TheBluez

Η βροχή χτυπούσε ρυθμικά το παράθυρο του παλιού σπιτιού στο χωριό.
Η Μαρίνα είχε έρθει για να περάσει λίγες μέρες με τη γιαγιά της, τη γνωστή σε όλους κυρά-Ελένη.
Η γιαγιά ήταν μια γυναίκα που είχε πάντα μια καλή κουβέντα στο στόμα για όλους, ένα πιάτο ζεστό φαγητό… και κάτι στο βλέμμα της, που σ’ έκανε να νομίζεις ότι ήξερε περισσότερα απ’ όσα έλεγε.

Ένα πρωϊνό, η Μαρίνα ξύπνησε από μυρωδιές κανέλας και καβουρδισμένου αμύγδαλου.
Οι μυρωδιές την οδήγησαν στην κουζίνα.
Η γιαγιά Ελένη, ήταν εκεί και ανακάτευε σ’ ένα παλιό πήλινο και βαθύ σκεύος μια ζύμη.
– Γιαγιά, τι φτιάχνεις; ρώτησε.
– Μια παλιά συνταγή κορίτσι μου. Μόνο για ξεχωριστές μέρες.
Η φωνή της, ήταν κάπως παράξενη σαν να προσπαθούσε να κρύψει ένα λυγμό.

Η Μαρίνα θυμήθηκε ότι την ίδια μυρωδιά είχε νιώσει πριν κάμποσα χρόνια, όταν ήταν ακόμα μικρή. Τότε παλιά, η γιαγιά είχε κλειδώσει την κουζίνα και δεν άφηνε κανέναν να μπει για αρκετή ώρα.
Από εκείνη την κλειδωμένη κουζίνα, είχαν βγει τα πιο νόστιμα μπισκότα που είχε δοκιμάσει ποτέ… Από τότε, μια αίσθηση περίεργης ζεστασιάς την ακολουθούσε παντού, όλα αυτά τα χρόνια.

Καθώς λοιπόν η γιαγιά είχε αρχίσει να ζυμώνει, η Μαρίνα παρατήρησε πως πάνω στο τραπέζι υπήρχε ένα παλιό μεταλλικό κουτί. Ήταν λίγο σκουριασμένο και είχε χαραγμένα πάνω του μικρά σύμβολα που η Μαρίνα δεν είχε ξαναδεί.
Η γιαγιά το άνοιξε προσεκτικά και έβγαλε από μέσα μια μικρή, κίτρινη σελίδα χαρτί, τυλιγμένη με μια μωβ κορδέλα.
– Τι είναι αυτό;
– Η συνταγή, απάντησε κοφτά η γιαγιά. Αλλά δεν είναι για όλους!

Η Μαρίνα χαμογέλασε με μια μικρή πίκρα στα χείλη.
“Δεν είναι για όλους;”
“Ούτε για μένα βρε γιαγιά;”

Χωρίς μιλιά, η γιαγιά άρχισε να ψιθυρίζει λέξεις που έμοιαζαν περισσότερο με απόκοσμο τραγούδι παρά με μαγειρικές οδηγίες. Η φλόγα στα μάτια της γιαγιάς Ελένης, έμοιαζε να δυναμώνει και η μυρωδιά από τη ζύμη της, γινόταν όλο και πιο έντονη. Το μυαλό της Μαρίνας πάγωσε κι η καρδιά της άρχισε να χτυπά πιο γρήγορα.
Ένα απαλό βουητό άρχισε να γεμίζει το δωμάτιο, σαν να ερχόταν από μέσα της.

Ξαφνικά, όλα σταμάτησαν!
Η γιαγιά έσκυψε πάνω από τη ζύμη και έκοψε με σεβασμό ομοιόμορφες μπάλες, πλάθοντας μικρά μπισκοτάκια. Τα τοποθέτησε προσεκτικά σε ένα παλιό λαδωμένο ταψί και τα έβαλε στο φούρνο.

Όταν τα μπισκότα ψήθηκαν, η γιαγιά πήρε ένα και το έδωσε στη Μαρίνα.
– Φάε κορίτσι μου…
Η Μαρίνα δάγκωσε προσεκτικά. Η γεύση και το άρωμά τους την μάγεψαν. Ήταν σαν να πλημμύρισε το μυαλό της με εικόνες.
Είδε το πατρικό της σπίτι πριν γκρεμιστεί, το γέλιο της μητέρας της που είχε χαθεί αναπάντεχα χρόνια πριν, είδε τα καλοκαίρια που έπαιζε κάτω από τις μουριές με τον πατέρα της. Ήταν σαν να ταξίδευε πίσω στον χρόνο.

– Τι… είναι αυτό; ψιθύρισε. Τι συνταγή είναι αυτή;
Η γιαγιά την κοίταξε τρυφερά στα μάτια.
– Η συνταγή δεν είναι δική μου,  κορίτσι μου. Είναι της μάνας της μάνας μου… και πιο πίσω ακόμα. Δεν είναι γλυκά αυτά. Είναι μνήμες! Κάθε μπουκιά σε φέρνει πιο κοντά σε ό,τι έχεις χάσει. Αλλά πρόσεχε… αν φας πολλά, δεν θα θες να επιστρέψεις.

Η Μαρίνα ένιωσε δάκρυα να τρέχουν στα μάγουλά της. Το μπισκότο στο χέρι της, φαινόταν ξαφνικά, περίεργο μα και επικίνδυνο.

