Χρόνια τώρα είχε ένα περιποιηθεί τον εαυτό της γενικά. Να δώσει λίγο χρόνο για εκείνην, προσωπικά, ατομικά και μόνη. Από το να φτιάξει τα μαλλιά της, να πάει σε ένα κομμωτήριο και να χαζολογήσει με την κομμώτρια, μέχρι να κάνει μανικιούρ, πεντικιούρ ή οποιαδήποτε άλλη περιποίηση στο σώμα της.
Με τρία παιδιά και τέτοια οικονομική κρίση πού χρόνος, αλλά και λεφτά για τον εαυτό της… Με τον Αντρέα τα έβγαζαν ίσα βάρκα ίσα πανιά. Δύο μισθοί, αλλά δεν περίσσευαν παρά μόνο για μια ταβερνούλα στο τέλος του μήνα. Ήταν πολύ ζορισμένοι, αλλά και άλλο τόσο αγαπημένοι. Οι στιγμές που επέλεγαν «movie night» στο σπίτι με ποπ κορν στην κατσαρόλα, είχε καθιερωθεί κάθε Παρασκευή. Στιγμές γλυκές, οικογενειακές, με γέλια και αγκαλιές. Μπορεί να μην είχαν πολλά λεφτά, αλλά είχαν πολλή αγάπη. Όμως φέτος το είχαν αποφασίσει. Όλο το χειμώνα έκαναν οικονομία, ώστε να πάνε για τρεις τέσσερις μέρες σε ένα μικρό νησάκι κοντά στην πόλη τους.
Με πολύ ενθουσιασμό είχε ετοιμάσει τις βαλίτσες των παιδιών και τη δική της. Μπλουζάκια, σορτσάκια, φορέματα, μαγιό και αντηλιακά ήταν όλα στην θέση τους. Όταν όλα ήταν έτοιμα, πήρε τηλέφωνο την κουμπάρα της και της είπε τα ευχάριστα.
«Πολύ χαίρομαι που θα πάτε στο νησί! Πού με πετυχαίνεις; Εδώ μωρέ κάνω συντήρηση τα νύχια μου… Ξέρεις άλλαξε η εποχή, ήρθε το καλοκαίρι. Αλλάζουμε διάθεση, αλλάζουμε και χρώμα στα νύχια…» είπε χαχανίζοντας αφελώς η κουμπάρα.
Η Λένα κοίταξε τα δικά της. Άχρωμα, τετράγωνα, λιμαρισμένα, αλλά χωρίς ίχνος από το gel ή μανό. Όταν έκλεισε το τηλέφωνο την έπιασε το παράπονο.
«Γιατί να μην μπορώ και εγώ να φτιάξω τα νύχια μου; Να κάνω ένα μανικιούρ της προκοπής; Δεν το αξίζω;» σκεφτόταν με πικρία.
Κάτι τέτοιες σκέψεις πήγαν να την πάρουν από κάτω, όμως δεν ήταν άνθρωπος που θα άφηνε κάτι μικρό να της χαλάσει τις πολυπόθητες διακοπές της. Έτσι στο τελευταίο σούπερ μάρκετ όπου πήρε διάφορα σνακ για να έχουν στο καράβι, είδε ένα ράφι με μανό σε διάφορα χρώματα. «1.99» έλεγε τιμή. Τι 1.99; Πείτε απευθείας 2€ να ξεμπερδεύουμε! Μικρό το κόστος σε σχέση με το πόσο θα έπρεπε να δώσει για μία φουλ περιποίηση άκρων. Αμφιταλαντεύτηκε για το χρώμα. Μήπως ένα γαλάζιο της θάλασσας; Μπα, πολύ παιδικό της φάνηκε. Μήπως εκείνο το καρπουζί, που έχει γίνει viral φέτος; Όχι, μωρέ αυτό είναι για μικρά κορίτσια. Έπειτα από αρκετή σκέψη κατέληξε σε ένα ωραίο λευκό, περλέ χρώμα, διακριτικό αλλά και αριστοκρατικό. Το έβαλε απευθείας μες στη δική της τσάντα, όχι μέσα στη σακούλα με τα διάφορα τρόφιμα.
Αργότερα, το βράδυ αφού κοιμήθηκαν τα παιδιά, άνοιξε με λαχτάρα το μπουκαλάκι και ξεκίνησε να βάφει τα νύχια της. Άπλωσε προσεκτικά το περλέ χρώμα, το άφησε να στεγνώσει και άπλωσε ακόμα ένα χέρι. Το επόμενο πρωί, σε κάθε της κίνηση, καμάρωνε τα στολισμένα χέρια της, ένιωθε και αυτή πως ήταν σαν μία από τις influencers του instagram, που συνεχώς ακουμπούν τα ακροδάχτυλά τους σε διάφορα αντικείμενα για να κάνουν asmr.
