«Η αχώνευτη το είπε αυτό;» πετάχτηκε μέσα ο Αλέξης κρατώντας έναν φάκελο. «Ε, βέβαια. Δεν περίμενα κάτι άλλο. Μωρέ, δεν έχει καμία καλύτερη δουλειά να κάνει αυτή μόνο ασχολείται μαζί μου; Να ζήσω τη στιγμή που θα σηκωθεί να φύγει να ησυχάσω».
«Άρχισες πάλι. Έλα, δώσε μου τον φάκελο και μην κρυφακούς όταν μιλάω στο τηλέφωνο», ξεφύσηξε η Άννα που την έπιασε να κουτσομπολεύει ο συνάδελφος της. «Αυτοί μια μέρα θα σφαχτούνε, Στέλλα μου. Αλλά δεν ξέρω ποιος θα ρίξει την πρώτη μπουνιά», συνέχισε να εξηγεί στην φίλη της τα τελευταία γεγονότα του γραφείου.
Από όταν πάτησε το πόδι της η Ειρήνη στην εταιρεία, ο Αλέξης έπαθε την πρώτη συγκοπή. Ποια ήταν αυτή η νέα υπάλληλος που ήθελε όλους να τους εντυπωσιάσει, που έτρεχε δήθεν με χαρά για όλα τα θελήματα, που αστέρι την ανέβαζαν, ουρανό την κατέβαζαν. Ό,τι ήθελε στα πόδια της. Με την τσαχπινιά της τους έπαιζε όλους κομπολόι και έκανε την θέση του να τρίζει επικίνδυνα. Εκείνος είχε χτίσει με το αίμα και τον ιδρώτα του το όνομά του τόσα χρόνια. Αυτή με το άρωμα και τα τσαλίμια της. Μα όχι για πολύ ακόμα.
«Πήγαινε, κορίτσι μου, αυτό το πρωτόκολλο στον ψηλομύτη που πρέπει να το δει πριν το παραδώσω. Και μετά φέρε μου το. Σε ευχαριστώ. Και πρόσεχε, μην το παραδώσει αυτός. Να το κάνω εγώ! Μην αλλάξει πάλι τα νούμερα σαν την άλλη φορά, ο κουτοπόνηρος και φανώ εγώ λάθος στην δουλειά μου!»
«Ναι, ναι, την ξέρω πια την διαδικασία», αγκομαχούσε η Άννα που την είχε ψηφίσει το γραφείο να κάνει τον διαιτητή ανάμεσα στους δύο.
Η Ειρήνη έφυγε ικανοποιημένη. Σιγά μην φοβόταν τον ξινομούρη τον Αλέξη. Επειδή αυτός ήταν παλιός και άντρας και αυτή νέα και γυναίκα, νόμιζε ότι θα την είχε στην μπούκα. Μα δεν του τα ‘πάνε καλά! Η Ειρήνη ήταν δυναμική, είχε άποψη και όνειρα. Και κανείς δεν θα έμπαινε εμπόδιο στον δρόμο της. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα τον έριχνε. Ειδικά κάποιον που την μύτη την είχε ψηλά στο ταβάνι και νόμιζε ότι ήταν κάποιος επειδή μεγάλωσε στα πούπουλα και στις ανέσεις. Αλλά όχι! Έπρεπε από όλα τα γραφεία όλων των εταιρειών της χώρας να πέσει στο δικό του. Μα θα την γύριζε την τύχη της. Είχε τσαγανό αυτή και θα μασουλούσε λίγη λίγη την ψωροπερηφάνια του μέχρι να μην του αφήσει κοκαλάκι αξιοπρέπειας στο σώμα του.
Τα πράγματα έδειχναν να ηρεμούν ένα διάστημα που ήρθαν δύο προσωρινοί υπάλληλοι. Η γυναίκα μαγεύτηκε και έπεσε με τα μούτρα στον Αλέξη. Έγινε το δεξί του χέρι. Ο άντρας στεκόταν πάντα δίπλα στην Ειρήνη. Και το νερό της, εκείνος το έφερνε. Φαινόταν ότι θα σταματούσε να ασχολείται πια ο ένας με τον άλλον και ότι βρήκαν καινούργια… θύματα. Μα η πραγματικότητα δεν ήταν καθόλου αυτό που φαινόταν.
«Θα σκουντουφλήσεις με την μυτόγκα στο ταβάνι», του έλεγε εκείνη ενώ περνούσε από δίπλα του.
«Θα με πιάσεις εσύ με την αγκαλιά σου που τους χωράει όλους», της απαντούσε με νόημα.
«Ιιιιιιιι τον αλήτη», έκανε μεταβολή και του έφερνε στο κεφάλι ό,τι κρατούσε.
Χαρτοφύλακες, βιβλία, συρραπτικά. Μαζεύονταν οι υπόλοιποι και τους χώριζαν. Οι γυναίκες τον έβαζαν να ζητάει συγγνώμη όποτε έκανε τέτοιου είδους σχόλια. Και εκείνος καιγόταν μέσα του που γινόταν ρεζίλι μπροστά σε όλους για να φταίει αυτή. Γιατί εκείνη του έβγαζε αυτόν τον εαυτό.
