TheBluez

“Αφού φτάσαμε ως εδώ… Τελείωσέ με μια και έξω… Τι άλλο τώρα να διαλέξω… Τι να ζω… Στης ζωής μου το γκρεμό, έλα εσύ και γίνε τέρμα…Ένα ειν’ το θέμα. Σ’ αγαπώ…”

H Κάτια έπινε το ποτό της ακούγοντας το αγαπημένο της τραγούδι να παίζει απ’ τα ηχεία. Κοιτούσε δεξιά και αριστερά λες και έψαχνε μια σανίδα σωτηρίας να πιαστεί.

«Αγάπη μου; Είσαι καλά;». Δύο χέρια τυλίχτηκαν γύρω της.
«Ναι! Νομίζω πως νύσταξα λίγο αλλά είμαι καλά! Περνάς καλά;», απάντησε η Κάτια και έδωσε στον άντρα που την κρατούσε σφιχτά ένα πεταχτό φιλί στο στόμα.
«Ε! Τι είναι αυτό; Φιλί το λες εσύ;», την πείραξε.
«Ρε Στράτο, είμαστε με κόσμο!», του είπε χαμογελώντας χώνοντας το κεφάλι της στον λαιμό του.

Το ζευγάρι μαζί τους καθόταν και εκείνο αγκαλιά στον καναπέ του τραπεζιού τους και μιλούσαν. Η Κάτια τους σκάναρε με το βλέμμα της και για μερικά δευτερόλεπτα σταμάτησε στα χέρια του άντρα. Στιβαρά και μακριά. Ακαταμάχητος συνδυασμός.

«Κάτια. Στράτο. Άντε καλέ! Ελάτε εδώ! Όλο πίτσι πίτσι είστε!», τους είπε η γυναικεία φιγούρα.
«Ναι ρε Τζώρτζια… Μόνο εμείς! Χαχαχα! Δεν τον έχεις αφήσει ήσυχο τον καημένο τον Γιάννη!», τους είπε ο Στράτος και στρογγυλοκάθισε μαζί τους. Η Κάτια έμεινε όρθια να πίνει το ποτό της.

«Ένα ευρώ για τις σκέψεις σου!».
Αυτή η φωνή την αποσυντόνισε. Γύρισε προς το μέρος του και τον κοίταξε. «Άσε μας ρε Γιάννη! Θα φαληρίσω!». Γέλασαν και οι δύο τσουγκρίζοντας τα ποτήρια τους.
«Δεν μπορώ να ακολουθήσω τη συζήτησή τους. Η μια φυσικός και ο άλλος φιλόλογος. Έχουμε βγει για ποτό και μιλάνε για μαθήματα. Δεν αντέχω!»
«Χα! Εμένα μου λες; Και ξέρεις ποιο είναι το θέμα, ε;», είπε η Κάτια, «ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΉΣΟΥΝ!». Το τελευταίο το είπε δυνατά για να το ακούσουν και όλη η παρέα γέλασε δυνατά.

«Με συγχωρείτε παιδιά… Πάω στο μπάνιο!», είπε η Κάτια
«Α! Τέλεια! Ευκαιρία να πάω για τσιγάρα. Το περίπτερο εδώ ανοιχτό δεν είναι;», είπε ο Γιάννης. Η Κάτια κούνησε καταφατικά το κεφάλι και κατευθύνθηκε προς το μπάνιο, αφήνοντας πίσω της το τραπέζι.

Η ουρά στο μπάνιο ήταν μεγάλη, όμως κινούνταν γρήγορα. Η Κάτια περίμενε υπομονετικά τη σειρά της με σταυρωμένα τα χέρια. Δεν ήθελε καθόλου να βρίσκεται εκεί. Ήθελε να είναι σπίτι της. Στην ασφάλειά της. Κοντοστάθηκε στον καθρέφτη και έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό της πριν χαθεί στην άδεια τουαλέτα. Παρατήρησε πως ήταν μόνη της οπότε είχε ευχέρεια χρόνου ώστε να ανασυγκροτηθεί.

Μπήκε στην μικρή τουαλέτα και λίγο πριν κλείσει την πόρτα, ένα χέρι έσπρωξε την πόρτα και ένα δεύτερο κορμί μπήκε μέσα μαζί της. Την κόλλησε στον τοίχο με το ένα χέρι με το άλλο έβαλε τον σύρτη. Την κοίταξε στα μάτια και τα χέρια του άρχισαν να ταξιδεύουν στο κορμί της.

«Τι κάνεις εδώ; Τρελάθηκες;». Η φωνή της Κάτια ίσα που έβγαινε από τα χείλη της.
«Είμαι τρελός για σένα και το ξέρεις! Δεν ξέρω πώς αντέχω όλο το βράδυ, Κάτια! Δεν μπορώ άλλο…». Τη φίλησε απαλά στον λαιμό ενώ τα χέρια του χάθηκαν κάτω από το φόρεμά της.
«Συγκεντρώσου! Κοίτα πού είμαστε! Δεν πρέπει να είμαστε εδώ! Δεν γίνεται…». Οι λέξεις κοφτές και οι ανάσες τις απότομες. Τα δικά της χέρια τώρα ταξίδευαν στο κορμί του.

