TheBluez

Ποιοι είμαστε; Θα σας πω. Πρώτα όμως θα πω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στο Thebluez.gr.

Η Μαρίτσα τα έκανε «όλα και δέσανε». Αφού είναι «η ζωή ένα σφύριγμα» και φέρνει «τα πάνω κάτω» εκεί που δεν το περιμένεις. Αγαπητοί αναγνώστες «ρίξτε της ένα ξεμάτιασμα» μη μας την ματιάξουνε!

Η Ελευθερία είναι «η λευκή πριγκίπισσα» που έβαλε «γάλα στον καφέ» μας και γλύκανε «το χάος μέσα μας». Και όλα αυτά «σε ένα παράλληλο σύμπαν».

Η Αναστασία Χ. καταφέρνει «μιλώντας με τα μάτια» και τα κάνει όλα «στάχτη και μπούρμπερη»! Κάτω από «το μπλε του ουρανού» κρύβει ένα «κόκκινο κουτί». Αν το ανοίξεις θα βρεις «το λουλούδι της ψυχής» και αν το θέλεις, θα ανθίσει και στην δική σου.

«Ερατώ» ή έρωτας είναι αυτή η Θεσσαλονικιά; «Μια στιγμή είναι αρκετή» για να σε τραβήξει μαγικά με μια «κόκκινη κλωστή» μέσα στις ιστορίες της. Η Κική είναι η «μάνα» που σε μια «αυλή» στο «Αγιοχώρι» θα σου μάθει ότι «αναζητώντας το φως» θα δεις και την «άλλη πλευρά του νομίσματος». Έχει «βαρύ φορτίο» και «μια αποστολή υψίστης σημασίας»! Το έχει υπογράψει «η μοίρα της» άλλωστε να είναι «ο φύλακας άγγελός» μας.

Η Σοφία είναι η «πριγκίπισσα της θάλασσας» που ονειρεύεται ένα «ταξίδι στο φεγγάρι». Οι «ιστορίες αγάπης» της, έχουν όλες «δύναμη ψυχής». Η «καρδιά μου» έλιωσε για «το χαμόγελό σου».

Η Χρυσούλα είναι «το κελεπούρι» μας! Βρήκε «εξαφανισμένους» και έπαιξε το «πείραμα της σιωπής». Ξέθαψε «μυστικά» και ένωσε «κλεμμένα κομμάτια ζωής». Με «τα χέρια» της έριξε «μια χούφτα αστέρια» πάνω στην καρδιά μας, γιατί όλες οι ιστορίες της είναι πασπαλισμένες με «νεραιδόσκονη»!

Η Αναστασία είναι το «καταφύγιο των πονεμένων ψυχών». Είναι ένα «κορίτσι διαφορετικό από τα άλλα». Σχεδίασε τον «δρόμο της καρδιάς» για να περπατήσουμε και να πάμε «διακοπές στο χωριό», να ακούσουμε τις «ορμηνίες της γιαγιάς», να τσουγκρίσουμε «τα ποτήρια της σαμπάνιας», τυλιγμένα όλα με ένα μοναδικό «άρωμα νυχτολούλουδου».

Η Νίκη είναι η «Ραπουνζέλ» μας. Δίνει «μάχη με το πεπρωμένο» και μας τραγουδά ένα «παραμύθι αλλιώτικο από τα άλλα». Θα σου κάνει «13 ερωτήσεις» και έχεις «10 δευτερόλεπτα» να απαντήσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σε παρασύρει στις ιστορίες της «χορεύοντας με τις λέξεις».

Η Ερωδίτη μένει «εκεί που ζουν οι μονόκεροι» και σχεδιάζει «γραμμές στον ουρανό». Σαν «μόδιστρος» ράβει τις λέξεις με «άρωμα μέντα και βερίκοκο». Ξέρει μια «γοργόνα» που βλέπει «κόκκινα όνειρα» και κυνηγά την «ουρά της αλεπούς» κρατώντας στο χέρι ένα «κόκκινο μπαλόνι». Και ποιο είναι τελικά το «σχεδόν τέλειο έγκλημα» που διέπραξε; Ότι μας έκλεψε την καρδιά! Αλλά αυτό το ξέρουμε πολύ καλά.

