TheBluez

Ιστορίες ανθρώπων. Τους έχεις δει μέσα στο τρένο. Μέσα στο λεωφορείο. Στο καφέ. Στον δρόμο. Στην γειτονιά. Στον κόσμο. Δίπλα σου. Κοντά σου. Περπατάνε δίπλα σου.

Εκείνος που κάνει τον σταυρό του όταν περνάει ένα ασθενοφόρο. Αυτός που μιλάει στις γάτες του δρόμου. Εκείνος που χαϊδεύει έναν σκύλο που κουνάει την ουρά του. Αυτή που λέει ακόμα καλημέρα σε αγνώστους. Εκείνος που δεν σηκώνει πια το βλέμμα του για κανέναν. Η γυναίκα που πάει στο νοσοκομείο να αποχαιρετήσει την μητέρα της. Ο πατέρας που αγχώνεται για τους βαθμούς του παιδιού του. Εκείνος που δουλεύει πολλές ώρες και τώρα πάει να παίξει μπάλα με τον γιο του στο πάρκο. Και βλέπει ότι την χαρά δεν μπορεί να την αγοράσει. Η παρουσία του είναι ανεκτίμητη.

Η σκεπτική γυναίκα με το λουλουδάτο φόρεμα, είναι μια δασκάλα που αναρωτιέται πώς θα βοηθήσει τον ντροπαλό μαθητή να αξιοποιήσει το ταλέντο του. Και πώς θα καταφέρει να δει όλη η τάξη πόσο ικανός είναι. Αλλά πρώτα πρέπει να το δει ο ίδιος. Εκείνη η κατσουφιασμένη γυναίκα που κρατάει δώρα για το νεογέννητο, ετοιμάζεται να επισκεφτεί το παιδί της. Θα μείνει για δέκα μέρες μαζί με τον κακοποιητή της κόρης της. Και προσεύχεται στον Θεό να της μιλήσει Εκείνος αφού δεν ακούει κανέναν άλλον.

Άνθρωποι που πάνε σε δουλειές που δεν αγαπούν. Γιατί ο μήνας έχει 30 μέρες, αλλά ο μισθός έχει 15 μέρες. Άνθρωποι που καθαρίζουν τους δρόμους μας, άνθρωποι που σερβίρουν τα ποτά μας και μαγειρεύουν το φαγητό μας. Άνθρωποι που μας ντύνουν, μας χτενίζουν, μας προσφέρουν. Άνθρωποι που μας προστατεύουν και σβήνουν τις φωτιές μας. Άνθρωποι που μας ακούνε, μας καθοδηγούν, μας μαθαίνουν. Αυτοί που μας στηρίζουν ενώ δεν έχουν οι ίδιοι από πού να πιαστούν. Εκείνοι που μας χαμογελάνε ενώ μέσα τους υποφέρουν. Γιατί δεν τους στοιχίζει τίποτα και το ξέρουν.

Μια γυναίκα που δεν έχει τίποτα, εκτός από αγάπη. Δεν το βροντοφωνάζει, αλλά όποιος την κοιτάξει στα χέρια θα το δει. Είναι έτοιμα να προσφέρουν, να αγκαλιάσουν. Η προσφορά δεν παύει να είναι εκείνη που χαρίζει και στους άλλους και στον εαυτό σου. Έχει ιστορίες με πολλές σελίδες αγάπης, γράμματα που γίνονται φιλιά όταν ενωθούν σε λέξεις παρηγοριάς.

Εκείνη η μικροσκοπική κοπέλα με τα φανταχτερά ρούχα που φαίνεται να ενδιαφέρεται μόνο για την εμφάνισή της, είχε μια αποβολή πριν δύο μέρες. Έβαλε τα ομορφότερά της ρούχα και το καλύτερο της χαμόγελο, για να αντιμετωπίσει τον κόσμο σήμερα. Προσπαθεί να κρατήσει όρθια την ψυχή της που θέλει να ξεπατωθεί από το στήθος της και να φύγει στον ουρανό να βρει το κομμάτι που της λείπει.

Εκείνος ο ηλικιωμένος που σκουντάει τους υπόλοιπους για να περάσει, έμαθε ότι τα παιδιά του κατάφεραν να τον βγάλουν τρελό και να του πάρουν την περιουσία. Δεν έχει πού να μείνει. Και τώρα όντως φέρεται σαν τρελός ανάμεσα στον κόσμο.

Εκείνα τα νέα παιδιά που γελάνε δυνατά, έχουν όνειρα και φτερά και πετάνε στον δικό τους κόσμο. Αφού ο κόσμος που φτιάξαμε δεν τα χωράει.

Εκείνοι οι γονείς, που η σκληρότητά τους, έδιωξε τα παιδιά από την ζωή τους. Κατάλαβαν ότι δεν έμαθαν από τους δικούς τους γονείς πώς είναι να παίρνεις αγάπη, αλλά ποτέ δεν είναι αργά να μάθεις να την δίνεις στα δικά σου.

