TheBluez

“Σοφία;”, ακούστηκε μια φωνή να καλεί το όνομά της όσο εκείνη κατέβαινε τα σκαλιά που οδηγούσαν στις αποβάθρες του Μετρό. Γύρισε και για λίγο έμεινε ακίνητη, με το πλήθος να περνάει με γοργά βήματα από δίπλα της. Ο άντρας που την φώναξε, είχε ήδη πλησιάσει αρκετά. Η όσφρησή της ενεργοποιήθηκε για τα καλά, ενώ τα μάτια της ακόμα προσπαθούσαν να επεξεργαστούν την μορφή που είχε αντικρίσει. Το ακριβό του άρωμα, σαν από πικάντικη κολόνια και ακριβό ιταλικό δέρμα, είχε κατακλύσει τα ρουθούνια της.
“Δεν πίστευα ότι θα σε ξαναδώ”, της είπε με ένα χαμόγελο που αποκάλυπτε την κατάλευκη οδοντοστοιχία του και του προσέδιδε ένα μυστήριο ύφος, ικανό να ξετρελάνει κάθε γυναίκα…
“Γιατί το πίστευα εγώ;” , αναρωτήθηκε από μέσα της η Σοφία και αφού κατάπιε κατάφερε να απαντήσει, όλο αμηχανία: “Τι κάνεις βρε Αλέξανδρε; Στην Αθήνα; Εννοώ, καλά είσαι;…”.
Αν μπορούσε να ανοίξει η γη να την καταπιεί εκείνη τη στιγμή, δεν θα την πείραζε καθόλου! Ένιωθε τα μάγουλά της κόκκινα, τις παλάμες των χεριών της ιδρωμένες και τα πόδια της μετά βίας να την κρατούν όρθια!

*****
Από την πρώτη στιγμή που έπεσε πάνω του, σε εκείνο το πάρτι του μεταπτυχιακού, ένα χρόνο πριν και τον έλουσε – κυριολεκτικά, από τη μέση και κάτω! – με το ποτό που μόλις είχε πάρει μέσα σε πλαστικό ποτήρι από το αυτοσχέδιο ‘μπαρ’ και μετά τα όσα επακολούθησαν, αρνούνταν να τον ξανακοιτάξει στα μάτια. Μα υπήρξε και δεύτερη φορά, μέσα στο ίδιο έτος, που ένιωσε την ντροπή να την κυριεύει… Τότε που είχε αργήσει στο εργαστήρι του προγραμματισμού και ανοίγοντας την πόρτα το βλέμμα της έπεσε πάνω του και στην μόνη κενή θέση που ήταν δίπλα του. Πιο κόκκινη και από τουλίπα μέσα σε καταπράσινο τοπίο, μετά την παρατήρηση του διδάσκοντα για αργοπορία, έκατσε πλάι του. Η ανακοίνωση που επακολούθησε για ομαδική εργασία – εντός του εργαστηρίου – για όλο το εξάμηνο βάσει των έξι ζευγαριών που μόλις είχαν δημιουργηθεί, έκανε την ανάσα της κόφτη και γρήγορη, κάτι που δεν πέρασε απαρατήρητο από τον Αλέξανδρο…

*****
“Προσπάθησα να βρω δουλειά στη Θεσσαλονίκη, αλλά τίποτα δεν με ικανοποιούσε. Έτσι, άλλαξα ρότα”
“Και ήρθες στην Αθήνα;”, του απάντησε σε ερωτηματικό τόνο η Σοφία
“Ακριβώς. Είμαι μια βδομάδα εδώ, σήμερα έγινε η πρόσληψη και από αύριο αναλαμβάνω καθήκοντα”
“Συγχαρητήρια”, απάντησε και ακούμπησε με το χέρι της το μπράτσο του. Ένα ηλεκτρικό ρεύμα διαπέρασε την σπονδυλική της στήλη και το στομάχι της έγινε κόμπος. Προσπάθησε να μην το αφήσει να φανεί. Τράβηξε το χέρι της και συνέχισε “Σε τι θέση είσαι;”, ρώτησε.
“Social Media Manager. Πολλές ώρες δουλειάς, αλλά και πολύ καλές απολαβές. Εσύ;”
“Στήνω σάιτ… ηλεκτρονικά…”
“Ε ναι, τι θα μπορούσε να είναι;”, γέλασε διακριτικά ο Αλέξανδρος και η Σοφία στο άκουσμα του γέλιου ένιωσε το σώμα της να παραλύει. Χαμογέλασε αμήχανα για να μην αφήσει, για ακόμη μια φορά, να φανεί ο χείμαρρος των συναισθημάτων που την είχαν κατακλύσει.
“Με συγχωρείς, δεν ήθελα να σε προσβάλω”, συνέχισε με μια απότομη αλλαγή στο βλέμμα του αυτή τη φορά, που δεν πέρασε απαρατήρητη από τη Σοφία
“Κανένα πρόβλημα”, απάντησε ταραγμένη, κουνώντας τα χέρια της

