Πόσο παράδοξο — ο εθισμός στην ασφάλεια, υπογράφει την αιώνια συμβίωσή σου με την ανασφάλεια. Όσο δεν τολμάς να αδράξεις νέες ευκαιρίες, να αποχωρείς από καταστάσεις που σου προκαλούν δυσφορία και να επιτρέπεις στον εαυτό σου να νιώθει λίγο άβολα, τόσο χάνεις την ευκαιρία να εξελιχθείς· γιατί αυτή η αίσθηση υπάρχει πάντα στην αρχή κάθε αλλαγής στη ζωή σου.
Φαντάσου ότι ξεκινάς ένα καινούριο χόμπι, πιάνεις μια νέα δουλειά ή εγγράφεσαι σε μια νέα σχολή. Στην αρχή θα νιώθεις στρες για την απόδοσή σου, δε θα αισθάνεσαι άνετα με τα άτομα που βρίσκονται εκεί και ίσως να σκέφτεσαι ότι δεν είσαι αρκετά καλός στο αντικείμενο. Μα σταδιακά θα εξοικειώνεσαι, ώσπου οι κινήσεις σου θα γίνουν μηχανικές και η νέα σου ασχολία θα γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς σου.
Ίσως, αν εγκαταλείψεις μια παλιά σου ασχολία που σου προκαλεί αρνητικά συναισθήματα, να το βιώσεις σαν αποτυχία. Μπορεί να πιστέψεις πως δεν είχες αρκετές ικανότητες για να ανταπεξέλθεις στα καθήκοντά σου, ότι είσαι «λίγος», ότι έχασες τον χρόνο σου ή πως απογοήτευσες ανθρώπους που πίστεψαν σε σένα. Όμως, αν ακούσεις αυτή την εσωτερική φωνή και παραμείνεις σε έναν στόχο που δε σε γεμίζει, δε θα βιώσεις ποτέ την πληρότητα. Ίσως να μην ανακαλύψεις ποτέ την πραγματική σου κλίση και πιθανότατα θα αφήσεις τον εαυτό σου να φθαρεί μέσα σε μια ανιαρή ρουτίνα.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν πρέπει να ορίζεις την παραίτηση ως αποτυχία, αλλά ως ανακατεύθυνση — μια στροφή προς έναν δρόμο που έχει περισσότερες πιθανότητες να είναι σωστός, πιο αυθεντικός και πιο ταιριαστός με εσένα.
Το ίδιο ισχύει και στις σχέσεις. Πολύ συχνά οι άνθρωποι έχουν την τάση να διατηρούν μια σχέση με έναν σύντροφο που δεν τους καλύπτει συναισθηματικά, επειδή ακριβώς λειτουργεί για αυτούς ως ζώνη άνεσης. Ο χρόνος που έχουν περάσει μαζί και η οικειότητα που έχει αναπτυχθεί μεταξύ τους, δημιουργούν μια αίσθηση ασφάλειας στην καθημερινότητα, με αποτέλεσμα να φοβούνται το πώς θα είναι η ζωή χωρίς εκείνον.
Τους τρομάζει η γνωριμία με έναν καινούριο άνθρωπο· η αρχική αμηχανία μεταξύ δύο αγνώστων και η μετάβαση από την αμηχανία στην οικειότητα, ένας δρόμος που απαιτεί προσπάθεια και κρύβει πάντοτε την πρόκληση του αν τελικά ο άλλος θα είναι ο άνθρωπος που πραγματικά τους ταιριάζει.
Όμως, μέσα από αυτή την έξοδο από τη ζώνη άνεσης και την προσπάθεια αναζήτησης του κατάλληλου ανθρώπου, αυξάνονται οι πιθανότητες να βρει κανείς πραγματικά τον άνθρωπό του. Γιατί όσοι θυσιάζουν την ψυχική τους υγεία στον βωμό μιας «ασφάλειας» που έχουν πλάσει στο μυαλό τους, δε θα νιώσουν ποτέ πραγματικά ασφαλείς — ούτε ευτυχισμένοι.
Το γεγονός αυτό δεν ισχύει μόνο στις ερωτικές σχέσεις, αλλά και στις διαπροσωπικές σχέσεις με συγγενείς και φίλους. Ενίοτε, οι άνθρωποι κρατούν επαφές που τους «δηλητηριάζουν» ψυχικά, απλά γιατί έχουν μάθει να έχουν γύρω τους αυτά τα άτομα και νιώθουν πως είναι τα μόνα με τα οποία μπορούν να είναι ο εαυτός τους. Πολλές φορές με πρόσωπα που ξέρεις από μικρή ηλικία έχεις την τάση να δικαιολογείς συμπεριφορές, οι οποίες, αν πραγματώνονταν από νέες σου γνωριμίες, θα ήταν αιτία διάλυσης της σχέσης σας. Μα οι τοξίνες που εκκρίνονται από τέτοια άτομα, σε φθείρουν δίχως να το συνειδητοποιείς.
Οφείλουμε γενικά να αντιληφθούμε πως η παραμονή στη ζώνη άνεσης, όταν συνοδεύεται με την αίσθηση της ανοχής, εμποδίζει το εσωτερικό μας μεγάλωμα — αυτό του νου και της καρδιάς μας.
Ιωάννα Χαντζαρά