Στην άκρη ενός δάσους που δεν φαινόταν σε κανέναν χάρτη, εκεί όπου τα δέντρα έγερναν σαν να ψιθύριζαν μυστικά μεταξύ τους, υπήρχε ένα ξέφωτο που οι χωρικοί απέφευγαν να πλησιάσουν. Το έλεγαν «Το Πέρασμα». Όχι γιατί ήξεραν τι ήταν — αλλά γιατί το ένιωθαν. Κάθε νύχτα χωρίς φεγγάρι, όταν ο αέρας μύριζε υγρό χώμα και…

Η αρρώστια ήρθε μέσα σε ένα απόγευμα χωρίς άνεμο. Δεν προηγήθηκε σημάδι στον ουρανό, ούτε προειδοποίηση στις ειδήσεις. Μόνο μια παράξενη κόπωση που κύλησε στους ανθρώπους σαν λεπτή σκόνη. Ένας πυρετός που ανέβαινε τη νύχτα και μια σιωπή που απλωνόταν τη μέρα. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, οι δρόμοι άδειασαν, τα σπίτια έκλεισαν τα παντζούρια τους, τα τηλέφωνα…

Μακριά από τα φωτισμένα παραμύθια, “Οι Περιπέτειες του Πινόκιο”, εκεί όπου οι σελίδες κιτρινίζουν και οι λέξεις βαραίνουν, υπήρχε μια άλλη ιστορία… Μια ιστορία που ο ίδιος ο Carlo Collodi δεν τόλμησε να τελειώσει. Ήταν η ιστορία του Πινόκιο με τα μεγάλα χέρια. — Ο Τζεπέτο δεν ήταν κακός άνθρωπος, αλλά ήταν μόνος. Και η…

Στην άκρη ενός ξεχασμένου χωριού, εκεί όπου το δάσος έγερνε σαν να άκουγε μυστικά,υπήρχε ένα πηγάδι δίχως όνομα.Οι γέροντες έλεγαν πως είχε ανοιχτεί στα χρόνια της Οδύσσειας, όταν ακόμα οι θεοί περπατούσαν ανάμεσα στους ανθρώπους και το χώμα θυμόταν τα βήματά τους. Το νερό του ήταν διάφανο σαν γυαλί και κρύο σαν ανάσα χειμώνα. Μα…

Το σκοτάδι δεν έπεσε εκείνο το βράδυ. Ξύπνησε.Στην αρχή ήταν ανεπαίσθητο, σαν ανάσα, πίσω από κλειστή πόρτα.Τα φώτα τρεμόπαιξαν μία φορά, δύο, και μετά βυθίστηκαν σε ένα μαύρο πιο πυκνό από νύχτα. Όχι απουσία φωτός· αλλά, παρουσία κάτι άλλου.Κάτι που απλωνόταν στους τοίχους και γλιστρούσε στο πάτωμα, σαν υγρό. Ο Αντώνης έμεινε ακίνητος στο σαλόνι.…