TheBluez

Προηγούμενο

Μετά τον θάνατο της Αφροδίτης, η οικογένεια της Μαρίας βυθίστηκε σε βαρύ πένθος. Τίποτα δεν προμήνυε αυτή τη τραγωδία. Η Αφροδίτη ήταν ένα κορίτσι γεμάτο όνειρα, γεμάτο ζωή. Τίποτα δεν έδειχνε ότι θα προχωρούσε σε τέτοια πράξη να βάλει τέλος στη ζωή της.

Η Αλίκη, η αδερφή της Μαρίας, είχε γίνει άλλος άνθρωπος. Μίσος, απελπισία, πόνος. Μόνο έκλαιγε και ούρλιαζε για την κόρη της. Οι γιατροί της είχαν δώσει ψυχιατρική αγωγή για να την συνεφέρουν από το σοκ, κι εκείνη περπατούσε σαν ζωντανή νεκρή, χωρίς δύναμη, χωρίς στόχο, χωρίς ανάσα.

Το βράδυ του θανάτου της Αφροδίτης, ο Μενέλαος είχε γυρίσει νωρίτερα σπίτι, γιατί η Λίλιαν τον είχε στήσει μετά από έναν τρικούβερτο καβγά που είχαν ρίξει στο στριπτιτζάδικο. Τον είχε πιάσει από το μπράτσο, πουλώντας του τσαμπουκά ότι θα τον κάνει μαύρο στο ξύλο. Εκείνη τράβηξε όπλο και ορκίστηκε να του φυτέψει μια σφαίρα στο κούτελο. Ο Μενέλαος έφυγε άρον άρον, αλλά η Λίλιαν ήθελε να τον ακολουθήσει. Τον ακολούθησε και εξεπλάγη με αυτά που είδε. Αυτό το τέρας είχε οικογένεια και παιδιά. Ποιος ξέρει τι μαρτύριο ζούσε η οικογένειά του με αυτό το τομάρι.

Όταν ο Μενέλαος έφτασε στο σπίτι του, η Λίλιαν κάθισε από κάτω. Κάτι την κρατούσε εκεί. Ύστερα από ώρα, είδε ένα κορίτσι να κλαίει μέσα στα αίματα και να περπατάει σαν ζωντανή νεκρή.

Κάτι μέσα της την έκανε να ακολουθήσει το κορίτσι. Όταν είδε την Αφροδίτη να στέκεται στην γέφυρα, δεν πέρασε καν από το μυαλό της ότι αυτό το κορίτσι θα πηδούσε στον θάνατο. Η εικόνα αυτή έμεινε χαραγμένη στο μυαλό της. Έβαλε σκοπό να μάθει ποιο ήταν αυτό το κορίτσι.

Δεν ήταν δύσκολο. Τις επόμενες μέρες, στη γειτονιά, άρχισε να ρωτάει, να αφήνει λουλούδια, να μαζεύει ψίθυρους. Έμαθε πως ήταν ανιψιά της γυναίκας του Μενέλαου. Και το κορίτσι αυτοκτόνησε το βράδυ που αυτό το σκυλί γύρισε σπίτι. Το μυαλό της πήγε κατευθείαν στο κακό. Αυτό το κάθαρμα πρέπει κάτι να της έκανε. Και τότε θυμήθηκε τις δικές της σιχαμένες αναμνήσεις, όταν ο πατριός την βiaζε.

Εκείνη ήταν υπεύθυνη για αυτόν τον θάνατο. Αν δεν τον έστηνε εκείνο το βράδυ, ο Μενέλαος δεν θα γυρνούσε σπίτι και δεν θα κατέστρεφε τη ζωή του κοριτσιού. Κάτι έπρεπε να κάνει για αυτό. Την έτρωγαν οι τύψεις. Σταμάτησε να τρώει, να πίνει, να πηγαίνει στο στριπτιτζάδικο. Ζούσε μόνο με σκέψεις και μίσος, με μια αίσθηση ευθύνης που την καταβρόχθιζε.

Ώσπου βρήκε τη μάνα της Αφροδίτης και της τα είπε όλα. Δεν άντεχε άλλο. Έπρεπε να βγει αυτός ο πόνος από μέσα της για εκείνο το αδικοχαμένο κορίτσι. Η Αλίκη δεν μπορούσε πια να αντιδράσει. Με τόσα φάρμακα που είχε πάρει, δεν ήξερε αν αυτά που άκουγε ήταν αλήθεια ή δημιούργημα της φαντασίας της.

Κανείς δεν ήξερε πως πίσω από αυτή την πόρτα, την ώρα που οι δύο γυναίκες μιλούσαν, ήταν η κόρη του Μενέλαου και άκουγε τα πάντα. Θυμός άρχισε να βράζει μέσα της. Μίσος. Εκδίκηση. Η Αφροδίτη ήταν σαν αδερφή της. Τόσα χρόνια αυτό το τομάρι βασάνιζε τη μάνα της και τώρα κατέστρεψε την Αφροδίτη.

