«Γειά σου, Λένα!» χαιρέτισαν με μια φωνή την φιλενάδα τους με την φουσκωμένη κοιλιά μόλις έκατσε στο τραπέζι τους. «Πώς είσαι σήμερα;» ρώτησαν ταυτόχρονα και οι δύο.
«Επιτέλους συναντιόμαστε, πάει τόσος καιρός. Αλλά ήμαρτον, βρε κορίτσια! Μπορείτε να μου μιλάτε φυσιολογικά», βολεύτηκε στον καναπέ και ζήτησε έναν χυμό πορτοκάλι. «Είμαι καλά αν εξαιρέσετε ότι μοιάζω με φούσκα έτοιμη να εκραγεί»
«Λίγο έμεινε», της έδωσε κουράγιο η Στεφανία ενώ κουνούσε το καρότσι με το λίγων μηνών μωρό της που είχε αποκοιμηθεί από ώρα.
«Πώς γίνεται εννιά μήνες να μοιάζουν σαν αιώνας;»
«Τα καλύτερα έρχονται!» αναφώνησε η Στεφανία και έβγαλε πάνω στο τραπέζι ένα μπιμπερό, ένα θερμός, ένα σκεύος που χώριζε το γάλα σκόνη σε μερίδες, μια σαλιάρα και ένα πακέτο μωρομάντηλα.
«Με μια μικρή λεπτομέρεια. Ότι πρώτα πρέπει να ανοίξω στα δύο για να βγει ένας μικρός άνθρωπος από μέσα μου. Και τι είναι όλη αυτή η προίκα του μωρού;»
«Αν δεν θηλάζεις, κουβαλάς αυτά. Θα στα μάθω όλα. Πήρα ένα καταπληκτικό θήλαστρο, θα στο στείλω φωτογραφία»
«Μάλιστα. Εσύ, Ξένια; Τι λες; Χρειάζομαι πολύ την άποψή σου. Για αυτό βρεθήκαμε άλλωστε. Θέλουμε να ακούσουμε όσα έχεις να μας πεις σαν πιο έμπειρη μαμά»
«Πιστεύω ότι η πιο ήσυχη περίοδος είναι όταν το μωρό είναι μέσα στην κοιλιά σου ή μέσα σε ένα καρότσι», κοίταξε προς τον παιδότοπο να ελέγξει αν τα παιδιά έπαιζαν ήρεμα. «Χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχουν την ομορφιά τους και τα υπόλοιπα χρόνια. Και όσον αφορά το γάλα, κάνε ό,τι θες. Αρκεί να είναι δική σου επιλογή και να μην σε πιέσουν στο νοσοκομείο να μην θηλάσεις»
«Έχω διαβάσει τόσα πράγματα για τον τοκετό που θα τρελαθώ! Δεν ξέρω τι να πιστέψω, τι είναι αλήθεια και τι όχι. Τόσες πολλές εμπειρίες και τόσο διαφορετικές μεταξύ τους»
«Θα είναι καταπληκτικά, θα δεις! Μόλις το πάρεις στην αγκαλιά σου θα τα ξεχάσεις όλα!» γούρλωσε τα μάτια η Στεφανία γιατί άκουσε το μωρό να κουνιέται και δεν είχε ετοιμάσει το γάλα του.
«Αυτή είναι ακόμα στην αρχή, απόλυτα άυπνη και ερωτευμένη με το μικροσκοπικό πλασματάκι που έφταιξε. Μην ανησυχείς. Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Τι θα κάνεις, θα το χωνέψεις;»
«Έλα, ρε Ξένια!» την σκούντησε η Στεφανία. «Πλάκα κάνεις, πες της!»
«Ναι, ναι θα είναι όλα τέλεια. Αλλά θα ήθελα να ξέρεις ότι και σε περίπτωση που δεν είναι όλα τέλεια, θα γίνουν κάποια στιγμή. Να είσαι προετοιμασμένη»
«Ωχ, ξύπνησε τελικά. Δεν είδα την ώρα και δεν έχω έτοιμο το γάλα και θα αρχίσει να κλαίει!»
«Άστο πάνω μου», την σήκωσε η Ξένια από το καρότσι και σαν σωστή βετεράνος μαμά σταμάτησε το κλάμα του μωρού μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. «Μην τρομοκρατείς τον εαυτό σου. Δεν γίνεται πάντα να τα έχεις όλα έτοιμα. Ένα λεπτό θα σου πάρει να κάνεις το γάλα, μην αγχώνεσαι τόσο», κούνησε απαλά το μωρό στην αγκαλιά της.
«Προσπαθώ να τα κάνω όλα σωστά», μουρμούρισε η Στεφανία.
«Όχι, εσύ προσπαθείς να τα κάνεις όλα τέλεια. Μην είσαι τόσο σκληρή με τον εαυτό σου», έδωσε πίσω το μωρό στην μαμά του να πιει το γάλα του.
