«Και θα με συμπαθήσει;»
«Γιατί όχι;» ρώτησε η αδερφή της.
«Γιατί κανένα αγόρι σου δεν με έχει συμπαθήσει»
«Δεν είναι αλήθεια, Χριστίνα. Ο Μιχάλης σε συμπαθούσε πολύ»
«Ο Μάικ! Με αγαπούσε κιόλας!»
«Ακριβώς! Οπότε μην ανησυχείς. Και ο Παύλος είναι καλός. Θα περάσουμε ωραία σήμερα. Δες πώς έχουν στολίσει την πλατεία!»
«Πόσο αγαπώ τα Χριστούγεννα! Μου αρέσουν τα φωτάκια γύρω από τα δέντρα!»
«Και εμένα, μικρή μου».
«Έχουν βάλει τρενάκια!» φώναξε και γλίστρησε από το χέρι της.
Η Άννα βάδισε πιο γρήγορα να την προλάβει. Φοβόταν όταν η αδερφή της απομακρυνόταν. Πάντα είχε τον φόβο μην την χάσει, μην πάθει κάτι κακό. Για αυτό ήταν πάντα μαζί οι δύο αδερφές, η μία κοντά στην άλλη.
«Μπορώ να κάνω;» ρώτησε η Χριστίνα με ανυπομονησία και η αδερφή της αφού επεξεργάστηκε τον χώρο, κούνησε θετικά το κεφάλι.
«Θα σε κοιτάζω συνέχεια», της χαμογέλασε και σήκωσε το χέρι της να χαιρετίσει τον Παύλο που τον είδε να έρχεται από μακριά.
«Δεν άργησα, ε; Τι κάνεις; Είδα ότι έχουν βάλει πάγκο με λουκουμάδες. Πάμε να πάρουμε;»
«Είναι η αδερφή μου μέσα στο τρενάκι. Πάμε σε λίγο;»
«Δύο λεπτά θα κάνουμε. Δεν θα πάθει τίποτα», παραξενεύτηκε γιατί παρόλο που του είχε πει ότι η αδερφή της χρειαζόταν κάποιον μαζί της, του έκανε εντύπωση που δεν ήθελε να λείψει δύο λεπτά από δίπλα της.
«Δεν μπορώ. Ας περιμένουμε λίγο», τον παρακάλεσε με το βλέμμα της και εκείνος ξεφύσηξε και την αγκάλιασε.
Η Χριστίνα έβγαζε το κεφάλι από το παραθυράκι του τρένου και τους χαιρετούσε με ενθουσιασμό κάθε φορά που περνούσε από το μέρος τους. Όταν τελείωσε η βόλτα, η Άννα έκανε τις συστάσεις.
«Τι λέτε να πάμε για σκοποβολή;» πρότεινε ο Παύλος.
Η Άννα μόρφασε γιατί έπρεπε να αρνηθεί για δεύτερη φορά. Η αδερφή της φοβόταν τους δυνατούς ήχους και ήξερε ότι θα την τρόμαζαν οι πυροβολισμοί.
«Γιατί δεν πάμε στους στόχους που πετάς αυτά τα μεταλλικά κουτάκια και αν τα πετύχεις όλα παίρνεις δώρο ένα αρκουδάκι;» πρότεινε η Χριστίνα.
«Αυτό είναι για παιδιά», είπε ο Παύλος.
Η μικρή παραξενεύτηκε. Δεν έβλεπε ότι ήταν παιδί, άραγε; Ένιωσε ότι η παρουσία της ενοχλούσε τον φίλο της αδερφής της. Δεν ήταν και η πρώτη φορά που ένιωθε ανεπιθύμητη δίπλα σε άλλους ανθρώπους. Μα τώρα αισθανόταν πραγματικά άβολα.
«Καλά, πάμε», συμφώνησε τελικά αυτός, γιατί έβλεπε ότι δεν είχε και πολλές ακόμη επιλογές.
Περπάτησαν μέσα στην στολισμένη πλατεία ανάμεσα στους πάγκους με τα γλυκά, τις κατασκευές και τα δώρα για να βρουν το παιχνίδι με τα τενεκεδάκια. Τα κάλαντα που ακούγονταν από τα μεγάφωνα έκαναν την μικρή να χορεύει ρυθμικά. Σταμάτησαν και πήραν λουκουμάδες με μέλι και σοκολάτα. Τριγύρω το χιόνι ολοκλήρωνε το Χριστουγεννιάτικο σκηνικό.
«Να παίξω πρώτη;» παρακάλεσε η Χριστίνα.
«Εννοείται!» είπε η αδερφή της.
«Άννα, να σου πω λίγο;» την πήρε παραπέρα ο Παύλος.
