρι εκατομμυριούχων Χαρτ και Χαρτ ξεσκέπαζε επίσης απάτες και διαλεύκανε φόνους, μέχρι που έφτανε το βράδυ της Κυριακής και χορεύαμε ξέφρενα στον Πυρετό της Δόξας.
Fame… I’m gonna live forever…
Βραδινή, ξένη ταινία την Κυριακή δεν αξιωνόσουν ποτέ να δεις. Με το που άκουγες την μουσική έναρξης της “Αθλητικής Κυριακής”, σε έστελναν να πας για ύπνο. Το αναπόφευκτο ήταν προ των πυλών! Ουφ! Δευτέρα και… Σχολείο!

Εποχή ξέγνοιαστη, ξέγνοιαστη αλλά κι εποχή μεγάλων διλημμάτων! Έπρεπε να “αποφασίσεις σιγά, σιγά με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις” που έλεγε κι ένας κάποιος Νιόνιος! Να πάρεις θέση! Αυτόν, Αυτήν ή τα μυστήρια; Τόλμη ή Γοητεία; Καρολάιν ή Μπρουκ; Βόρειοι ή Νότιοι;