«Ο χρόνος που αφιερώνεις στο τριαντάφυλλό σου είναι αυτό που το κάνει σημαντικό», είπε ο Μικρός Πρίγκιπας. Και είχε δίκιο. Κάθε τριαντάφυλλο που φροντίζουμε δεν είναι απλώς ένα λουλούδι· είναι ένα πλάσμα που αγαπάμε, μια ψυχή που αξίζει το ενδιαφέρον και την τρυφερότητά μας. Κι όμως, πολλές φορές διστάζουμε. Τα αγκάθια τους φαίνονται απειλητικά, αιχμηρά και απρόβλεπτα, ικανά να αφήσουν πληγές στην καρδιά μας.
Μα υπάρχουν τριαντάφυλλα για τα οποία αξίζει να πάρεις το ρίσκο. Όταν γέρνουν πάνω σου, η μυρωδιά τους γεμίζει την ψυχή σου και η απαλότητα των πετάλων τους σε κάνει να νιώθεις γαλήνη. Τότε αντιλαμβάνεσαι πως αυτά τα τριαντάφυλλα δεν συγκρίνονται με κανένα άλλο· γίνονται μοναδικά, πολύτιμα, και θέλεις να τα ποτίζεις, να τα προστατεύεις από τις καταιγίδες, τις κάμπιες, ό,τι κι αν τα απειλεί.
Σιγά σιγά, τα τριαντάφυλλα αυτά σου εκμυστηρεύονται τα μυστικά τους, και εσύ μοιράζεσαι τα δικά σου. Ο φόβος για τα αγκάθια έχει πλέον θαφτεί βαθιά και δεν σε κρατά πίσω. Θέλεις να ποτίζεις το τριαντάφυλλό σου ακόμη και όταν δεν ανθίζει, γιατί η αξία του δεν περιορίζεται στην ομορφιά του· έχει θέση στην καρδιά σου. Κάθε σταγόνα νερού που του δίνεις, είναι σαν να ποτίζεις και τη δική σου ψυχή: όσο περισσότερη αγάπη δίνεις, τόσο περισσότερο ανθίζει, γεμίζοντας τον κόσμο γύρω σου με χρώμα και φως.
Κι όμως, η αγάπη δεν είναι ποτέ κτήση. Όταν αγαπάς το τριαντάφυλλό σου, το σέβεσαι και το αφήνεις στον φυσικό του χώρο, στον χώρο που περιέχει τις ανάγκες και τις συνήθειές του. Οι άνθρωποι, όπως και τα λουλούδια, ανθίζουν όταν αισθάνονται ελεύθεροι. Όσοι προσπαθούν να τα κρατήσουν κοντά τους με χοντρές αλυσίδες, πιστεύοντας ότι έτσι θα τα προστατέψουν, στην πραγματικότητα τα στερούν από την ίδια τη ζωή. Μαραίνονται, χάνουν το χρώμα και τη μυρωδιά τους, κι εμείς μαζί τους χάνουμε την ομορφιά που κάποτε μας γέμιζε.
Πόσοι άραγε νόμιζαν πως η αγάπη είναι μόνο απόλαυση, χωρίς θυσίες ή ευθύνη; Πόσοι δεν κατάλαβαν πως η αγάπη απαιτεί φροντίδα, αφοσίωση, στοργή και τρυφερότητα; Η πραγματική αγάπη δεν περιορίζει, δεν προσκολλά, δεν ελέγχει. Είναι υπομονετική, δεκτική, γενναιόδωρη. Και όταν το καταφέρνουμε, όταν ποτίζουμε τα τριαντάφυλλά μας με αγάπη και σεβασμό, η ζωή μας γίνεται πλούσια, γεμάτη χρώματα, αρώματα και νόημα.
Η αγάπη είναι πάντα ένα ρίσκο. Αλλά είναι το πιο όμορφο ρίσκο που μπορούμε να πάρουμε. Γιατί τα τριαντάφυλλα που αξίζουν δεν είναι αυτά που δεν πληγώνουν· είναι αυτά που, παρά τα αγκάθια τους, μας μαθαίνουν την ανιδιοτέλεια. Τα αγαπάμε χωρίς δόλο, χωρίς να έχουμε διαρκώς στο μυαλό μας το αντάλλαγμα, χωρίς να μετράμε το πόσα προσφέρουμε, προσκολλημένοι σε μικρότητες και εγωισμούς. Τα αγαπάμε ακριβώς γιατί απολαμβάνουμε να τα βλέπουμε να ανθίζουν και αισθανόμαστε πως τους αξίζει. Τους αφιερώνουμε χρόνο, όχι γιατί πρέπει, όχι γιατί περιμένουμε κάτι από αυτά, αλλά γιατί νιώθουμε τυχεροί που τα έχουμε στη ζωή μας και μπορούμε σιγά σιγά να ανακαλύπτουμε το θησαυρό της καρδιάς τους.
Ο χρόνος που αφιερώνει κανείς στο τριαντάφυλλό του είναι που το κάνει σημαντικό, γιατί το έχει ζήσει να ανθίζει, να δακρύζει, να χορεύει με το αεράκι. Έχει με λίγα λόγια δημιουργήσει μαζί του πολύτιμες αναμνήσεις.
Ιωάννα Χαντζαρά