«Να την κοιτάω όμως», άλλαξε θέση και στάθηκε έτσι ώστε να βλέπει την Χριστίνα.
«Έχει πρόβλημα;»
«Ναι», σταύρωσε τα χέρια της η Άννα. «Στο είχα πει»
«Τόσο μεγάλο; Δεν το είχα καταλάβει έτσι. Δεν το περίμενα να είναι τόσο…»
«Τόσο τι;»
«Τόσο εξαρτημένη από εσένα. Τόσο καιρό δεν έχουμε βγει μια βόλτα της προκοπής. Τις περισσότερες φορές δεν έχεις χρόνο. Άλλες ακυρώνεις τελευταία στιγμή ή σηκώνεσαι και φεύγεις ξαφνικά για να γυρίσεις σπίτι. Συγγνώμη, δεν είναι λογικό να θέλω να βλέπω την κοπέλα μου;»
«Απόλυτα. Όμως από την αρχή σου είχα πει ότι έχω περίεργο πρόγραμμα. Το πρωί που πάει σχολείο η Χριστίνα, εγώ δουλεύω. Το απόγευμα που σχολάω, πάει στην δουλειά η μαμά μου και την προσέχω εγώ. Και πολλά που συμβαίνουν μέσα στην μέρα είναι αναπάντεχα. Πρέπει να είμαι έτοιμη ανά πάσα στιγμή»
«Το ξέρω και δεν μπορώ να σου πω εγώ να βάλετε ας πούμε κάποια κοπέλα να την προσέχει…»
«Το λες! Και το έχουμε δοκιμάσει. Δεν είναι εύκολο να εμπιστευτεί κάποιον»
«Είναι σαν όλη σου η ζωή να περιστρέφεται γύρω της»
«Ναι, έτσι είναι», είπε κοφτά και χαμογέλασε στην Χριστίνα που κατάφερε να ρίξει το πρώτο τενεκεδάκι.
«Και εγώ πού χωράω, θα μου πεις;»
«Μάικ!» φώναξε η Χριστίνα και χτύπησε χαρούμενη τα χέρια της. «Άννα! Δες! Ο Μάικ με την αδερφή του!», άρχισε να φωνάζει ενθουσιασμένη και τα δύο κορίτσια αγκαλιάστηκαν.
«Αν κρίνω από το ύφος σου είναι κάποιος πρώην σου. Σωστά; Τέλεια! Το ραντεβού μας πάει από το καλό στο καλύτερο!»
Η Άννα είδε τον Μιχάλη να την χαιρετάει και να παίρνει ένα τενεκεδάκι για να βοηθήσει την αδερφή της να κερδίσει το παιχνίδι. Όταν τα έριξαν όλα και πήρε το αρκουδάκι στα χέρια της, η μικρή χοροπηδούσε από την χαρά της.
«Άννα, μπορούμε να πάμε στα τρενάκια με την Χριστίνα; Ή σε κάποιο άλλο παιχνίδι. Σε παρακαλώ! Μου έχει λείψει πολύ!» την παρακάλεσε η αδερφή του Μιχάλη και η Χριστίνα άρχισε και αυτή να εκλιπαρεί μαζί της.
«Κορίτσια…», δίστασε μα είδε τα πρόσωπα τους πόση χαρά είχαν που έσμιξαν ξανά και δεν ήθελε να τις απογοητεύσει. «Ειρήνη, θυμάσαι ποια παιχνίδια αρέσουν στην Χριστίνα;»
«Φυσικά!» της είπε και τσίριξαν ταυτόχρονα. «Πάμε, πάμε!» έπιασε η μία την άλλη από το χέρι και ξεχυθήκαν στην πλατεία με τους υπόλοιπους να ακολουθούν από πίσω.
«Εγώ πάω να πάρω και άλλους λουκουμάδες», είπε ο Παύλος που έψαχνε αφορμή να απομακρυνθεί. Ένα μικρό ενοχλητικό κορίτσι του ήταν ήδη αρκετό και τώρα είχαν γίνει δύο. Και το δεύτερο ήταν αδερφή του πρώην της κοπέλας του. Ήξερε ότι δεν θα του έβγαινε σε καλό η αποψινή βραδιά. Αρκετή υπομονή έκανε. Καλύτερα να ξεμπέρδευε όσο τον δυνατόν πιο γρήγορα.
«Πώς είσαι; Έχω καιρό να σε δω. Αυτός είναι…», ξεκίνησε την κουβέντα διστακτικά ο Μιχάλης.
«Ναι», κατάλαβε τι ήθελε να την ρωτήσει, μα η έκφραση στο πρόσωπό της την πρόδωσε πως μάλλον είχε αναθεωρήσει την επιλογή της.