«Δεν έχουμε χρόνο! Σε θέλω…», της ψιθύρισε στο αυτί η αντρική φιγούρα .
«Δεν υπάρχει περίπτωση! Είναι λάθος! Τα έχουμε συζητήσει πολλές… φορές… Μη με βασανίζεις…». Μια κραυγή ηδονής βγήκε από τα χείλη της όταν το χέρι του γλίστρησε μέσα από το εσώρουχό της.

«Με θες και το ξέρω…», της είπε.
«Ναι! Σε θέλω όπως με θες…», του απάντησε η Κάτια παραδομένη στα χάδια του.

«Ωραία! Σκάσε και φίλα με…», την πρόσταξε και εκείνη τον άρπαξε από τον αυχένα και τον φίλησε με πάθος. Τα χέρια του την έσφιξαν πάνω στο κορμί του, όπως το αρπακτικό γραπώνει το θήραμά του. Τη σήκωσε στην αγκαλιά του και τύλιξε τα πόδια της γύρω του.

Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου είχαν γίνει ένα. Εκεί. Μέσα στην μικρή τουαλέτα του μαγαζιού. Οι ανάσες τους γρήγορες. Οι κραυγές τους ψιθυριστές. Δυο κορμιά που είχαν μάθει το ένα το άλλο. Δυο σώματα που πέθαναν για αυτή τη στιγμή. Δυο άνθρωποι γεμάτοι πάθος και λαγνεία. Παραδομένοι σε ό,τι ήταν αυτό που ζούσαν!

«Μη σταματάς!»
«Δεν έχω σκοπό και δεν θέλω, Κάτια…»
«Γιάννη μου…»

Δυο μέτωπα ενωμένα. Δυο κορμιά σφιχταγκαλιασμένα. Δυο ανάσες που προσπαθούσαν να συγχρονιστούν και δυο καρδιές που χτυπούσαν σαν μια. Αυτό ήταν αυτοί οι δύο άνθρωποι εκείνη τη στιγμή.

«Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό, Γιάννη! Έξω μας περιμένουν η γυναίκα σου και ο άντρας μου. Πόσο καιρό θα τραβήξει ακόμα;», τον ρώτησε καθώς έφτιαχνε τα ρούχα της.
«Πόσα χρόνια συμβαίνει; Τρία; Ε βάλε και άλλα τρία!»
«Ρε Γιάννη!»

Εκείνος την έκλεισε την αγκαλιά του και τη φίλησε στο κεφάλι. «Θα τα συζητήσουμε όλα αύριο! Στο υπόσχομαι!», της είπε και τη φίλησε πριν ξεκλειδώσει την πόρτα.

Βγήκε πρώτος και πήρε τον δρόμο προς το τραπέζι κρατώντας τα τσιγάρα στο χέρι του. Η Κάτια βγήκε από το μπάνιο και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Ντροπή; Πάθος; Δεν ήξερε τι ένιωθε. Ήξερε όμως πως τον ήθελε κολασμένα. Οι τύψεις της υπήρχαν, αλλά αυτός ο έρωτας της έκαιγε τα σωθικά. Έφτιαξε τα μαλλιά της. Έριξε νερό στο πρόσωπό της και επέστρεψε στο τραπέζι τους.

«Άντε ρε αγάπη μου! Πού είσαι; Εδώ ο άλλος πήγε για τσιγάρα και γύρισε πριν από σένα!», της είπε ο Στράτος και την αγκάλιασε.
«Είχε πολύ κόσμο και ξέρεις… Δύσκολες οι τουαλέτες στα κλαμπ». Του χαμογέλασε. «Να σου πω; Πάμε σπίτι μας; Νυστάζω πολύ!». Έριξε μια αστραπιαία ματιά στον Γιάννη, ενώ ο Στράτος την κρατούσε σφιχτά.

«Ναι, ψυχή μου! Εννοείται! Παιδάκια, εμείς φεύγουμε! Τα λέμε μεθαύριο στο καθιερωμένο μας τραπέζι! Σας περιμένουμε σπίτι μας αυτή την φορά!».
«Σούπερ! Κάτια, θα σε πάρω τηλέφωνο να μου πεις τι να φέρουμε!», είπε η Τζώρτζια.

Η Κάτια κούνησε καταφατικά το κεφάλι της. Έπλεξε το χέρι της με του Στράτου και βγήκε από το μαγαζί. Ο κρύος αέρας ξεδιάλυνε τις σκέψεις της και ο δρόμος μέχρι το σπίτι της, τη χαλάρωσε.

«Πέρασες καλά, αγάπη μου;», τη ρώτησε ο Στράτος λίγο πριν ξαπλώσουν.
«Καλά ήταν!», απάντησε εκείνη.
«Όταν έρθουν τα παιδιά, θα τους πω να το ξανακάνουμε!», της είπε και έκλεισε το φως από το κομοδίνο του.