«Είναι αλήθεια ότι σε κόβουν;»
«Λένα! Άνθρωπο βγάζεις από μέσα σου, το είπες και εσύ η ίδια πριν. Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει»
«Μου έχουν πει ότι θα βάλουν χαλαρωτική μουσική και κάτι κρέμες με αιθέρια έλαια…»
«Και θα ανοίξουν την οροφή να κοιτάς τα αστέρια…»
«Καλά, γελάτε εσείς. Α! Πήρα τον πιο τέλειο εργονομικό μάρσιππο από το νέο κατάστημα που άνοιξε στο κέντρο. Εσύ τι μάρσιππο χρησιμοποιούσες, Ξένια;»
«Στο πρώτο παιδί, έναν που μου έδωσε μια φίλη μου και στο δεύτερο τα χέρια μου»
«Δεν είχες μάρσιππο; Είχες όμως εκείνα τα ριλάξ που κουνιούνται μόνα τους και κρέμονται από πάνω αυτά τα χαριτωμένα παιχνίδια»
«Μπα… Ένα ριλάξ είχα που το κουνούσα με το πόδι. Στο πρώτο παιδί. Στο δεύτερο δεν χωρούσε πια στο σπίτι με τα πράγματα του πρώτου»
«Και η κούνια; Ήταν από αυτές τις νέες, τις εργονομικές…»
«Όχι, η κούνια ήταν μεταχειρισμένη και στα δύο. Μπορώ να τα λέω second hand να μην σας πέφτει βαρύ, κορίτσια»
«Ουφ… Κοιμήθηκε πάλι. Νομίζω είναι έτοιμη να αρχίσει να κοιμάται όλο το βράδυ»
«Ελπίζω και το δικό μου να κοιμάται έτσι», χάιδεψε την κοιλιά της. «Ξένια, για πες. Εσένα πότε κοιμήθηκαν;»
«Εφτά χρόνων το πρώτο, εφτά μηνών το δεύτερο»
«Μάλιστα. Ρούχα δεν ρωτάω, θα πεις πάλι μεταχειρισμένα»
«Ναι, συγγνώμη που δεν μπορώ να δίνω ένα σκασμό χρήματα το χρόνο σε ρούχα επί δύο παιδιά. Εσύ, Στεφανία, πόσα έχεις δώσει ως τώρα, τα έχεις υπολογίσει; Άσε, μην μου πεις. Παίρνεις ό,τι δεις μπροστά σου, είπαμε η φάση του ερωτευμένου. Εσύ, Λένα μου; Αν χρειαστείς ρούχα, εννοείται να μου πεις»
«Και με την αποστείρωση τι γίνεται;»
«Α! Εγώ δεν την έχω σταματήσει ακόμη. Φοβάμαι», δήλωσε η Στεφανία.
«Στο πρώτο ακολουθείς κατά γράμμα τις οδηγίες του γιατρού. Στο δεύτερο ακολουθείς κατά πόδας το μωρό να μην τρώει τα χώματα»
«Τόσο καλά! Και με τις γιαγιάδες που δίνουν όλο συμβουλές, τι κάνουμε;»
«Α! Το καυτό ερώτημα! Όρια, τι άλλο; Και πολλή υπομονή! Θες να τσακωθείς με όλον τον κόσμο; Γιατί αν αρχίσεις να απαντάς σε όλα που ακούς, σίγουρα δεν θα μείνει άνθρωπος να μιλάς. Όλοι έχουν άποψη για όλα»
«Και όντως για σαράντα μέρες πρέπει να κάτσω σπίτι;»
«Στην εκκλησία δεν πας για σαράντα μέρες», απάντησε η Ξένια.