«Πώς είναι με την Χριστίνα;»
«Είναι η πρώτη τους συνάντηση σήμερα. Και από ό,τι κατάλαβα και η τελευταία», κατέβασε το κεφάλι για να αποφύγει το βλέμμα του.
«Θες να κάτσουμε στο παγκάκι; Μπορούμε να τις βλέπουμε από εδώ»
«Ναι», συμφώνησε εκείνη και κάτι σκίρτησε μέσα της. Είχε ξεχάσει πόσο εύκολα τα έκανε όλα να είναι ο Μιχάλης. Πόσο καταλάβαινε τις δικές της ανάγκες και της Χριστίνας. «Θυμάσαι την πρώτη σας συνάντηση;» τον ρώτησε.
«Αυτό θα σου έλεγα! Είχαμε πάει για παγωτό σε εκείνο το ζαχαροπλαστείο στην γειτονιά σας και η Χριστίνα ήθελε να δοκιμάσει όλες τις γεύσεις. Είχαμε παραγγείλει δέκα διαφορετικά παγωτά. Εμείς είχαμε φουσκώσει και εκείνη συνέχιζε και έτρωγε με όρεξη. Ήταν τόσο αστείο!»
«Μέχρι που της έκανε αλλεργία το φιστίκι και τρέχαμε στα επείγοντα»
«Δεν μπορούσες να το ξέρεις. Εμφανίζονται και από το πουθενά»
«Όλο το βράδυ αναρωτιόμουν τι σκεφτόσουν που σε παράτησα έτσι στο ραντεβού μας»
«Ότι έπρεπε να είσαι δίπλα της»
«Συγγνώμη που σου είπα να χωρίσουμε έτσι ξαφνικά. Πίστευα ότι κάποια στιγμή θα σε κούραζε αυτή η κατάσταση και θα αναγκαζόσουν εσύ να…»
«Μάικ! Με είδες; Κοίτα τι κέρδισα!» τους διέκοψε η Χριστίνα και του έδειξε περήφανα το μετάλλιο που κρεμόταν από τον λαιμό της.
«Τέλεια! Περάσατε ωραία κορίτσια;»
«Εγώ ναι!» φώναξε η Ειρήνη.
«Και εγώ!» συμφώνησε η Χριστίνα.
«Φανταστικά! Ώρα να πάμε σπίτι εμείς», σηκώθηκε και πήρε στην αγκαλιά του όλα τα δώρα που κέρδισε η αδερφή του.
«Ήταν ωραία που σας συναντήσαμε απόψε», χαμογέλασε η Άννα.
«Ναι. Ήταν πολύ ωραία. Χάρηκα που περάσατε καλά», άνοιξε τα χέρια του και έκλεισε μέσα την Χριστίνα.
«Μου είχες λείψει», του είπε και χώθηκε στην αγκαλιά του.
«Και εμένα. Και να θυμάσαι. Να γελάς, μικρή μου. Να γελάς πολύ», της είπε χαμηλόφωνα στο αυτί και πήρε την αδερφή του από το χέρι για να φύγουν.
«Πού είναι ο Παύλος;» ρώτησε η Χριστίνα μόλις κατάλαβε ότι είχε πολλή ώρα να τον δει.
«Μάλλον δεν θα τον ξαναδούμε»
«Η αλήθεια είναι ότι πιο πολύ αγαπώ τον Μάικ»
«Ναι, τελικά ήταν λάθος να του πω να χωρίσουμε»
«Ω! Κρίμα!»
«Δεν πειράζει, μικρή μου. Πάντα κάνουμε λάθη»
«Ε! Κορίτσια!» σταμάτησε ο Μιχάλης στα μισά και γύρισε προς το μέρος τους. «Θέλετε να πιούμε έναν καφέ αύριο;»
«Θέλουμε!» φώναξε η Άννα δυνατά.
Οι αδερφές τους χαμογέλασαν συνωμοτικά η μία στην άλλη. Μυρίστηκαν την επανένωση. Γιατί πάντα κάνουμε λάθη. Αλλά όταν έρθει η στιγμή, το καλό είναι να τα διορθώνουμε.
«Τι σου είπε στο αυτί;» ρώτησε η Άννα.
«Δεν σου λέω, είναι μυστικό!»
«Έχεις μυστικά από εμένα;» την γαργάλισε και εκείνη ξέσπασε σε γέλια.
«Καλά! Σταμάτα! Θα σου πω τι μου είπε. ‘Να γελάς, μικρή μου. Να γελάς πολύ’. Και αυτό θα κάνω»
«Ωραία συμβουλή. Αυτό θα κάνω και εγώ τότε», την έσφιξε στην αγκαλιά της και άρχισαν να συζητούν για το αυριανό ραντεβού, για την νέα τους αρχή.
CC