Η Ιωάννα είναι το «καλό παιδί» μας και σαν να κρατά «ηλιαχτίδες» αντί για λέξεις, μας ταξιδεύει στον κόσμο εκείνου που τον είπε «Peter Pan». Θα φέρει στα πόδια σου ένα «νεκρό κοχύλι», έναν «καθρέφτη» και μερικές «καρδιές μπλεγμένες με μπαλόνια». «Σαν όνειρο» ή σαν «ουτοπία» θα αφήσει το «σημάδι» της στο «πέπλο» της καρδιάς σου.

Η Μαρία-Χριστίνα χορεύει ανάμεσα σε «σκιές που δεν φεύγουν» και κολυμπάει μέσα στην «μαγεία του νερού». Ύστερα γυρνάει και σε ρωτάει: «Πάμε για μια βουτιά;» ανάμεσα σε «πυγολαμπίδες κάτω απ’ την πανσέληνο».

Η Mdw C σου τραγουδάει «το μοιρολόι της νύφης». Σχεδιάζει έναν τέλειο «κύκλο μέσα σε τετράγωνο». Είναι ο «μέντοράς» μας.

Η Αγάπη είναι «το κορίτσι της λίμνης» που περπατάει στο «μονοπάτι της Φιλαρέτης» και έχει μέσα στην τσέπη της την «ταμπακιέρα της Μαριάνθης».

Η Βασιλική ανοίγει «το σπίτι των πνευμάτων» για να πάρει «συνέντευξη με τον θάνατο». Είναι η «αδερφή ψυχή». Είναι η «Βαλ». Είναι η «LA REYNA», η «ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ» μας!

Η Kallina είναι η «ψυχή του πάρτυ»! Ψάχνει τον «ύποπτο» και το «τέλειο θύμα». Εκεί στο «κλιμακοστάσιο Β» κάνει «μαθήματα ισορροπίας» με τον «Έκο» να μπερδεύεται στα πόδια της. Αλλά πρέπει να βιαστεί. Την περιμένει «ο πληγωμένος βασιλιάς»!

Η Μάργκω ακούει «το τραγούδι των κεραυνών» κοιτώντας την «πανσέληνο του τίγρη». Δίπλα της χορεύουν «οι δίδυμες φλόγες». Σε λίγο θα ανοίξει «ο δρόμος για τον παράδεισο». Θα χαθεί πριν δει «το αντίο στα μάτια σου».

Η Έλενα ξέρει ότι «τίποτα δεν έχει χαλάσει αν μπορεί να ξαναφτιαχτεί». Σου κλέβει την ανάσα «την ημέρα που ωρίμασαν οι φράουλες». Και σε ρωτάει «κι αν μείνω έτσι για πάντα;» για να πεις στο τέλος «έτσι θέλω να μείνω για πάντα»!

Η Ευγενία μας είπε ότι θα «ταξιδέψει» παρέα με τις «γάτες της Κουρνουάλης». Θα κάνει ένα «τηλεφώνημα» πριν μπει στο «σκοτεινό εστιατόριο». Θα λάβει ένα «γράμμα απ’ το Βέλγιο» καθισμένη στην «γλυκιά μου ροζ τσιμεντοκονία». Και μα τω Θεώ! Δεν είναι «Λίτσα από Βαγγελίτσα»!

Ο Αλέξανδρος είναι ο «βιοχάκερ». «Στήνει το επόμενο κεφάλαιο» σαν «ονειροβάτης». Κρατάει ένα «γράμμα χωρίς παραλήπτη» που μόνο ο «χρόνος» θα το διαβάσει. Έχει «αίσθημα ευθύνης» σε αυτόν τον «μικρόκοσμο» που ζούμε. Χάνεται μέσα σε ένα «μουντό χειμωνιάτικο σκηνικό» πριν κάνει «αναστροφή» «τέσσερα λεπτά» πριν ανατείλει ένας «νέος ουρανός».

Ο Τάκης ξεφυλλίζει το «περιοδικό Weird Literature» ενώ στέκεται μπροστά από τον «καθρέφτη του πανδοχείου» που ξεπροβάλλουν από μέσα «οι νεράιδες της Ίσομπελ». Είναι «ο κουρέας» που συναντά «τον τύπο με τα γυαλιά καθρέπτες» και του εξομολογείται «το μυστικό του χάρτινου κήπου». Φτιάχνει μια «γέφυρα» που ενώνει τους «κρεμασμένους ουρανούς». Κάνει «νυχτερινή περιπολία» έξω από το «σπίτι μου». Αυτή είναι άλλωστε η «εντολή της Κόμισσας». Να είμαι «ελεύθερη».

