Τη θυμάμαι εκείνη τη μέρα. Όσο κι αν προσπαθώ να τη ξεχάσω. Έχει χαραχτεί τόσο βαθιά στο μυαλό μου, που αν τη διαγράψω, θα ξεχάσω τον άνθρωπο που ήμουν τότε. Άραγε, ποιόν προσδιορίζει το τότε; Το πρόσωπο που ήμουν πριν, μετά ή εκείνη ακριβώς τη στιγμή;
Γεννιόμαστε για να πεθαίνουμε διαρκώς. Με τη διαφορά ότι, μέσα στο λάκκο, κάποιοι σκάβουν βαθύτερα και άλλοι σκαρφαλώνουν για να βγουν. Αυτές οι δύο φυλές απαρτίζουν το ανθρώπινο είδος και όταν εμπλέκονται επέρχεται το χάος.
Αναρωτιέμαι ποιοι επιβιώνουν τελικά. Όσοι αποδέχονται τη ζωή όπως έρχεται ή εκείνοι που ανυποχώρητα αντιστέκονται; Εγώ είμαι το αποτέλεσμα της ένωσης αυτών των δύο φυλών, ένα χαοτικό υβρίδιο που παλεύει μονάχα για να πέφτει. Όποτε το πεπρωμένο μου μπλόκαρε τα μονοπάτια μου κι έσκιζε τους χάρτες διαφυγής, του έδινα μια κουτουλιά και το διέλυα. Χειρότερα από όσο εκείνο εμένα. Ήταν τόσο μεγάλο το παράπονό μου, τόσο αβάσταχτο το συναίσθημα, που ήθελα να τα διαλύσω όλα. Ύστερα πηδούσα στο κενό. Όταν ξέμενα από δυνάμεις και καρδιά.
Το νιώθεις όταν έρχεται. Η στιγμή που όλα όσα ξέρεις θα αλλάξουν οριστικά κι αμετάκλητα. Εκείνο το λεπτό όπου τίποτε δεν θα είναι ίδιο ξανά. Ούτε καν εσύ. Κενό χρόνου το αποκαλούν κάποιοι και δεν μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί τους. Πράγματι έτσι είναι. Ίσως τελικά αυτό είναι η ζωή μας: μια ακολουθία από κενά χρόνου πλήρως εναρμονισμένα μεταξύ τους. Δεν παίζουν ρόλο οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες. Αυτά που πραγματικά μας καθορίζουν είναι οι αλλαγές που παγώνουν το χρόνο και την ανάσα μας.
Έχω συλλέξει πολλά κενά χρόνου. Κρέμονται γύρω από το λαιμό μου σαν το ακριβότερο κόσμημα. Μια βαριά αλυσίδα με αμέτρητους, ασημένιους κρίκους. Γυαλίζουν επικίνδυνα και ορισμένες φορές με σφίγγουν τόσο που δυσκολεύομαι να καταπιώ. Οι παλαιότεροι έχουν σκουριάσει, μολύνοντας το δέρμα που βίαια αγγίζουν. Πρώτα με έτρωγαν και πλέον με πονούν. Για να μην καταφέρω να ξεχάσω. Για να σιωπώ όταν τολμώ για λίγο να γελάσω. Δίχως αυτά αδύνατο να υπάρξω. Μια συμφωνία που σε κάποιο όνειρο πριν γεννηθώ δέχτηκα τυφλά να υπογράψω.
Μου αρέσει να γελάω. Πολύ. Ακόμη κι όταν θυμάμαι. Ειδικότερα όταν κλαίω. Όσο περισσότερο πονάω τόσο παραπάνω γελάω. Είναι η αντίδραση στη συναισθηματική μου παράλυση. Ο τρόπος για να σκαρφαλώσω πιο κοντά στο ψέμα που ονομάζουμε ευτυχία. Ίσως αυτή η αντιδραστική μου ιδιοσυγκρασία να με κράτησε ακόμη στη ζωή. Μπορεί για αυτό να μην βούτηξα ακόμη με το κεφάλι βαθύτερα στο λάκκο μου. Άραγε, όλοι αυτοί που βυθίζονται όλο και πιο μέσα στη σαπίλα και στη σήψη τους, γέλασαν ποτέ; Τώρα που αναπαύονται αιώνια με μάτια δεμένα και ψυχές φαρμακωμένες, έχουν φωνή να μιλήσουν; Πώς τα βγάζουν πέρα σε μια φυλακή που μόνοι τους έσκαψαν; Δεν τους λείπει να αναπνέουν βαθιά και να τεντώνονται κάτω από το ζεστό φως του ήλιου;
Όταν νιώθω την αλλαγή να με πλησιάζει ξανά, το γέλιο γίνεται γρύλισμα. Το χαμόγελό μου τεντώνεται και δείχνω τα δόντια μου. Σαν αγρίμι. Παραμονεύω. Κι όταν ορμάει κατά πάνω μου, την κατασπαράζω καθώς με γδέρνει. Είναι δύσκολη η μάχη με τη μοίρα. Αιμοβόρα. Κανιβαλιστική. Άδικη πολύ: γιατί η εύνοια της φυσικής νομοτέλειας δεν είναι με το μέρος μου. Η ήττα μου είναι προκαθορισμένη σαν τη φορά του πλανήτη μας. Κι άλλη μια μέρα γίνεται κρίκος που στολίζει το πολύτιμο κόσμημά μου. Άλλη μια χαρακιά σημαδεύει το πρόσωπό μου. Μια ακόμη μάχη που ποτέ δεν θα ξεχάσω.
Το πρόβλημα είναι ότι οι αισθήσεις έχουν ανακατευτεί με τη μνήμη και ξεχνάω όσα θυμάμαι. Πρόσωπα, λόγια και πράξεις. Τα σβήνει η απώλεια. Το μόνο που μένει ίδιο είναι εκείνο το σφίξιμο στο στήθος, εκεί που λένε πως χτυπά η καρδιά. Έμαθα να ζω με αυτό. Εκείνη η τσιμπιά είναι που κρατά τη μνήμη μου σε εγρήγορση. Μπορεί να μην θυμάμαι τι ακριβώς μου είπαν, αλλά ποτέ δεν ξέχασα πώς ένιωσα. Γιατί το νιώθω ακόμη. Και οι ουλές στα σημεία που είχαν ανοίξει τις πληγές, έχουν ακόμη εκείνο το βαθύ κόκκινο χρώμα. Οι αποχρώσεις του πολέμου έχουν βάψει το δέρμα μου με πισώπλατες μαχαιριές και δυνατά χαστούκια. Όταν λήγει η μάχη, ζαλίζομαι, πέφτω και σηκώνομαι.
Ύστερα συνεχίζω να ζω.
Βυθίζομαι στιγμιαία στο κενό.
Αγκαλιά με το χρόνο.
Μάργκω