TheBluez

Το πάθος μου είναι το Youtube. Ναι, ξέρω, ακούγεται κάπως∙ ειδικά για αυτούς που δεν ασχολούνται. Αν αναρωτιέστε γιατί, θα σας το εξηγήσω… Υπάρχει κάτι που με εξιτάρει. Όχι τόσο το να βλέπω βίντεο, όσο το να έρχομαι σε επαφή με το κοινό.
Ενθουσιάζομαι να διαβάζω τα σχόλια και να μπλέκω σε συζητήσεις με τους θεατές. Τρελαίνομαι όταν έρχομαι αντιμέτωπος με ολόκληρο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων, από τον θαυμασμό μέχρι και το μίσος, από την λογική μέχρι την τρέλα. Υπάρχει κάτι σε αυτό που δεν μπορώ να εξηγήσω. Ίσως είναι η δυνατότητα να εξερευνώ τον κόσμο από την ασφάλεια του σπιτιού μου.

Η κοπέλα μου ήταν και αυτή ψηφιακή δημιουργός, και μάλιστα με πιο επιτυχημένο κανάλι από το δικό μου – δηλαδή, είχε περισσότερους συνδρομητές. Εγώ προσωπικά διαφωνώ με τέτοια κριτήρια σύγκρισης, όμως είναι λίγο-πολύ μια παγιωμένη αντίληψη στον χώρο.

Γνωριστήκαμε σε μια από τις συγκεντρώσεις για ψηφιακούς δημιουργούς. Το θέμα; Χμμμ… δεν θυμάμαι ακριβώς, αλλά σίγουρα θα ήταν πάνω στην ανάπτυξη καναλιών. Πάντα περί αυτού δεν πρόκειται, άλλωστε;

Σωστά, μιλούσαμε για την κοπέλα μου. Τι θέλετε να σας πω; Ήταν μια όμορφη, γλυκιά κοπέλα, και εγώ, πώς να το θέσω… Πάντως δεν ήμουν ο πιο μεγάλος γόης. Απλά με προσέγγισε για μια συνεργασία βίντεο. Τα υπόλοιπα είναι μέρος της ιστορίας.

Το κανάλι της, λοιπόν, εκτοξεύθηκε όταν ξεκίνησε αυτή την σειρά βίντεο για δολοφόνους και παρόμοιες ανατριχιαστικές υποθέσεις. Είναι αλήθεια, εγώ της το πρότεινα σαν ιδέα. Ο κόσμος πάντα έχει έναν διακαή πόθο για τα φρικιά που υπάρχουν.

Όπως είναι φυσικό, η ανέλιξη προσελκύει και πολύ μίσος το οποίο εισχωρεί ύπουλα, σαν σφήκα σε κυψέλη, με σκοπό να κλέψει έστω και το παραμικρό θετικό συναίσθημα.

Στα πρώτα της βίντεο πάνω σε αυτή την σειρά, έβλεπα από περιέργεια τα σχόλια. Τότε δεν υπήρχε τόσο η αρνητικότητα. Εγώ το λάμβανα σαν εποικοδομητική κριτική για την βελτίωση του περιεχομένου της. Στην πορεία, όμως, άρχισαν να ξεφεύγουν τα πράγματα. Στους περισσότερους κάτι τέτοιο είναι αναμενόμενο ή και φυσιολογικό∙ στην τελική μιλάμε για το ίντερνετ.

Στην κοπέλα μου πάντα άρεσε να προσέχει την εικόνα της προς τα έξω – όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος, άλλωστε. Αυτή, όμως, το πήγαινε πάντα ένα βήμα παραπέρα, και δεν μπορώ να την αδικήσω γι’ αυτό. Από ό,τι ξέρω, μεγάλωσε σε ένα σπίτι με ναρκισσιστές γονείς, που πάνω από όλα τους ένοιαζε η εικόνα τους. Εκείνη κατάντησε να αποζητά την αποδοχή, όπως ο διψασμένος στην έρημο την όαση.