«Και πότε θα πάρω μισή ευχή;»
«Ολόκληρη θα την πάρεις. Η ευχή δεν κόβεται στα δύο. Εσύ το «πάτερ ημών» το λες μισό το πρωί και μισό το βράδυ;»
«Αυτό είναι προσευχή»
«Πιάσε το νόημα, Λένα μου. Θα δεις ότι το ένστικτό σου θα σε καθοδηγεί και θα σου λέει τι πρέπει να κάνεις. Το ένστικτο είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Πολλά τα μαθαίνεις και άλλα απλά τα ξέρεις γιατί στα λέει η καρδιά σου. Φτάνει να την ακούς»
«Άρα, να φανταστώ δεν αφήνουμε το μωρό να κλαίει για να μάθει»
«Όχι, ούτε ισχύει ότι δεν το κάνουμε αγκαλιές για να μην κακομάθει»
«Αυτό το έχω ακούσει και εγώ», πετάχτηκε και η Στεφανία. «Και με το φαγητό τι γίνεται; Είναι να αρχίσει στερεές τροφές η μικρή και έχω αγχωθεί, δεν έχει βγάλει πολλά δόντια ακόμα»
«Με τα ούλα μασάνε. Αλλά μην ανησυχείς, θα δεις πως θα τα καταφέρει και αυτή και εσύ»
«Εσύ, Ξένια, πότε άρχισες να δίνεις αλεσμένα;»
«Στο πρώτο στους έξι μήνες, στο δεύτερο έδινα κατευθείαν κομμάτια»
«Γιατί μου φαίνεται ότι το δεύτερο παιδί είναι στον αυτόματο;»
«Στο δεύτερο παιδί έχουμε πάρει το κολάι και πάμε τα πράγματα πιο γρήγορα, γιατί έχουμε λιγότερη ανασφάλεια. Νιώθουμε πιο σίγουροι για τις ικανότητές μας»
«Για αυτό βλέπουμε και είναι τόσο διαφορετικά δύο παιδιά;»
«Δύο παιδιά είναι διαφορετικά, όχι ακριβώς γιατί έχουν μεγαλώσει με άλλον τρόπο. Θα έλεγα γιατί έχουν μεγαλώσει με διαφορετικό γονιό»
«Αυτό δεν το καταλάβαμε»
«Εσύ είσαι διαφορετική»
«Αυτό θέλει σκέψη»
«Στην αρχή πάντα κάνεις περισσότερα λάθη. Κανείς δεν γεννήθηκε με το δίπλωμα του τέλειου γονέα»
«Ωραία θα ήταν»
«Εσύ είσαι ένας άλλος άνθρωπος. Έχεις μεγαλώσει, έχεις εξελιχθεί. Αν μπορούσα να δω πώς μεγάλωσα το πρώτο και πώς το δεύτερο παιδί, θα σου έλεγα με σιγουριά πως ήμουν δύο διαφορετικοί άνθρωποι. Αλλά ήμουν απλά εγώ. Με τις ατέλειες, τα λάθη μου, τις κακές μα και τις καλές στιγμές. Τα γέλια και τα παιχνίδια, τους τόνους άπλυτα ρούχα, το ακατάστατο σαλόνι με τα άπειρα παιχνίδια και παραμύθια και κατασκευές πάνω στα έπιπλα. Τα ατελείωτα ξενύχτια και τους κολικούς που κατέληγαν σε κλάματα. Με τα δικά μου κλάματα να είναι πιο έντονα από των μωρών. Τα άγχη και τις τρελές εξορμήσεις, που για μια βόλτα ή εκδρομή, έπρεπε να χωρέσω όλο το σπίτι στο πορτ παγκάζ του αυτοκινήτου. Με τις θείες και τις γιαγιάδες και τις ξαδέρφες να μου λένε τι κάνω λάθος και τι έκανε η δική τους θεία, γιαγιά, ξαδέρφη στην προϊστορική εποχή. Και μη με παρεξηγήσετε, ξέρετε πόσο εκτιμώ την παράδοση και θαυμάζω τις γυναίκες εκείνης της εποχής. Απλά ήθελα να κάνω τα δικά μου λάθη και συχνά ξεχνάμε αυτή την ανάγκη των ανθρώπων. Ναι, ανάγκη είναι και αυτό, να κάνεις λάθη, γιατί έτσι μόνο θα μάθεις να κάνεις το σωστό. Και κάπως έτσι άλλαξα, οχυρώθηκα, διάβασα, έμαθα, προσπάθησα, κέρδισα. Και είμαι περήφανη για όσα έχω καταφέρει»
«Ξένια μου, πραγματικά με συγκίνησες και έχω μια μόνο τελευταία ερώτηση. Πολύ κρίσιμη. Πώς ξέρεις ότι ήρθε η ώρα να γεννήσεις;»
«Πόνους στην πλάτη, στην κοιλιά. Σπάνε τα νερά…»
«Και πώς μοιάζουν αυτά τα νερά;»
«Έλα, βρε, Λένα», γέλασε η Στεφανία. «Πώς να μοιάζουν; Σαν υγρά…»
«Σαν αυτά στο πάτωμα;»
«Παναγία μου!» πετάχτηκαν όρθια τα κορίτσια και πήγαν πάνω από την Λένα.
«Τι κάνουμε;»
«Εσύ, ρωτάς, Ξένια; Που είσαι η βετεράνος της παρέας;»
«Ακόμα και ο βετεράνος θέλει να ξεχάσει τον πόλεμο. Έλα, σήκωσέ την. Θα φέρω το αμάξι μου»
«Μαζεύω τα πράγματά μου και έρχομαι με το δικό μου. Θα σας βρω εκεί», είπε η Στεφανία και άρχισε να μαζεύει την προίκα του μωρού.
Έτσι έφυγαν για το νοσοκομείο οι τρεις φίλες, η μαμά με τα δύο παιδιά, η μαμά με το ένα παιδί και η μαμά με το μωρό στην κοιλιά. Κάθε μία είχε να κάνει τα δικά της λάθη, τον δικό της αγώνα. Είχε τα δικά της άγχη και τις δικές της ελπίδες. Κάθε μία είχε την δική της πορεία στο μαγικό ταξίδι της μητρότητας. Και αυτό είναι που κάνει την κάθε μαμά να είναι τέλεια.
CC