Άρχισε να θυμάται τα βράδια που, όταν γυρνούσε ο Μενέλαος, η μάνα της έκλεινε την πόρτα του δωματίου της και έκρυβε το κλειδί. Η Νεφέλη πήρε μια απόφαση μέσα της. Πήγε και βρήκε το αγόρι της, γνωστό νονό της νύχτας, και του τα είπε όλα. Το αγόρι της Νεφέλης είχε κώδικα τιμής: κανείς δεν μένει ζωντανός αν ακουμπήσει γυναίκα. Δεν την ένοιαζε που ήταν νονός, ούτε που έσπρωχνε κοντέινερ με κόκα — ο κώδικας τιμής του ήταν απαράβατος.

Ο Βαγγέλης τα κανόνισε όλα. Ήξερε πού θα έπινε ο Μενέλαος, σε ποιο τραπέζι θα έπαιζε πόκερ, ποιες βίζιτες θα ήταν δίπλα του, τι κόκα θα αγόραζε και ποιο ήταν το βαποράκι του. Με εντολή της Νεφέλης, ο Μενέλαος πήρε από το βαποράκι χωρίς να το ξέρει μείγμα κοκαΐνης με ηpwivh και υψηλή δόση fentαnyl. Μετά από δυο ρουφηξιές, έπεσε κάτω νεκρός, χωρίς καν να καταλάβει κανείς τι έγινε.

Όλοι το θεώρησαν φυσιολογικό, έτσι όπως έπινε και με τον τρόπο ζωής που είχε. Η Νεφέλη διάταξε να τον πάρουν οι μπράβοι και να τον πάνε σπίτι και να τον αφήσουν πεθαμένο στο σαλόνι, εκεί που βασάνισε την Αφροδίτη και τη μάνα της, την Κατερίνα. Η Νεφέλη τα σχεδίασε όλα προσεκτικά με τον Βαγγέλη. Κανείς δεν θα κατηγορούνταν από την αστυνομία για τον θάνατο αυτού του εκτρώματος.

Η αστυνομία τελικά πήρε τις τοξικολογικές και ανακοίνωσε πως ο θάνατος του Μενέλαου ήταν αποτέλεσμα υψηλής δόσης, της ζωής που έκανε και ξεκαθάρισμα λογαριασμών από τα χρέη που είχε με τους νονούς της νύχτας.

Και έτσι οι γυναίκες απελευθερώθηκαν από αυτό το τέρας, το βάναυσο. Ο Βαγγέλης έκανε σκοπό της ζωής του να σκοτwσeι κάθε τέτοιο κάθαρμα που θα ακουμπούσε ποτέ γυναίκα.

Η Αλίκη σταμάτησε να κλαίει και να ουρλιάζει. Η Μαρία έκλεισε τα μάτια της και πήρε βαθιές ανάσες. Η Λίλιαν κοιτούσε αμίλητη, με μια θλίψη που άφηνε να περάσει η νύχτα χωρίς φωνές. Οι γυναίκες ήξεραν πως η ζωή τους δεν θα γυρνούσε πίσω, αλλά τουλάχιστον είχαν ξαναπάρει τον έλεγχο στα χέρια τους.

Η Νεφέλη στάθηκε στην άκρη του δωματίου, κοίταξε τη σιωπή γύρω της και ήξερε πως η αδικία που είχε γίνει στον κόσμο τους δεν θα επαναλαμβανόταν. Η οργή της είχε βρει διέξοδο, αλλά δεν ήταν χαρά· ήταν ένα κενό που άφηνε τη δύναμη να αναγεννηθεί.

Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν δύσκολες, αλλά η ατμόσφαιρα άλλαξε. Ο φόβος έφυγε, η σιωπή διακόπηκε. Κανείς δεν θα ξαναφοβόταν να μιλήσει, κανείς δεν θα άφηνε τη βία να περνάει απαρατήρητη. Η ιστορία της Αφροδίτης έμεινε, σαν μια πληγή και σαν ένα μάθημα.

Και έτσι έκλεισε ο κύκλος: οι γυναίκες επιβίωσαν, η αλήθεια αποκαταστάθηκε με τον δικό της σκληρό τρόπο, και η υπόσχεση να μην ξανασυμβεί ποτέ κάτι παρόμοιο έγινε νόμος στη ζωή τους. Η εκδίκηση δεν γέμισε κενά, αλλά έφερε μια ψυχική ανακούφιση που ήταν η μόνη δυνατή σε έναν κόσμο σκληρό.

Οι γυναίκες περπάτησαν ξανά, ανάσανε ξανά. Η Αφροδίτη δεν γύριζε, αλλά η μνήμη της έγινε φάρος για τις επόμενες γενιές. Οι ιστορίες για τον Μενέλαο και την πτώση του κυκλοφόρησαν σαν μυστικό που όλοι ήξεραν αλλά κανείς δεν το αποκάλυπτε, και το σκοτάδι άρχισε να υποχωρεί μπροστά στο φως που αναβλύζει από τη θέληση για επιβίωση, για προστασία, για δικαιοσύνη.