Ο Αλέξανδρος πρόσεξε το ρολόι στον καρπό της και αμέσως κοίταξε την ώρα στο κινητό του.
“Μήπως σε καθυστερώ από τη δουλειά σου;”
“Εκεί πήγαινα είναι η αλήθεια…”
“Λοιπόν, τώρα που σε βρήκα, δεν σε αφήνω”, είπε αυστηρά και η Σοφία γούρλωσε τα μάτια. Το στόμα της είχε στεγνώσει και προσπαθούσε να καταλάβει αν όντως ειπώθηκαν αυτά τα λόγια ή αν τα φαντάστηκε.
“Ορίστε;”, ρώτησε χαμηλόφωνα
“Με έσωσες τότε με την ομαδική εργασία στο τελευταίο μάθημα του μεταπτυχιακού! Με 10 το περασαμε, θυμάσαι; Τότε δεν δέχτηκες ούτε ένα κέρασμα, τώρα θα στο επιβάλλω. Τι κάνεις το βράδυ;”, είπε ο Αλέξανδρος με αρκετά επιτακτικό ύφος, σαν να μην άφηνε περιθώρια για λάθος απάντηση

Η Σοφία συνέχισε να τον κοιτάει με το ίδιο χαμένο βλέμμα. Μόλις ένιωσε το καυτό του άγγιγμα στον ώμο της, ανοιγόκλεισε τα μάτια.
“Θες να βγούμε για φαγητό;”, την ρώτησε. “Βασικά, δεν το διαπραγματεύομαι. Απόψε. Στις 10. Ξέρω ένα καλό εστιατόριο”, ολοκλήρωσε ενώ στεκόταν σε απόσταση αναπνοής από τη Σόφια, κρατώντας το κινητό με τα δύο χέρια και τους αντίχειρες έτοιμους να πληκτρολογήσουν τον δεκαψήφιο αριθμό.

Η Σοφία επιτέλους πήρε τον λόγο και του είπε ένα – ένα τα νούμερα. Της έκανε αναπάντητη, την χαιρέτησε και ανανέωσε την συνάντησή τους για το βράδυ.

Άρχισε να ανεβαίνει τα σκαλιά και η Σοφία στεκόταν εκεί και τον κοίταζε. Σαν να προσπαθούσε να αποτυπώσει με κάθε λεπτομέρεια την φιγούρα του. Περπατούσε με βήμα δυναμικό και ίσια πλάτη. Φορούσε μαύρο τζιν, μαύρο πόλο, μαύρα αθλητικά παπούτσια και τα σκούρα καστανά μαλλιά του φαίνονταν επιμελημένα από απόσταση. Αφού χάθηκε από το οπτικό της πεδίο, αντιλήφθηκε πόσο είχε περάσει η ώρα και σίγουρα δεν θα έφτανε εγκαίρως στο γραφείο.

Στο άκουσμα του συρμού που πλησίαζε, έτρεξε να κατέβει και τα τελευταία σκαλιά και στο χαρακτηριστικό ‘μπιπ’ για το κλείσιμο των θυρών, πρόλαβε και μπήκε μέσα σε ένα βαγόνι. Κρατήθηκε από τον κεντρικό στύλο και χάθηκε στις σκέψεις της. Κυρίαρχη ήταν το γιατί επέμεινε ο Αλέξανδρος να βγούνε. Μετά τα δύο συμβάντα στη Θεσσαλονίκη είχε πεπειστεί ότι δεν έτρεφε κανένα ενδιαφέρον για εκείνη…

Μόλις έφτασε στη δουλειά, πέταξε την τσάντα της στην καρέκλα και έτρεξε να βρει την Ντίνα, η οποία δεν ήταν μόνο συνάδελφος, ήταν και πολύ καλή φίλη. Οι δυσκολίες της δουλειάς τις είχαν φέρει κοντά και πλέον η μία ήταν το στήριγμα της άλλης.
“Ντίνα, έχουμε πρόβλημα!”, της είπε όλο άγχος και όρμησε στο γραφείο της
“Καλημέρα και σε σένα Σοφία μου. Φυσικά, μπορείς να κάτσεις. Κι εγώ καλά είμαι, ευχαριστώ”, είπε με σαρκαστικό ύφος η Ντίνα και παραμέρισε τα αρχεία που είχε μπροστά της. “Ακούω”

“Με συγχωρείς βρε Ντίνα μου. Μόνο να σου πω τι έχει γίνει…”
“Κλείσε την πόρτα και πες. Πώς μπορώ να βοηθήσω;”
“Ελπίζω να έχεις χρόνο, γιατί θα πρέπει να ξεκινήσω από περσινά περιστατικά”