Πάντα προσπαθούσε να κάνει ό,τι ανόητο της υποδείκνυαν τα σχόλια, μέχρι να καταφέρει να σταματήσει κάθε αρνητικό σχόλιο. Φόραγε τα γελοία ρούχα που κάποιος, πίσω από το πληκτρολόγιο, της είχε υποδείξει να βάλει. Όταν αυτό δεν έγινε, όπως ήταν αναμενόμενο, με παρακάλεσε να αναλάβω εγώ. Την έπιανα συχνά να κάθεται στα σκοτάδια, τα μάτια της κόκκινα από την αϋπνία και την αγωνία, να διαβάζει ξανά και ξανά τα σχόλια. Και κάθε φορά που τα κοιτούσε, φαινόταν σαν να χανόταν λίγο περισσότερο μέσα σε αυτά. Τα σχόλια είναι σαν σήραγγα· μόλις μπεις, δεν μπορείς παρά να πας μέχρι το τέλος — και ό,τι βλέπεις εκεί σε κολλάει, σε διαμορφώνει, σε καθορίζει.
«Έχεις την κατάλληλη δόση αναισθησίας και ειρωνείας που είσαι τέλειος για κάτι τέτοιο». Έτσι μου το είπε∙ είτε για να με πείσει, είτε για να αποφορτίσει την αρνητικότητα μέσα της. Δεν κατάλαβα τι ήθελε, και νομίζω αυτό αποδεικνύει εν μέρη τον ισχυρισμό της.

Έκλαιγε συνέχεια. Στις βιντεοκλήσεις που κάναμε τα βράδια ή όταν ερχόταν από μένα. Με παρακαλούσε συνεχώς να κάνω κάτι γι’ αυτό, αλλιώς δεν θα γινόταν ποτέ ευτυχισμένη.
Τέλος πάντων δέχτηκα. Αυτή τραβούσε και ανέβαζε το βίντεο της, και εγώ χειριζόμουν τα “δύσκολα” σχόλια. Απαντούσα στο μίσος τους με το ίδιο νόμισμα ή με σαρκασμό μέχρι που τους νευρίαζα αρκετά ώστε να σταματήσουν τελείως. Συνταγή με μεγάλο ποσοστό επιτυχίας. Δεν το λέω συχνά παραέξω, αλλά είμαι πολύ καλός στην δουλειά μου.

Από όλους ξεχώριζε ένας συγκεκριμένος χρήστης, ο οποίος φαινόταν να έχει εμμονή μαζί της. Το όνομα του χρήστη; Creepy Commenter. Όχι, δεν ξέρω ποιος είναι. Αλλά ενδιαφέρον παρατσούκλι δεν πιστεύετε;

Ξεκίνησε σε ένα βίντεό της για μια υπόθεση ενός Youtuber που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς: Γιατί μια ηλίθια παλιοποytaνa να έχει τέτοιο ύφος, ενώ δεν ξέρει τι πραγματικά έγινε;
Έκτοτε μετά από κάθε βίντεο θα ακολουθούσε και κάποιο σχόλιο: Βρωμερή σκύλα, αν συνεχίσεις να λες ανακρίβειες, θα σε βρω και θα σε σκοτώσω.

Με το που άνοιγα κάθε δικό της βίντεο, κατευθείαν κοιτούσα τα σχόλια. Όταν έβρισκα τα δικά του, κατευθείαν γελούσα. Είχε αρχίσει να γίνεται διασκεδαστικό για μένα. Ήταν σαν παιχνίδι: αυτός απειλούσε, εγώ απαντούσα, και αυτό συνεχιζόταν με όλο και πιο σκληρές λέξεις.

Εμένα προσωπικά δεν με τρόμαζε. Η περίπτωση είναι γνωστή και συνηθισμένη, κάποιο αγοράκι που προσπαθεί να φανεί σκληρός πίσω από την οθόνη του και το πληκτρολόγιό του. Θα μπορούσα να το συνεχίσω μαζί του για πολύ καιρό, αλλά η κοπέλα μου γινόταν όλο και χειρότερα με το μίσος που έβλεπε. Εκείνη ήταν υπερευαίσθητη∙ κάθε σχόλιο τη ράγιζε. Οπότε στην τελική μπλόκαρα το κανάλι του για να τελειώνουμε μια και καλή.