Εκείνη η ηλικιωμένη που δεν θυμάται πού πάει και δεν ξέρει ότι τα παιδιά της έχουν βγει στους δρόμους και την ψάχνουν.

Αυτός ο άνθρωπος που γυρνάει σπίτι με κατεβασμένο το κεφάλι, γιατί δεν ξέρει πώς να πει στην οικογένειά του ότι απολύθηκε. Αλλά την τελευταία στιγμή, όταν τους είδε, σήκωσε το κεφάλι και χαμογέλασε. Γιατί είναι το στήριγμά τους και δεν μπορεί να παραδώσει τα όπλα.

Ένα ζευγαράκι εφήβων περπατά δίπλα δίπλα, χέρι χέρι. Μια όμορφη μελαχρινή κοπέλα περνάει από μπροστά τους και αυτός γυρνάει και την κοιτάζει. Το κορίτσι του τσατίστηκε και αυτός της λέει ότι όλοι το κάνουν. Ούτως ή άλλως άντρας την έβγαλε αυτήν την ατάκα. Το κορίτσι νιώθει κάτι να κλωτσάει μέσα της. Είναι το ένστικτό της που προσπαθεί να της μιλήσει.

Πιο δίπλα, ένα άλλο αγόρι κάνει έκπληξη στο κορίτσι του που έχει γενέθλια και έχει βγει για ψώνια με την μαμά της. Κρατά δύο ανθοδέσμες. Μια για την κόρη και μια για την μαμά. Γιατί και οι δύο γεννήθηκαν την ίδια μέρα, όταν γνώρισε η μία την άλλη.

Εκείνοι που χορεύουν στην βροχή ενώ άλλοι απλά βρέχονται. Αυτοί που αγοράζουν χρόνο, αναμνήσεις, εμπειρίες. Εκείνοι που κολυμπάνε σε άγνωστα νερά. Εκείνοι που μιλάνε με τον ουρανό. Εκείνοι που ζουν γιατί δεν θέλουν να πεθάνουν. Και εκείνοι που πέθαναν μα είναι ακόμη ζωντανοί.

Μια άλλη γυναίκα δίπλα σου, έδωσε σε έναν άντρα όση αγάπη δεν είχε γνωρίσει ποτέ του και πήρε πίσω μόνο πόνο. Κάποια περνάει εμμηνόπαυση και έχει έρθει ο κόσμος της πάνω κάτω. Ένα αγόρι είναι νευρικό γιατί πάει να βρει το κορίτσι του και να γονατίσει μπροστά της με ένα δαχτυλίδι στην τσέπη. Κάποιος ήξερε ότι η γυναίκα του άξιζε περισσότερα και έγινε ο καλύτερος του εαυτός. Για εκείνη.

Μια γειτόνισσα βγάζει από το φούρνο ζεστό φαγητό. Θα το δώσει σε έναν άρρωστο άνθρωπο που ζει κοντά της. Γιατί έτσι ξέρει να λέει σε αγαπώ, σε νοιάζομαι, δεν είσαι μόνος. Ένας φοιτητής δίνει το χέρι του σε έναν παππού και περνάνε μαζί τον δρόμο. Φοράει ακουστικά για να μην ακούει τον κόσμο, μα η καρδιά του ακούει τα πάντα γύρω της.

Εκείνος που ακούει τα δέντρα και μιλάει με την θάλασσα. Εκείνος που τον χτυπούν τα κύματα μα στέκεται βράχος.

Ποιος πάει στον γιατρό. Ποιος γυρνάει από το νοσοκομείο. Ποιος απάτησε, ποιος προδόθηκε. Ποιος έχασε, ποιος κέρδισε. Κάθε μέρα είσαι δίπλα σε ανθρώπους που τον πόνο τους δεν μπορείς ούτε να τον φανταστείς. Όλοι κουβαλάνε έναν σταυρό. Κι ας μην τον βλέπουμε.

Κάθομαι στην εκκλησία δίπλα σε μια μάνα που έχασε τον γιο της. Και ο δικός μου είναι στην αγκαλιά μου. Με χαιρετάει μια φίλη που πάλεψε να μείνει έγκυος αλλά απέβαλε νωρίς. Και χαιρετάει και τον μικρό μου. Μπαίνει και το ζευγάρι που όσο και να προσπαθεί, δεν μπορεί να κάνει παιδί. Μας αγκαλιάζουν. Και άλλη μάνα που έχασε την κόρη της.

Άνθρωποι που έχασαν τον κόσμο τους. Αλλά είναι εκεί και παλεύουν για άλλη μια μέρα. Να περάσει και αυτή η μέρα. Εγώ πώς να δω την κακή τους στιγμή; Πώς να κρίνω τα λάθη τους; Πώς να σκεφτώ το κακό για αυτούς; Το ίδιο ισχύει με όλους. Λέω περνάει μια κακή μέρα. Και ας μην είναι έτσι. Δεν έχει σημασία. Αυτό που φροντίζω είναι να προστατεύσω την καρδιά μου. Για να μπορεί να συνεχίσει να δίνει αγάπη.