TheBluez

“Ρε δεν ξέρω τι έχω πάθει με αυτή την τύπισσα. Κάθε φορά που τη βλέπω, θέλω να την πνίξω!”
“Τη γουστάρεις ρε… Αυτό έχεις πάθει!”
“Άντε ρε μαλ@κα!”
“Έχει δίκιο, Γιώργο! Τη γουστάρεις από το νήπιο. Όλοι μαζί μεγαλώσαμε. Ξέρουμε πόσο πολύ θες τη Μαιρούλα!”

Είχαν δίκιο τα αγόρια. Τη γούσταρε από το νήπιο. Ήταν η κολλητή του. Ο άνθρωπος που μεγάλωσε μαζί. Στο δημοτικό γνώρισε τα αγόρια. Το gang. Το παρεόνι.
Με τη Μαιρούλα ξέκοψε, όπως ήταν λογικό, όμως τα βράδια κάθονταν στα παράθυρα των δωματίων τους και έστελναν μηνύματα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Το πρωί πάντα τους έβρισκε χώρια. Ήταν το μυστικό τους.
Τα αγόρια το ήξεραν και τον κορόιδευαν, όμως εκείνος δεν το έβαζε κάτω.

Το είχε ανάγκη να μιλάει μαζί της. Την είχε ανάγκη. Ήταν η ανάσα του σε αυτή την τόσο γεμάτη καθημερινότητά του.

Στο γυμνάσιο, ήρθε η πρώτη ρήξη. Εκείνη ομόρφαινε επικίνδυνα και εκείνος άρχισε να αποκτά κτητικά ένστικτα. Δεν ήθελε να μιλάει με άλλους. Εδώ άρχισε να ζηλεύει τα αγόρια. Τους κολλητούς του. Εκείνους που τους ήξεραν και τους δύο από μικρά παιδιά και είχαν ορκιστεί πως ποτέ -κανένας- δεν θα έβλεπε ερωτικά τη Μαιρούλα ‘του Γιώργου’.

Η Μαίρη από την άλλη, ήταν κερί αναμμένο. Ο Γιώργος ήταν η αδρεναλίνη στο αίμα της. Είχε ξεκινήσει να διαβάζει με σύστημα από την πρώτη γυμνασίου και σε συνδυασμό με τον πρωταθλητισμό στον στίβο, δεν είχε καθόλου χρόνο.
Οι βραδινές εξ’ αποστάσεως συναντήσεις τους ξέκοψαν μόλις πήγαν γυμνάσιο, όμως η τυπική χαιρετούρα τα πρωινά, ένα like στα social, ένα reel πού και πού, της έφταναν. Τον ένιωθε κοντά της και ας απομακρυνόταν. Η κτητική του πλευρά δεν την ενοχλούσε. Περισσότερο την τρόμαζε. Δεν ήταν έτσι η σχέση τους και φοβόταν την οριστική ρήξη που σίγουρα θα ερχόταν.

Και ήρθε… Πρώτη λυκείου.

Ο Γιώργος καψουρεύτηκε την καινούργια συμμαθήτριά του και η Μαιρούλα έπεσε στα πατώματα. Τον έβλεπε να της φεύγει μέσα από τα χέρια και ήταν ανήμπορη. Σίγουρα θα χωρίζανε οι δρόμοι τους. Ο Γιώργος ήταν ο κούκλος του σχολείου. Ο αρχηγός της ομάδας μπάσκετ. Και η καινούργια; Μια κούκλα. Η Μαίρη τι ήταν;

Αριστούχος, αθλήτρια στίβου και αρχηγός της μαθηματικής ομάδας. Με λίγα λόγια το φυτό του σχολείου. Ο Γιώργος όμως δεν το έβλεπε έτσι… Ένιωσε απλά μια έλξη για τη συμμαθήτριά του. Τίποτα άλλο. Αυτό όμως η Μαίρη δεν το καταλάβαινε. Η ερωτοχτυπημένη της καρδιά ένιωθε προδομένη και έτσι πήρε την απόφαση να εξαφανιστεί από τη ζωή του Γιώργου. Ο Γιώργος συνέδεσε αυτή την εξαφάνιση με κάποιον άλλον και τσακώθηκε με τη Μαίρη πολύ άσχημα.

Και έτσι… Από μία παρεξήγηση, χωρίστηκαν οι δρόμοι τους για δύο χρόνια.

Τρίτη λυκείου…

“Ρε μ@λ@κες, δεν τη γουστάρω! Έχουν περάσει τόσα χρόνια που δεν μιλάμε. Εγώ τραβιέμαι με τη Γωγώ και αυτή… Αυτή δεν με νοιάζει!”, είπε ο Γιώργος στους φίλους του με σκυμμένο το κεφάλι.