Η Κατερίνα ξυπνάει μετά από αρκετή «τεκίλα» με «χανγκόβερ» και πίνει μια «βιταμίνη C και ένα ντεπόν». Ισιώνει το τσαλακωμένο «πουκάμισο» και φτιάχνει τα «μαλλιά» της. Ο «ζεστός καφές» την περιμένει. Φεύγει και πάει στο «ραντεβού». Φοράει τώρα ένα «άσπρο» φόρεμα και κρατάει στο χέρι την «λίστα της ευτυχίας». Είναι «Δευτέρα πρωί» και εκείνος τελειώνει το «άρθρο» που διαβάζει. Θα τον συναντήσει στο «σιντριβάνι» και θα δώσει ένα «τέλος!» Άραγε «θα είναι αρκετό;» Αυτός της ζητάει να πάνε «μαζί στο Παρίσι». Η «κυρία απέναντι» τους κοιτάζει κρατώντας «μια κούπα τσάι». Η Κατερίνα ξυπνάει και ετοιμάζει ένα υπέροχο «Κυριακάτικο τραπέζι». Τελικά ένα «όνειρο ήτανε».

Η Ελένη είναι «ανυπότακτη»! Θα «σε κλέψει» και θα σε πάει «κάπου μακριά». Θα περάσετε από τα «Βούρλα», από εκεί που «η ροδιά και η λεύκα» ανθίζουν, θα περπατήσετε στο «μονοπάτι της σωτηρίας», θα μπείτε σε μια «ταβέρνα» που κρύβει θησαυρούς και θα ζήσετε τα «ωραιότερα καλοκαίρια της ζωής σας». Και όλα αυτά ενώ φοράει το «μικρό μαύρο φόρεμά» της κεντημένο από «άστρα και γαλαξίες».

Η Άρτεμις είναι η «Κίρκη» και θα σε ρωτήσει: «Θες να παίξουμε ένα παιχνίδι;». Ξέρει να φτιάχνει καταπληκτική «ψαρόσουπα» και γεμιστά. «Αχ, αυτά τα γεμιστά σου». Γράφει «ένα γράμμα σε εκείνον» λίγο πριν βγει «μια βόλτα ακόμα…» ώσπου να χαθεί μέσα σε «χίλιες σιωπές».

Η Αθηναΐδα παίζει τα «παιχνίδια της μοίρας» στα δάχτυλα, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζει «μοσχαράκι κοκκινιστό με πατατούλες» στην κατσαρόλα της. Στο «γράμμα» της, μας θυμίζει ότι «έχουμε μόνο μια ζωή και της αξίζει να την ζήσουμε με τον καλύτερο τρόπο, γεμάτη αγάπη και ευτυχία».

Η Δήμητρα ξέρει ότι «τα μικρά και απλά πράγματα έχουν αξία». Κουμπώνει το «σταυρωτό παλτό» της ενώ κοιτάζει «δύο αστέρια πάνω από το κάστρο». Απόψε έχει «ραντεβού στο ουράνιο τόξο». Θα χορέψει «στον ρυθμό της βροχής» κάτω από το «Αττικό φως». Πιο δίπλα η «μπουκαμβίλια» της μοσχοβολάει «ψυχή και φως». Γιατί αυτό που κατέχει καλύτερα από όλα είναι «η τέχνη της αγάπης».

Η Αλεξάνδρα περπατάει στα «βήματα της ελπίδας», περνάει έξω από το «βιβλιοπωλείο της αγάπης» και σταματά στο «καφενείο της αναμονής». Θα ζητήσει «δύο αυγά τηγανιτά» στο «μαντεμένιο τηγάνι». Εκεί κάτω από τον «ίσκιο του ήλιου» βλέπει ότι ακόμα ανάβει ο «φάρος της Ελλάδας – το φως που δεν σβήνει ποτέ».
Η Φωτεινή ξέρει ποιοι είναι οι «ένοχοι» και ο «κακός άνθρωπος». Κοιτάζει το «παλιό ρολόι» που κρέμεται στο «σπίτι στο βουνό» και ετοιμάζεται για την «τελευταία αντάμωση».

Η Μαίρη είναι «η πρόεδρος του χωριού» και θα σε κεράσει μια «σοκολάτα αμυγδάλου» πριν σε κοιτάξει και σου πει με σιγουριά πως «δύο που αγαπιούνται είναι, μάτια μου, αρκετοί».

