Δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Ίσως γιατί δεν είναι εύκολο να αποχαιρετάς έναν άνθρωπο που υπήρξε κομμάτι σου για τόσα πολλά χρόνια. Που ήταν εκεί στις πιο καθοριστικές στιγμές, στις πιο χαρούμενες αλλά και στις πιο δύσκολες. Ίσως γιατί, όσο κι αν χαίρομαι για τη νέα σου αρχή, μέσα μου κάτι σπάει. Κάτι — αυτό το γλυκόπικρο συναίσθημα που αφήνει κάθε μεγάλος αποχωρισμός. Αυτό το κείμενο είναι για σένα. Ένα γράμμα, μια εξομολόγηση, ένα ευχαριστώ. Για όλα.
Σε θυμάμαι από τότε που ήμασταν παιδιά. Οι πρώτες ώρες στο σχολείο, ξέρεις, αυτές που δεν ερχόσουν. Τα απογεύματα με τα ποδήλατα. Ξεκινούσαμε από το σπίτι σου, πιάναμε όλα τα γύρω χωριά και μετά; Όπου μας έβγαζε ο δρόμος. Για καφέ σε καφετέρια; Ένα μπουκάλι νερό στο παγκάκι; Τι γέλιο ρίχναμε, θυμάσαι; Τι ατάκες λέγαμε;
Κι όταν ήρθε το σχολείο ήρθαν οι πρώτες δυσκολίες, τα πρώτα όνειρα για “όταν μεγαλώσουμε”. Εσύ πάντα πιο αποφασιστική, πιο σίγουρη. Εγώ να παρασύρομαι από τις σκέψεις και τις αμφιβολίες μου, κι εσύ να με τραβάς πίσω στη γη, να μου θυμίζεις ποια είμαι. Κι έτσι προχωρήσαμε. Παράλληλες πορείες που κάπου κάπου μπλέκονταν, κάπου απομακρύνονταν, αλλά ποτέ δεν ξεχνούσαν. Δεν χαθήκαμε ποτέ στ’ αλήθεια, όσο κι αν η ζωή άλλαζε.
Μεγαλώσαμε μαζί — μέσα στην αθωότητα, στις πρώτες απογοητεύσεις, στις ανακαλύψεις, στα μυστικά. Ποτέ δεν χρειαζόταν να πούμε πολλά για να καταλάβουμε η μία την άλλη. Μια ματιά, μια ανάσα, ένα βλέμμα ήταν αρκετά. Είσαι η φίλη που ξέρω χωρίς να προσπαθώ.
Όταν μπήκες σε εκείνη τη δουλειά, πριν πέντε χρόνια, ήξερα ότι δεν ήταν αυτό που θα σε γέμιζε για πάντα. Ήταν καλό και χρυσό αλλά για λίγο καιρό μόνο. Δεν χρειάστηκε να μου το πεις — το είδα στο βλέμμα σου, στο πώς γύρναγες κουρασμένη, όχι από τη δουλειά, αλλά από την ίδια την καθημερινότητα. Από το βάρος του να καταπιέζεις τον εαυτό σου. Τρία ολόκληρα χρόνια μου έλεγες ότι θέλεις να φύγεις. Και κάθε φορά που δεν το έκανες, σε καταλάβαινα. Δεν ήταν φόβος, ήταν καθήκον. Έμενες για να είσαι εντάξει, για να μην τους απογοητεύσεις. Πάντα νοιαζόσουν περισσότερο για τους άλλους. Αλλά κάθε φορά, μέσα μου ήλπιζα: “Ας έρθει εκείνη η μέρα που θα πει ‘ως εδώ’.”
Σε φαντάζομαι τώρα να μαζεύεις κούτες, να οργανώνεις τη νέα σου ζωή σε μια νέα πόλη. Με τον άντρα σου στο πλευρό σου — κι αυτό το χαμόγελο που έχεις όταν, επιτέλους, όλα αρχίζουν να μπαίνουν στη θέση τους. Δεν θα σου πω ψέματα, πονάει λίγο. Δεν μπορώ να φανταστώ τις μέρες μου εδώ χωρίς εσένα. Χωρίς εκείνα τα απρογραμμάτιστα καφέ, τις αυθόρμητες αγκαλιές, τα αστεία που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε. Θα μου λείψεις με τρόπους που δεν φανταζόμουν ποτέ.
Αλλά ταυτόχρονα είμαι τόσο περήφανη για σένα. Γιατί ήσουν πάντα γενναία. Γιατί πήρες την απόφαση που μπορεί να άργησε, αλλά τουλάχιστον την πήρες. Γιατί δεν σε κράτησαν πίσω ούτε οι συνήθειες, ούτε οι φόβοι, ούτε τα “τι θα πουν”. Γιατί άκουσες την ψυχή σου, κι αυτό είναι το μεγαλύτερο θάρρος. Μπορεί αυτό το τέλος να μην ήρθε όπως ήθελες αλλά τουλάχιστον ήρθε.
Αν μπορούσα να σου γράψω όλα όσα σημαίνεις για μένα, δε θα μου έφταναν ούτε χίλιες σελίδες. Είσαι η ανάμνηση μιας εποχής που δεν αλλάζει, γιατί εσύ τη φυλάς ζωντανή. Είσαι η συντροφιά στις πιο χαρούμενες και πιο σκοτεινές μου στιγμές. Η φίλη που έγινε οικογένεια. Η αδερφή μου, το αίμα μου.
Ξέρω ότι θα μας χωρίζουν πια χιλιόμετρα. Αλλά δεν πιστεύω στις αποστάσεις, όταν η αγάπη είναι τόσο βαθιά. Θα σε σκέφτομαι κάθε μέρα. Θα σε κουβαλάω στις μικρές και μεγάλες στιγμές. Κι όταν θα έρχεσαι ή θα έρχομαι, θα είναι σαν να μην πέρασε ούτε μέρα.
Να θυμάσαι πάντα πόσο σε θαυμάζω. Να θυμάσαι ότι, ό,τι κι αν γίνει, έχεις έναν άνθρωπο εδώ που σε αγαπάει δίχως όρους. Που σε νοιάζεται όσο δεν φαντάζεσαι. Που θα σε στηρίζει πάντα, ακόμα κι από μακριά. Είσαι στο παρελθόν μου, στο παρόν μου και στο μέλλον μου.
Η νέα σου αρχή δεν είναι απλά μια αλλαγή. Είναι η ζωή που άξιζες. Κι εύχομαι, με όλη μου την καρδιά, να είναι γεμάτη φως, χαμόγελα, νέες ανακαλύψεις και, πάνω απ’ όλα, ηρεμία. Γιατί το αξίζεις.
Σ’ αγαπώ βαθιά. Και θα σ’ αγαπώ πάντα.
Καλή αρχή, ψυχή μου.
Αλεξάνδρα Καραφώτη