Όμορφες που ήταν οι στιγμές στο νησί! Πλατσούρισμα, θάλασσα, αλμυρίκια, ταβερνούλες και ξενοιασιά. Το δωμάτιό τους μικρό αλλά καθαρό. Ό,τι ακριβώς ζητάει κανείς στις διακοπές του. Την δεύτερη μέρα λίγο η κούραση, λίγη η έντονη ζέστη, λίγο η γκρίνια των παιδιών, τσακώθηκαν με τον Αντρέα.
Ο λόγος ήταν αδιάφορος. Το αν θα επέλεγαν να φάνε έξω ή αν θα μαγείρευαν κάτι απλό στο δωμάτιο του καταλύματος που μένανε. Ήταν αρκετός όμως για να ανέβουν οι εντάσεις, να αρχίσουν οι φωνές και να νιώσει τη γνωστή ταχυκαρδία που άνοιγε την πληγή στο παιδικό της τραύμα. Λίγο από αμηχανία, λίγο το ξύπνημα των κακών αναμνήσεων από το πατρικό της σπίτι, όπου οι φωνές κατέληγαν συχνά σε βία, κατέληξε να ξύνει το ένα της δάχτυλο, την άκρη του μανό και να ξεφλουδίζει λίγο-λίγο το ιριδίζον χρώμα. Αμήχανα, ασυναίσθητα σαν μία κίνηση που κάνεις αμυντικά.
Τόσο ασυναίσθητα έκανε αυτή την κίνηση, που το επόμενο πρωί που ξύπνησε, πηγαίνοντας να πιάσει τα γυαλιά της, είδε το χέρι της με το μισοχαλασμένο χρώμα του μανό. Έπειτα από το πρώτο σοκ και την συνειδητοποίηση, ξεκίνησαν οι τύψεις.
«Τι έκανα πάλι; Γιατί να χαλάω κάθε τι όμορφο που έχω μπροστά μου; Ήθελα κάτι τόσο απλό! Να έχω μια φορά και εγώ στολισμένα ακροδάχτυλα για τις διακοπές μου, ένα μανό ήθελα… Και όλα χάλασαν τώρα! Αν είχα πάει σε μια μανικιουρίστ, δεν θα είχαν χαλάσει…».
Λίγο πριν έρθει η καταστροφή στο μυαλό της, αλλά και σε ολόκληρη τη μέρα, γιατί κακή διάθεση σημαίνει κακή μέρα, η μικρή της κόρη αναδεύτηκε στο στρωματάκι του κρεβατιού της. Ποιος ξέρει τι όνειρο έβλεπε που χαμογέλασε… Και ήταν τόσο γλυκό αυτό το χαμόγελο, που επανέφερε την Λένα στο τώρα, στην πραγματικότητα που τόσο σκληρά έχει χτίσει. Είχε την υγεία της, τον άντρα της, που πέρα από κάποιες μικρές εντάσεις αγαπούσε πολύ, ένα ήρεμο σπίτι στο οποίο μεγάλωνε με αγάπη τα τρία παιδιά της και φέτος κατάφερε να τα πάει και διακοπές, να περάσουν μαζί λίγες οικογενειακές καλοκαιρινές στιγμές. Ξαφνικά το χαλασμένο μανικιούρ φάνηκε πολύ μικρό μπροστά στα τόσα πλούτη που είχε.
Σηκώθηκε αργά από το κρεβάτι της. Φίλησε τον άντρα της.
«Συγνώμη για χτες» της είπε ο Αντρέας σαν να διάβασε την σκέψη της. «Δεν θέλω να χαλάμε τις διακοπές μας για χαζομάρες».
Η Λένα του χαμογέλασε και τον αγκάλιασε.
«Ας ξυπνήσουμε τα παιδιά μας αγάπη μου. Ξημέρωσε μια νέα όμορφη μέρα!» του απάντησε.
Σήμερα θα πήγαινε στο κοντινότερο μίνι μάρκετ να πάρει ασετόν να ξεβάψει το χαλασμένο μανικιούρ και πού ξέρεις, ίσως και ένα καινούργιο βερνίκι νυχιών. Σε πιο έντονο χρώμα αυτή τη φορά.
Άρτεμις Γ.Κ.