The two Godmothers σερβίρουν τις ιστορίες τους μόνο στο «καλό σερβίτσιο». Στα «νυχτερινά ποτίσματα» θα βρουν «θαλασσινό ασήμι» κάτω από το «χρυσό φως του Σεπτέμβρη». «Και η σιωπή δεν υπάρχει» πια όταν η «πεταλούδα του ουρανού» περάσει την «πύλη του Σολέτ».

Η Κλειώ αξίζει όλα τα «χειροκροτήματα»! Μας φτιάχνει τέλειο «γλυκό του κουταλιού» και «ψητό στο φούρνο με πατάτες». Τις «ασημένιες νύχτες» που το «παλιό εκκρεμές» θα σημάνει 12 φορές, τότε θα σου πει «καληνύχτα».

Η Ειρήνη μας λέει «πώς έμαθε να πετά» πάνω από την «νεκρή πολιτεία». Κανόνισε ένα «δείπνο για τέσσερις» κάποιο «αποκαλόκαιρο στην Μάνη». Και δεν θα μπορούσε βέβαια να λείπει ο «Στρατηγός» που με το θάρρος και το πείσμα του έσωσε το «παιδί».

Η Παναγιώτα είναι η «βασίλισσα του χορού» που παρακολουθεί να υποκλίνονται και να χορεύουν μπροστά της η «πιστή σύζυγος», το «κοριτσάκι στο ποδήλατο» και η «φιγούρα με το μαντήλι».

Η Ράνια θα σου δώσει «αγάπη πέρα από τ’ αστέρια». Έχει μια «σχολή γονέων», ξέρει από «ύπνο», από «μασάζ», από «ψαροντούφεκο». Σίγουρα όμως θα σε πείσει πως «είναι ωραία στον Παράδεισο».

Η Ασπασία θα σε πάρει «χεράκι-χεράκι» και θα σε κεράσει «καφέ στη χόβολη» και τέλειο γλυκό «συκαλάκι». Θα σου κάνει το καλύτερο «ελληνικό οικογενειακό τραπέζι» με «γιουβαρλάκια αυγολέμονο» φυσικά! Στο «κουκλόσπιτό» της θα «σε κάνει βασίλισσα». Γιατί «η ζωή είναι ωραία». Και πριν φύγεις θυμήσου πως ό,τι είπαμε «άλας και νερό»!

Η Stella σε καλεί «στο δικό της παραμύθι». Εκεί «προσπαθώντας να αγγίξεις το όνειρο» θα δεις το «είδωλό σου στον καθρέφτη» και θα καταλάβεις ότι «αρκεί ένας άνθρωπος μόνο να πιστέψει σε εσένα, αρκεί εσύ να πιστέψεις σε έναν άνθρωπο».

Η Elpida θα σου πει ένα «παραμύθι αλλιώς». Θα σταθείς δίπλα στον «κύριο & κυρία Stanford» μπροστά σε μια μαγική «λίμνη» όπου ένας «μαύρος γάτος» κόβει βόλτες. Θα κάνεις αυτήν την «επιλογή»;

Οι «αδελφές» της Magic Garden βρήκαν την «γαλήνη», την «ελπίδα και την αγάπη». «Φτερά» βγάζει η «Ερατώ» και λέει «εγώ είμαι εδώ».

Η Αγγελική στέκεται «κάτω από την βροχή» και μας χαρίζει τις ιστορίες της σαν «λουλούδια». Πίνει «ουίσκι σκέτο» σε ένα «πάρτι μασκέ». Το «φόρεμα και το δαχτυλίδι» και το «τατουάζ» της σε μαγνητίζουν. Παίρνεις ένα «κόκκινο τριαντάφυλλο» και το ακουμπάς πάνω σε «μια κούκλα από πορσελάνη». Μέσα σε «3 δευτερόλεπτα» θα καταλάβεις ότι είναι «παντοτινός έρωτας».

Η Παναγιώτα σε οδηγεί «πίσω από τις πόρτες» εκεί που ζουν η «Δέσπω η σκληρή» και η «Καλαμαρού». Θα νιώσεις με μια «διπλή πνοή» πως «ό,τι είναι αληθινό δεν χάνεται ποτέ».

Η Αφροδίτη έχει «καθαρό ποινικό μητρώο (μέχρι νεωτέρας)». Ξέρει ότι η «ομορφιά της μοναξιάς» κρύβεται «ανάμεσα σε σκιές και φως». Και «όταν τα δάκρυα γίνονται λέξεις» μοσχοβολάει «γιασεμί και κρασί».