Την επόμενη στιγμή, η γιαγιά, τύλιξε το κίτρινο από τον χρόνο χαρτί με τη μωβ κορδέλα, το έβαλε μέσα στο μεταλλικό κουτί, το έκλεισε και το ξαναέβαλε στο ντουλάπι, πίσω από ένα παλιό σερβίτσιο του τσαγιού.

Η βροχή συνέχιζε έξω… Αλλά η Μαρίνα, ένιωθε ότι ο κόσμος γύρω της είχε αλλάξει. Σαν να είχε δει πίσω από μια κλειστή πόρτα που δεν θα μπορούσε ποτέ πια να ξεχάσει.

Γύρισε στο κρεβάτι της, χωρίς να μπορεί να κλείσει μάτι. Η γεύση του μπισκότου ήταν ακόμα στο στόμα της, γλυκιά και βαριά, σαν ανάμνηση που δεν ήθελε να φύγει. Από το βάθος του σπιτιού, άκουσε ξανά τον ψίθυρο της γιαγιάς. Δεν ήταν απλά λόγια, ήταν ρυθμικά, σχεδόν σαν τραγούδι, αλλά σε μια γλώσσα που δεν αναγνώριζε.

Σηκώθηκε αθόρυβα, αλλά το ξύλινο πάτωμα έτριζε κάτω από τα πόδια της. Προχώρησε προς την κουζίνα, μα ο ήχος την οδήγησε πιο πέρα… στην παλιά αποθήκη που η γιαγιά πάντα κρατούσε κλειδωμένη.
Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Μέσα, η γιαγιά καθόταν μπροστά σ’ ένα χαμηλό ξύλινο τραπέζι. Επάνω του, το μεταλλικό κουτί ήταν ξανά ανοιχτό! Γύρω του, μικρές ασπρόμαυρες φωτογραφίες απλωμένες. Παλιοί συγγενείς, κάποιοι που η Μαρίνα αναγνώριζε, κι άλλοι εντελώς άγνωστοι. Στη μέση υπήρχε μια άδεια καρέκλα.
Η γιαγιά Ελένη κάτι ψιθύριζε πάλι. Η φωνή της ήταν τρυφερή, σαν να μιλούσε σ’ έναν αγαπημένο επισκέπτη που δεν ήταν εκεί… ή μάλλον που δεν φαινόταν.
– Άργησες απόψε, είπε.

Η Μαρίνα ένιωσε τον αέρα να κρυώνει. Μια σκιά πέρασε από την άδεια καρέκλα. Δεν είχε μορφή, μόνο μια θολή κίνηση, σαν κύμα ζεστού αέρα σε μια βροχερή, χειμωνιάτικη μέρα σαν εκείνη.

Η γιαγιά χαμογελούσε.
– Σου έφερα τα μπισκότα, όπως πάντα…

Άφησε ένα πιάτο μπροστά στην καρέκλα και συνέχισε να μιλά. Οι λέξεις τώρα είχαν ρυθμό, ήταν παλμοί χαράς. Η Μαρίνα δεν καταλάβαινε τη γλώσσα, αλλά ένιωθε το νόημα. Θύμηση, καλοσύνη και μια έντονα περίεργη νοσταλγία.

Η σκιά ακούμπησε το πιάτο. Ένα από τα μπισκότα έσπασε στη μέση, χωρίς κανείς να το αγγίξει. Η Μαρίνα κράτησε την ανάσα της. Ήθελε να κάνει πίσω, αλλά τα πόδια της δεν υπάκουαν.

Η γιαγιά γύρισε το κεφάλι της ελαφρά, σαν να είχε νιώσει την παρουσία της.
– Έλα μέσα, κορίτσι μου, είπε ήρεμα. Δεν είναι κακός!

Η Μαρίνα έκανε δειλά ένα βήμα.
– Ποιος… είναι;
Η γιαγιά χαμογέλασε θλιμμένα.
– Ο παππούς σου! Ήρθε όπως κάθε χρόνο, τη μέρα που έφυγε. Μου φέρνει ειδήσεις από εκεί που είναι… κι εγώ του δίνω κάτι για να μην ξεχνά.

Η Μαρίνα ένιωσε το στήθος της να σφίγγεται. Η σκιά έμοιαζε να την κοιτάζει. Ένα κύμα ζεστασιάς την τύλιξε.

Η γιαγιά έσπρωξε το πιάτο με τα μπισκότα προς το μέρος της.
– Αν θες, μπορείς να τον “δεις” κι εσύ. Αλλά να θυμάσαι… Κάθε μπουκιά σε φέρνει πιο κοντά… και μπορεί να μη θες να φύγεις μετά.
Η Μαρίνα κοίταξε το μπισκότο. Το άρωμά του, ήταν μεθυστικό, κι η ανάγκη να ξαναδεί τον παππού που έχασε παιδί, ήταν αβάσταχτη και γλυκιά μαζί.

Έκανε μισό βήμα μπροστά κι εκείνη τη στιγμή, το φως στην αποθήκη τρεμόπαιξε. Η σκιά υποχώρησε αργά, σαν να τραβήχτηκε πίσω από έναν αόρατο τοίχο.
Η γιαγιά Ελένη αναστέναξε.
– Την επόμενη φορά, ίσως…