TheBluez

Η Μάρθα ήταν μια γυναίκα με πολλές φιλοδοξίες. Γνωστή συγγραφέας, από τα νιάτα της μέσα από τα γραπτά της είχε προσφέρει συντροφιά σε χιλιάδες ανθρώπους και τους είχε κάνει να νιώθουν πως δεν είναι μόνοι τους, πως υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο που ταυτίζονται με τις σκέψεις τους. Έγραφε τα συμπεράσματά της από τη ζωή, για την κοινωνία, για τις διαπροσωπικές σχέσεις, για τον έρωτα, την αγάπη, την οικογένεια.

Την οικογένεια… Δεν είχε κάνει δική της οικογένεια, γιατί μετά από διάφορες απογοητεύσεις, είχε αφοσιωθεί στη δουλειά της. Μάλλον εκεί είχε βρει καταφύγιο… Γέμιζε τα κενά της ψυχής της με την αγάπη του κόσμου, τις αγκαλιές που της χάριζαν στις παρουσιάσεις των βιβλίων της, τα μηνύματα που της έστελναν για το πόσο τους βοήθησε σε δύσκολες στιγμές, την παραδοχή πολλών ότι η δύναμη που άντλησαν από τα βιβλία της τους κράτησε στη ζωή σε στιγμές που ένιωθαν ότι θέλουν να τα παρατήσουν.

Κοιτούσε μονάχα να προσφέρει, παραμελώντας τον εαυτό της, τη ζωή της, τις πραγματικές της ανάγκες. Είχε βγάλει πολλά χρήματα, αλλά δεν την ενδιέφεραν. Κρατούσε για τον εαυτό της ίσα για τα απαραίτητα και τα υπόλοιπα τα πρόσφερε σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Αγαπούσε τόσο τον άνθρωπο! Μα δεν έκανε προσπάθειες κάποιος να αγαπήσει πραγματικά εκείνη, πέρα από τον θαυμασμό που ένιωθαν όλοι αυτοί που διάβαζαν τα βιβλία της.

Γιατί ο θαυμασμός δεν είναι αγάπη, και μέσα της το ήξερε καλά. Όταν το μόνο συναίσθημα κάποιου είναι ο θαυμασμός, δε νοιάζεται πραγματικά για σένα, για την υγεία σου, την ευτυχία σου, τη ζωή σου… Απλά, κατά κάποιο τρόπο, είσαι το πρότυπό του, μια πηγή έμπνευσης που τον φωτίζει και τον καθοδηγεί – αλλά έως εκεί. Δε θα είναι εκεί για σένα στις δύσκολες στιγμές να σε παρηγορήσει, να σε νοιαστεί, να σου δώσει το χέρι να σε τραβήξει από το σκοτάδι.

Η οικογένειά της έμενε σε διαφορετική χώρα. Αυτή είχε μετακομίσει για να αναζητήσει μια διεθνή καριέρα στη συγγραφή και σπάνια πήγαινε να τους δει. Ο χρόνος την προσπερνούσε, ενώ αυτή είχε την ίδια ρουτίνα: γράψιμο στο γραφείο, περιοδείες για παρουσιάσεις, συνεντεύξεις, αναμόχλευση των παλιών της βιωμάτων ώστε να εμπνευστεί.

Τα μαλλιά της άρχισαν να γίνονται γκρίζα. Απώλειες δικών της ανθρώπων τη σόκαραν… Κατάλαβε τότε πως είχε μεγαλώσει, πως ο χρόνος που της μένει είναι ελάχιστος και πως δεν είχε γευτεί το ύψιστο αγαθό που υμνούσε τόσο στα έργα της: την αγάπη, την αληθινή αγάπη, την παντοτινή. Στη μικρή της ηλικία είχε βιώσει μόνο τον έρωτα, ο οποίος δεν είχε την τύχη να μετουσιωθεί ποτέ σε αγάπη.

Τώρα όμως ήταν πια μια μεσήλικη γυναίκα. Θα ήταν πολύ δύσκολο κάποιος να την ερωτευτεί και να την αγαπήσει. Φοβόταν πολύ, λόγω της οικονομικής της ευχέρειας, τους συμφεροντολόγους, τους υποκριτές, αυτούς που καυτηρίαζε τόσο και στα γραπτά της. Δεν άντεχε η ψυχή της την κοροϊδία.

Αποφάσισε να αρχίσει να πηγαίνει σε εκδηλώσεις που διοργάνωναν συνάδελφοί της, μήπως διευρύνοντας τον κοινωνικό της κύκλο γνωρίσει τον άνθρωπό της. Πήγε αρκετές φορές, λίγο απογοητεύτηκε, μα η μοίρα κάποια στιγμή αποφάσισε να την ανταμείψει για την προσπάθειά της.

Έτσι, σε κάποια παρουσίαση πήγε και της μίλησε ο συγγραφέας που διοργάνωνε την εκδήλωση. Στο τέλος, της είπε πως έχει διαβάσει όλα τα βιβλία της και αισθάνεται πως μέσα από αυτά έχει γνωρίσει την ψυχή της. Όμως, της είπε πως δεν του αρκεί αυτό και θα ήθελε να γνωρίσει τον άνθρωπο που τα γράφει όλα αυτά και στην πραγματική ζωή.

Εκείνη, αυτά που της είπε την κέρδισαν. Και είχε κάτι στο βλέμμα του που έμοιαζε τόσο οικείο προς εκείνη, από αυτούς τους ανθρώπους που νιώθεις πως δε σου είναι άγνωστοι ενώ μόλις γνώρισες.