Όλα πήγαιναν περίφημα. Συνέχισα να παρακολουθώ τα βίντεό της, και δεν υπήρξε ξανά κάποιο παρόμοιο περιστατικό. Όμως το έβλεπα, μέχρι και στα βίντεό της, πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Φαινόταν χλωμή παρά το υπερβολικό βάψιμό της. Δεν μου είχε πει για πιο λόγο ήταν έτσι, οπότε το άφησα μέχρι να με πλησιάσει. Έτσι λειτουργούσαμε, ούτως ή άλλως.

Τελευταία αραιώσαμε. Είχα παραμελήσει κάπως το κανάλι μου με το να σχολιάζω συνέχεια, και εκείνη φαινόταν κάπως ψυχρή και απόμακρη. Οπότε αποφάσισα να ασχοληθώ ξανά με το δικό μου περιεχόμενο.

Θυμάμαι τελευταία φορά που μιλήσαμε ήταν όταν έκανε ένα βίντεο για τον κατά συρροή δολοφόνο Paul Stephani, και την παρότρυνα να χρησιμοποιήσει τις ηχητικές κλήσεις του για να βγει πιο τρομακτικό το βίντεο. Φάνηκε να συμφωνεί, γιατί όταν το παρακολούθησα τις είχε συμπεριλάβει.
Τότε ήταν που ξανάρχισε να με καλεί ασταμάτητα.
«Πρέπει να έρθεις από εδώ, Αμέσως!»
«Τι έγινε;»
«Φοβάμαι… Κάποιος με παίρνει τηλέφωνα και με απειλεί!»

Από το ακουστικό της ακούστηκε μια ηχογραφημένη κλήση. Κάποιος είχε χρησιμοποιήσει αλλοιωτή φωνής. Μια μπάσα φωνή, κομμένη από βαριές ανάσες, άφηνε απειλή και μίσος στο ακουστικό. Υπήρχε ένας σαδισμός στον τόνο του με τα κλάματά της, την έβρισκε. Ίσως και να τον έπαιζε. Τους ξέρω καλά αυτούς τους τύπους, έχω διαβάσει πολλά στο Dark Web. Η κλήση ολοκληρώθηκε με την προειδοποίηση: Αν μπλέξεις την αστυνομία, θα υποφέρεις έναν βασανιστικό θάνατο.

«Δεν ξέρω τι να κάνω…»
Με άκουσε που ξεφύσησα∙ είχα βαρεθεί να τρέχω για τα προβλήματά της.
«Δεν μπορώ να έρθω, έχω κανονίσει με κάτι φίλους, λυπάμαι. Ίσως αργότερα…»
«Καλά, άστο. Θα πάω να μείνω σε μια φίλη μου»
Αυτή ήταν η τελευταία φορά που μιλήσαμε.

Όταν με κάλεσαν για ‘ερωτήσεις’, απέφυγαν να πουν τη λέξη “πτώμα”. Μιλούσαν μόνο για μια ανοιχτή υπόθεση. Οπότε σήμερα μόνο πληροφορήθηκα από εσάς το θάνατό της χθες το βράδυ.

Ο αστυνομικός με κοίταξε στα μάτια, το στυλό του έτοιμο να καταγράψει την παραμικρή λεπτομέρεια.
«Πολύ ωραία όλα αυτά, όμως δεν μας είπατε… Πού ήσασταν χθες το βράδυ;»
Έγειρα λίγο στην καρέκλα, σήκωσα τους ώμους, και χαμογέλασα.
«Βγήκα με τους φίλους μου. Μπορείτε να το επιβεβαιώσετε. Μετά σπίτι, μπροστά από την οθόνη μου… Όπως πάντα»