“Σε νοιάζει! Γιατί αν όντως ισχύουν οι φήμες ότι ο Λάζαρος… Ο Λάζαρος, γουστάρει τη Μαιρούλα, τότε αδερφέ δεν έχεις καμία ελπίδα!”.
Ο Γιώργος φιτιλιάστηκε.”Σιγά τον τύπο!”
“Ναι ρε! Μαθηταράς, αθληταράς και όπως λένε τα κορίτσια θεο-γκόμενος! Σκληρός αντίπαλος!”
“Ρε δεν με παρατάτε…”.

Ο Γιώργος πήρε τα πράγματά του αφήνοντας τους φίλους του σύξυλους στο τραπέζι της καντίνας και πετάχτηκε στο προαύλιο. Άρχισε να περπατάει πάνω – κάτω. Πάνω – κάτω. Πάνω – κάτω μονολογώντας ένα πράγμα “Δεν γίνεται να τη θέλω ακόμα..”. Όσο το σκεφτόταν, τόσο τον έλουζε κρύος ιδρώτας. Ίσχυε. Την ήθελε ακόμα και την ήθελε πολύ. Ήταν η Μαιρούλα του. Το κοριτσάκι του.

Δεν μπορούσε να τη φανταστεί στην αγκαλιά κάποιου άλλου. Δεν το χωρούσε ο νους του ότι θα μιλούσε τόσο γλυκά και όμορφα σε άλλον. Δεν θα άντεχε να τη χάσει για πάντα. Δύο χρόνια χώρια της ήταν υπεραρκετά και είχε σκεφτεί άπειρες φορές να την προσεγγίσει και να ζητήσει συγνώμη, αλλά φοβόταν την απόρριψή της. Του έλειπε… Τη χρειαζόταν… Την ήθελε…

“Γιώργο;”. Στο άκουσμα της φωνής της ο Γιώργος κοκκάλωσε. Την είχε πλάτη και δεν τολμούσε να γυρίσει προς το μέρος της. Ένιωσε τα ακροδάχτυλά της στον ώμο του και ανατρίχιασε. “Είσαι καλά;”.
Τον έσπρωξε ελαφρά και το κορμί του αντίκρυσε το δικό της.
Τα μάτια της Μαίρης άστραψαν. Ο Γιώργος της. Ο έρωτάς της. Μετά από δύο χρόνια ήταν τόσο κοντά του…

“Μαι-Μαίρη; Γεια!”
“Όχι Μαιρούλα πια, ε; Δεν πειράζει!”. Το χέρι της έπεσε από τον ώμο του, μα εκείνος πρόλαβε να το αρπάξει και να το σφίξει στην παλάμη του. Σταμάτησαν να αναπνέουν και οι δύο για λίγο και κοιτάχτηκαν στα μάτια.

“Ήθελα…”
Είπαν ταυτόχρονα και γέλασαν από αμηχανία. Ο Γιώργος έδωσε τον λόγο στη Μαίρη.

“’Ήθελα να δω αν είσαι καλά. Όταν περπατάς πάνω – κάτω, κάτι πολύ σοβαρό σε απασχολεί και ανησύχησα!”. Χαμογέλασε και η καρδιά του Γιώργου έλιωσε.
“Τα ‘χεις με τον Λάζαρο;”. Οι λέξεις βγήκαν αφιλτράριστα από το στόμα του και πάγωσε και ο ίδιος από το θράσος του. Η Μαίρη γούρλωσε τα μάτια.

“Όχι βέβαια… Πώς σου ήρθε αυτό; Φίλοι είμαστε. Τον βοηθάω λίγο με την έκθεση τα σαββατοκύριακα!”
“Α! Ωραία…”. Συνέχισε να κρατάει σφιχτά το χέρι της στην παλάμη του. “Συγνώμη!”.

“Για ποιο πράγμα;”
“Για όλα, Μαιρούλα μου. Για όλα… Που σε εγκατέλειψα δύο χρόνια και δεν σε κυνήγησα να ζητήσω συγγνώμη. Για τη σχέση μας που άλλαξε από το γυμνάσιο και ξεκίνησα να κάνω παρέα με τα αγόρια περισσότερο. Για την κτητικότητά μου. Για τον φόβο που με διακατέχει ότι θα σε χάσω. Για όλα όσα δεν σου είπα ποτέ. Σ’ αγαπάω Μαιρούλα μου!”.

Τα είχε πει απνευστί δίχως να την κοιτάει. Όση ώρα μιλούσε, έτριβε το χέρι της μέσα στην παλάμη του και κοιτούσε το πάτωμα. Η Μαίρη δεν αντιδρούσε. Δεν απαντούσε. Δεν κουνιόταν. Σήκωσε το κεφάλι του και την κοίταξε.

“Δεν θα πεις κάτι;”
“Πώς με είπες;”
“Συγνώμη; Από όλα όσα είπα, αυτό βρήκες να με ρωτήσεις; Θες να με εκνευρίσεις; ‘Μαιρούλα’, σε είπα. Αυτή δεν είσαι; Η ‘Μαιρούλα’ μου; Δηλαδή έλεος…”

“Σκάσε και φίλα με!”
“Ορίστε;”
“Θα το πω μια τελευταία φορά. Γιώργο… Σκάσε και φίλα με!”.