TheBluez

Ξημέρωσε Αύγουστος… Η καρδιά του καλοκαιριού. Θυμάσαι παλιά πώς περνούσατε τα αυγουστιάτικα βράδια σας; Το μωρό κοιμάται ήσυχο, το φαγητό σιγοψήνεται στο μάτι κι εσύ επιτέλους κατάφερες να λούσεις τα μαλλιά σου. Καθώς απλώνεις τη βρεγμένη πετσέτα σου στο μπαλκόνι, ακούς απ’ έξω την μουσική από κάποιο καλοκαιρινό πάρτυ. Το μυαλό σου κάνει μια βουτιά στο παρελθόν και…
Ξαφνικά του φωνάζεις «Γίναμε σαν παντρεμένοι!» και παράλληλα κοιτάζεις τη φωτογραφία του γάμου σας που βρίσκεται πάνω στο τραπέζι, με εκείνο το υπέροχο νυφικό που είχες διαλέξει.

Ok… είστε παντρεμένοι, μάλλον για αυτό σε κοιτάζει σαν να είσαι καμία τρελή. Δεν είσαι όμως. Ή είσαι; Ε, για να τον παντρεύτηκες βέβαια, μια δόση τρέλας την έχεις σίγουρα. Η ουσία όμως, είναι άλλη. Γιατί γίνατε σαν παντρεμένοι;

Συνεχίζει να σε κοιτάζει κι εσύ αναρωτιέσαι, αν αυτή ήταν η ζωή ονειρεύτηκες, όταν σου έκανε πρόταση γάμου κι είπες «I do». Ok… δεν είπες «I do», γιατί σου έκανε πρόταση γάμου στο Καστελόριζο κι όχι στο Λος Άντζελες, αλλά δεν έχει σημασία. Η ουσία είναι άλλη. Αυτή τη ζωή ονειρεύτηκες;

Πάει να σταυρώσει μια κουβέντα και τον διακόπτεις, γιατί ξέρεις πως ό,τι και να πει τώρα είναι λάθος. Ας έβρισκε μια φορά να πει το σωστό! Του λες τα παράπονά σου και εκείνος δε λέει λέξη. «Μα πόσο αναίσθητος!» σκέφτεσαι. Να μιλάς για τόσο σημαντικά θέματα κι εκείνος να μένει βουβός. «Δεν τον αφήνεις να μιλήσει…» θα πει κάποιος, αλλά αυτές είναι δικαιολογίες. Η ουσία είναι άλλη. Γιατί δε λέει «το σωστό»;

Κάθεσαι στον καναπέ εξαντλημένη, από όλα τα βάρη που κουβαλούσες και έβγαλες από μέσα σου. Σε πλησιάζει και σε αγκαλιάζει. Για μερικά λεπτά ξεχνάς την κούραση, την κλεισούρα, τους λογαριασμούς. Θυμάσαι τις αγκαλιές σας στη θάλασσα πριν από κάποια χρόνια. Θυμάσαι πόσο περίμενες αυτή την αγκαλιά μέχρι να βρεθείτε. Θυμάσαι γιατί ήθελες να γίνετε «παντρεμένοι». Τελικά, ίσως αυτή τη ζωή ονειρεύτηκες. Τελικά ίσως δεν είπε «το σωστό», γιατί «τα σωστά» δεν είναι λόγια αλλά πράξεις.