Μανούλα μου,
Αισθάνομαι την ανάγκη σχεδόν μια δεκαετία από τότε που έφυγες από τη ζωή να σου γράψω αυτό το γράμμα και να σου ζητήσω συγγνώμη αφενός για τις συμπεριφορές μου που σε στεναχωρούσαν και αφ’ ετέρου για το γεγονός ότι δεν κατανόησα έγκαιρα το αίτιο για το οποίο οι σχέση μας ήταν δύσκολη.
Τώρα πλέον, που βρίσκομαι προς το τέλος της έβδομης δεκαετίας της ζωής μου, καταλαβαίνω ότι πέραν της ομοιότητας που είχαμε όσον αφορά την εξωτερική μας εμφάνιση, η πορεία της ζωής μας είχε περισσότερα κοινά στοιχεία απ’ όσα φαίνονται σε μια πρώτη ανάγνωση.
Όταν οι κοινωνικές νόρμες της εποχής της νιότης σου δεν σε άφησαν να πραγματοποιήσεις τα επαγγελματικά σου όνειρα και σου επέβαλλαν να παντρευτείς τον πατέρα μου, έναν άνθρωπο τον οποίον δεν αγαπούσες, μπήκες σε ένα αόρατο “κλουβί”. Μπαίνοντας σε αυτό το κλουβί, η συμπεριφορά σου ήταν τέτοια, που η σχέση μας στο διάβα των χρόνων γινόταν όλο και πιο περίπλοκη. Σίγουρα κανένας γονιός δεν θέλει να έχει κακές σχέσεις με τα παιδιά του, αλλά δυστυχώς πολλοί γονείς συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο που άθελά τους απομακρύνουν συναισθηματικά τα παιδιά τους.
Όταν εγώ κλήθηκα στην αρχή της ενήλικης ζωής μου να χαράξω τη δική μου επαγγελματική πορεία, ο πατέρας με έναν τρόπο χειριστικό με οδήγησε σε επαγγελματικά μονοπάτια που δεν με εξέφραζαν και όταν συνειδητοποίησα τι είχε γίνει, είχα ήδη μπει σε έναν φαύλο κύκλο από τον οποίον ήταν πολύ δύσκολο να ξεφύγω και ουσιαστικά ξέφυγα με τη συνταξιοδότησή μου. Παράλληλα οι κοινωνικές νόρμες της δικής μου νιότης, με οδήγησαν σε ένα γάμο ναι μεν με μία γυναίκα που επιθυμούσα (και επιθυμώ ακόμη) αλλά ο γάμος αυτός έγινε γρήγορα και βιαστικά χωρίς να έχω το χρόνο να αναστοχαστώ: τι επιδιώκω από τη ζωή, από το γάμο μου, τι στόχους πρέπει να θέσω για την αγωγή των παιδιών μου προκειμένου αυτά να έχουν ψυχική ευημερία και τι πρέπει να κάνω για πραγματοποιήσω τους στόχους αυτούς . Όλα αυτά με έσπρωξαν σε ένα δικό μου αόρατο “κλουβί”. Όπως και εσύ μπαίνοντας στο “κλουβί”, η συμπεριφορά σου οδήγησε σε δύσκολες σχέσεις με τα πρόσωπα του οικογενειακού σου περιβάλλοντος, έτσι και η δική μου συμπεριφορά οδήγησε σε περίπλοκες σχέσεις με τα πρόσωπα του οικογενειακού μου περιβάλλοντος και ειδικότερα με τη γυναίκα μου και την κόρη μου.
Για πολλά χρόνια δεν καταλάβαινα της ύπαρξη του αόρατου αυτού “κλουβιού”, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν κάποιες προειδοποιητικές ενδείξεις τόσο από μεριάς της γυναίκας μου όσο και από μεριάς της κόρης μου, προφανώς, δεν ήμουν έτοιμος να αποδεχτώ την ύπαρξή του. Η εποχή που έζησες εσύ ήταν τέτοια που μπορούσες να ζεις με ψευδαισθήσεις για πάντα, αλλά η σημερινή εποχή (καλώς ή κακώς) δεν μας επιτρέπει να έχουμε αυταπάτες για πάντα, οπότε ήρθε η στιγμή που ήρθα αντιμέτωπος με την αδυσώπητη αλήθεια της ύπαρξης του αόρατου “κλουβιού”. Η αφορμή ήταν ένας οικογενειακός τσακωμός πριν τρία περίπου χρόνια που ανέδειξε τις δυσλειτουργικές σχέσεις που είχα τόσο με τη γυναίκα μου όσο με την κόρη μας, όπως ακριβώς το άπλετο φως αναδεικνύει όλες τις ατέλειες και τις παθογένειες.
Λίγες εβδομάδες μετά, οδυνηρή ανακάλυψη ότι ζούσα σε ένα αόρατο “κλουβί”, μπήκε στη ζωή μου με έναν τελείως αναπάντεχο τρόπο μία γυναίκα. Καθώς η γυναίκα αυτή ασκεί ένα παρεμφερές επάγγελμα με αυτό που δεν σε άφησαν να κάνεις, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η εξωτερική εμφάνισή της μοιάζει πάρα πολύ με αυτή της πολυαγαπημένης μου ξαδέρφης, έχω την πεποίθηση ότι κάποια Ανώτερη Δύναμη έφερε αυτή τη γυναίκα στη ζωή μου, ακριβώς τη στιγμή που είχα ανάγκη να βγω από το αόρατο “κλουβί” μου και να κερδίσω το χαμένο έδαφος. Παρά το γεγονός ότι η γυναίκα αυτή, είναι περίπου μιάμιση δεκαετία μικρότερή μου, με βοηθά να βγω σιγά σιγά από το αόρατο “κλουβί” μου βοηθώντας με να αποκαταστήσω (στο μέτρο του δυνατού) τις σχέσεις μου με τη γυναίκα μου και τη κόρη μου. Η διαδικασία αυτή όχι μόνο δεν είναι εύκολη, αλλά συχνά είναι και επίπονη.
Τα τελευταία τρία χρόνια δουλεύω πολύ με τον εαυτό μου και προσπαθώ να τον εξελίξω. Έχω αποκαταστήσει τη σχέση με τη γυναίκα μου σε σημαντικό βαθμό, αλλά δεν έχω κάνει σημαντική πρόοδο όσον αφορά την αποκατάσταση της σχέσης μου με την κόρη μου. Αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι το ενδεχόμενο να έχει ήδη εισέλθει ακούσια η κόρη μου σε ένα δικό της αόρατο “κλουβί”, ως αποτέλεσμα της δικής μου συμπεριφοράς απέναντί της και το οικογενειακό αόρατο “κλουβί” που δυναμιτίζει τις οικογενειακές σχέσεις να κληροδοτείται από γενιά σε γενιά, όπως ακριβώς το DNA.
Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, θα ήθελα να έχω κατανοήσει την ύπαρξη του αόρατου “κλουβιού” που ζούσες, προκειμένου αφενός να σε βοηθήσω να βγεις από αυτό και αφετέρου να μη βρεθώ κι εγώ σε ένα τέτοιο “κλουβί” ή να οδηγήσω το παιδί μου στο “κλουβί” αυτό. Αν είχε γίνει αυτό σίγουρα θα ήσουν πιο περήφανη για εμένα.
Ελπίζω να με συγχωρέσεις.
Το στερνοπαίδι σου.
Μαρκέλλα