-Ασπασία Κουρέπη-

Χεράκι – χεράκι

– Είχα τα παραθύρια κουφωτά, κείνη την ώρα, να μη μπαίνει ο ήλιος στα μάτια μου. Το απόγεμα βάραγε πολύ το κατώι• ούτε μια γουλίτσα ύπνο δεν μπορούσες να πάρεις. Είχα εκεί δα την καρέκλα μου και μπάλωνα, έραβα κάνα κουμπί, μαντάριζα… Ε, και καμιά φορά μου κατέβαινε κι ο ύπνος στα βλέφαρα.Την έβλεπα να…
Read more: Χεράκι – χεράκι
Η τηλεόραση της αθωότητας

Μπρούμυτα, κάτω από το μεγάλο τραπέζι του σαλονιού, κρυμμένη από τα κρόσσια του καλού τραπεζομάντηλου, κοιλίτσα στο χαλί και κεφαλάκι στηριγμένο στα χεράκια… εκεί ήταν η μαγική πύλη απ’ όπου ξεκινούσαν όλα τα ταξίδια.Δύο παιδικά μάτια να κοιτάζουν με δέος, να ανοίγουν πελώρια και να απολαμβάνουν το μαγικό τετράγωνο κουτί. Στην αρχή, οθόνη λίγο σκοτεινή…
Read more: Η τηλεόραση της αθωότητας
Επιτυχία, η καλύτερη εκδίκηση

Καμιά φορά σκεφτόμουν πως η Δάφνη δεν ήταν άνθρωπος, αλλά δύναμη της φύσης. Ένας χαρισματικός ανεμοστρόβιλος που γοήτευε και κατακτούσε με μοναδική ευκολία κι άνεση – τουλάχιστον έτσι φαινόταν. Σαν να είχε γεννηθεί μόνο για την επιτυχία και τίποτα λιγότερο. Και, όπως όλα τα φυσικά φαινόμενα, σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά της. Και τους πάντες.Μπορούσες…
Read more: Επιτυχία, η καλύτερη εκδίκηση
Η κυρία Μαρίκα κι άλλα υπέροχα πλάσματα

Για όλα αυτά τα υπέροχα πλάσματα που ένιωσαν πως ο δρόμος της μάθησης, πρέπει να περνάει μέσα από την ασφάλεια, πως η γνώση δεν κατακτιέται μέσα στον φόβο, πως τα μπουμπούκια δεν ανθίζουν στην καταιγίδα. Καύσωνας στην πόλη κι ο ήλιος έκαιγε αλύπητα εκείνο το καλοκαιριάτικο μεσημέρι. Το τσιμέντο ρουφούσε αχόρταγα όλη τη θερμοκρασία και…
Read more: Η κυρία Μαρίκα κι άλλα υπέροχα πλάσματα
Καφές στη χόβολη

Κάθε πρωί — τι πρωί δηλαδή, ξημερώματα — πριν αρχίσει η λάτρα του σπιτιού, μαζεύονταν πέντε-έξι κυράδες στο χαγιάτι της κυρά-Γιούλας, στη δροσιά, να «γυρίσουν» το κουπάκι. Εκεί, ανάμεσα στους τενεκέδες με τα κόκκινα, κίτρινα και πορτοκαλί γεράνια, ξεκινούσε η τελετουργία του καφέ. Η μικρή, γύρω στα δώδεκα, άκουγε τα μουρμουρητά, τις πνιχτές κουβέντες και…
Read more: Καφές στη χόβολη
Έρχεται ο πατέρας!

– Μαμά, θα πάμε στο αεροδρόμιο να τον υποδεχτούμε; Θα έχω σχολείο εκείνη τη μέρα; Αν δεν έχω, μπορώ να έρθω; Έλα, μαμά, είναι άδικο! Φωνές και ξεφωνητά και αναταραχή και φασαρία, δύο πιτσιρίκια να χοροπηδούν γύρω από τη δόλια μάνα… ‘Έρχεται!’. Τι ήταν όμως για εμάς, τα παιδιά του «ναυτικού», του «πρώτου» – μηχανικού…
Read more: Έρχεται ο πατέρας!
Δυο φορές τον χρόνο

Δυο φορές τον χρόνο έβγαινε από το σπίτι. Ήταν γερή γυναίκα, ψηλή και νταρντάνα, και τράβηξε κουπί στη ζωή της: ποδαρόδρομο, κουβάλημα, σκάφη, καθάρισμα, δουλικό — «βοήθεια» το έλεγαν τότε — σε πλούσιους συγγενείς.Έτσι ήταν άμα γεννιόσουν μέσα στη φτώχεια. Μα πώς αλλιώς; Πολλά παιδιά σε κάθε οικογένεια, κι όσα δεν πέθαιναν στη γέννα, στην κούνια…
Read more: Δυο φορές τον χρόνο
Πού θα πάει, τέλος πάντων, η βαλίτσα;

Να σου πω την αμαρτία μου, νέα δεν σε θυμάμαι καλά… καινούργια να πω πιο σωστά, αφού είσαι αντικείμενο. Έχω κάποιες εικόνες από σένα, στα «ωραία» σου, στα νιάτα σου ας πούμε. Συμπαθητική φόρμα, συνηθισμένη ασημί λαβή και μαύρα ροδάκια, μια βαλίτσα «της σειράς». Είχες και μια ταμπελίτσα με τη μάρκα σου, δεν μου έρχεται…
Read more: Πού θα πάει, τέλος πάντων, η βαλίτσα;
Και το τζουκ μποξ παίζει ακόμα…

«Σταμάτησε του ρολογιού τους δείκτες, τώρα που είμαστε αγκαλιά. Πάρε τις πίκρες, τις πίκρες μου και ρίχ’ τες στο βράχο του κάβο Μαλιά, καλέ μου..» Η δωρική, βραχνή φωνή της Κουμιώτη, εκείνα τα «μελωμένα» βράδια του καλοκαιριού, «μοίραζε» μεράκια και «ξύπναγε» καημούς. Δεν το ήξερε τότε, αλλά εκείνο το παλιό τζούκ μποξ, στριμωγμένο μέσα στη…
Read more: Και το τζουκ μποξ παίζει ακόμα…