Πέρασαν κάπως έτσι δύο χρόνια. Ανά διαστήματα τους φώναζαν στο γραφείο του διευθυντή, αλλά ούτε αυτός έβγαζε άκρη.
«Το μόνο καλό με εσάς τους δύο είναι ότι για να ανταγωνίζεστε ο ένας τον άλλον, έχετε σπάσει κάθε ρεκόρ εργατικότητας! Και ότι ποτέ δεν θα ανησυχώ μην παραβείτε τον κανονισμό περί σχέσεων. Περάστε έξω τώρα! Με ζαλίσατε και σήμερα!» τους πετούσε έξω από το γραφείο κάθε φορά.
Η φήμη τους είχε απλωθεί και σε άλλα κτήρια της εταιρείας. Πλέον δεν έλεγαν αυτοί μαλώνουν σαν τον σκύλο με τη γάτα, αλλά σαν τον Αλέξη με την Ειρήνη. Μέχρι που εκείνη λύγισε. Φήμες άρχισαν να κυκλοφορούν ότι σκεφτόταν να ζητήσει παραίτηση. Στο άκουσμα της είδησης ο Αλέξης εκείνο το απόγευμα κάλεσε όλους τους συναδέλφους να κεράσει ποτά μετά τη δουλειά. Εκτός από εκείνη φυσικά.
«Πέρασε ένας χρόνος, ρε Άννα. Πότε θα μας αδειάσει την γωνιά η φιλενάδα σου; Έτσι δεν έλεγε; Τζάμπα περιμένω; Τι σου έχει πει;»
«Μάλιστα. Σε έχει φάει η αγωνία, βλέπω. Δεν ξέρω δυστυχώς να σου πω ακριβώς πότε σκοπεύει η φίλη μου να μείνει χωρίς δουλειά», συνέχισε να πληκτρολογεί στον υπολογιστή της.
«Μα δεν θα μείνει χωρίς δουλειά. Θα πάει σε άλλο κτήριο της εταιρείας, στα προάστια».
«Και εσύ πού ξέρεις αυτήν την πληροφορία και δεν την ξέρω εγώ;» σηκώθηκε όρθια και έβαλε τα χέρια στην μέση. «Για παραίτηση ήξερα όχι για μετάθεση», έμεινε να τον κοιτάζει αυστηρά.
«Κάπου το άκουσα… Τέλος πάντων. Έχω… Έχω αργήσει», έφυγε σχεδόν τρέχοντας.
Η Άννα δεν έχασε λεπτό και βρήκε την Ειρήνη να μάθει την αλήθεια. Της γύρισε το μυαλό όταν άκουσε ότι ο Αλέξης αποκάλυψε τα σχέδιά της. Έφυγε από την δουλειά φουριόζα εκείνο το βράδυ. Αυτός θα ήταν ήδη σπίτι του. Πήγε και χτύπησε συνεχόμενα πέντε έξι φορές μέχρι να της ανοίξει. Ένιωθε ότι θα σκάσει από τον εκνευρισμό της. Λίγο έμενε και αυτός ο χαζός θα της το χαλούσε.
«Καλά, έκατσες και είπες ότι θα πάω συγκεκριμένα στα προάστια;» μπούκαρε μέσα στο σπίτι και πέταξε το παλτό της στον καναπέ.
«Συγγνώμη, μου ξέφυγε!»
«Ήμαρτον! Τι θα λέει τώρα η Άννα, ότι τα είπα σε εσένα και όχι σε αυτήν;»
«Μη σκας, βρε αγάπη μου», την έκλεισε στην αγκαλιά του. «Ούτως ή άλλως τελείωσε. Και να το μάθουν μετά δεν μας νοιάζει. Θα έχεις φύγει από το κτήριο και δεν θα ισχύει ο κανονισμός πια».
«Καλά», είπε κατσουφιασμένη και αφέθηκε στα φιλιά του. «Αντέξαμε δύο χρόνια, λίγο έμεινε ακόμη. Σε λίγες μέρες θα είναι έτοιμη η μετάθεση».
«Και μετά θα έρθουν και οι βαλίτσες σου», είπε ενθουσιασμένος. «Αν δεν ήταν ο κανονισμός, θα μέναμε ήδη μαζί».
«Και δεν θα χρειαζόταν να προσποιούμαστε τόσο καιρό. Αν και τον πρώτο χρόνο όντως ήθελες να μου ανοίξεις το κεφάλι στα δύο!»
«Και λίγα λες, ψηλομύτη», έσκασαν στα γέλια. «Ακόμα δεν έχω σκεφτεί πώς θα το πω στην Άννα και στα κορίτσια. Πρέπει να τους το φέρω με τρόπο. Σκέψου την φάτσα του διευθυντή όταν το μάθει. Ο καημένος πώς μας άντεχε!».
«Και εγώ δεν περίμενα ποτέ ότι θα ερωτευτώ τον εχθρό».
«Έτσι είναι αυτά, Αλέξη μου. Η Ειρήνη πάντα νικάει στο τέλος», χώθηκε στην αγκαλιά του και περίμενε όλα τα όνειρα που έκαναν κρυφά μαζί να γίνουν πλέον πραγματικότητα. Γιατί η αγάπη έρχεται και εκεί που δεν την περιμένεις.
CC