TheBluez

‘Ζητείται κοπέλα για σέρβις…’. Απορρίπτεται!
‘Ζητείται κοπέλα για λάντζα…’. Απορρίπτεται!
‘Ζητείται κοπέλα για…’.

“Καλά ρε Ηλέκτρα, ακόμα και εδώ το ίδιο πράγμα;”
“Τι να κάνω ρε Μαράκι; Πρέπει να βρω δουλειά οπωσδήποτε. Δεν πάει άλλο πλέον! Πρέπει να ορθοποδήσω. Καιρός είναι…”
“Ναι, αλλά έχουμε έρθει εδώ για ένα συγκεκριμένο λόγο!”

“Ναι ναι! Έχουμε την ομιλία. Η παρουσία μας είναι υποχρεωτική για το πτυχίο. Μπαίνει η υπογραφή στο παρουσιολόγιο και τέλος”

Θόρυβος και βαβούρα διέκοψε τη συζήτησή τους. Τα δύο κορίτσια προσπάθησαν να δουν το τιμώμενο πρόσωπο, αλλά μέσα στον χαμό, δεν είχαν οπτική. Η Μαρία ήταν κατενθουσιασμένη για αυτή την ομιλία. Πρώτη φορά, ένας τόσο καταξιωμένος -παγκοσμίου βεληνεκούς- εγκληματολόγος θα εμφανιζόταν στο πανεπιστήμιό τους. Ήθελε πάση θυσία να είναι εκεί.

Η Ηλέκτρα από την άλλη, αδιαφορούσε πλήρως για την ομιλία. Ήθελε απλά να βάλει την υπογραφή της, ώστε να πάρει το πτυχίο της. Ήταν πολύ δύσκολα τα φοιτητικά της χρόνια και η εγκληματολογία, ως πρώτη της επιλογή, δεν ήταν παιχνιδάκι. Μόλις έπαιρνε το πτυχίο της, θα ξεκινούσε δουλειά σε ένα μεγάλο δικηγορικό γραφείο -να ‘ναι καλά τα μέσα που χρησιμοποίησε-, αλλά δεν θα την πείραζε να κάνει και δεύτερη δουλειά. Τα χρειαζόταν τα χρήματα.

‘Καλησπέρα κυρίες και κύριοι. Χαιρόμαστε πολύ για δύο λόγους. Πρώτον, το αμφιθέατρό μας είναι γεμάτο μετά από πολύ καιρό και δεύτερον, γιατί έχουμε την χαρά και την τιμή να φιλοξενούμε έναν καταξιωμένο εγκληματολόγο, ο οποίος τυχαίνει να ήταν και μαθητής μου πριν λίγα χρόνια. Είναι πολύ νέος, όμως πολύ εργατικός και φιλόδοξος. Μόλις τελείωσε τη σχολή, έφυγε για το εξωτερικό και δεύτερη του υπόθεση, ήταν η εξιχνίαση ενός φρικτού εγκλήματος…”

Η Ηλέκτρα είχε σταματήσει να ακούει. Η φωνή του Πρύτανη πάντα την νανούριζε. Συνέχισε να ψάχνει στο κινητό της για δουλειά. Άνοιξε τη μια σελίδα μετά την άλλη και έστελνε μειλς.

“Είναι λοιπόν τεράστια χαρά και τιμή να έχουμε μαζί μας τον αγαπημένο μου, Κορνήλιο Λάππα!”

Η Ηλέκτρα κοκκάλωσε στο άκουσμα του ονόματος. Το κινητό έμεινε μετέωρο στο δεξί της χέρι και το χρώμα του προσώπου της -ξαφνικά- άρχισε να ξεθωριάζει.

“Καλά, Ηλέκτρα… Είναι κούκλος!”. Η φωνή της Μαρίας της έδωσε την ώθηση να αναπνεύσει. Είχε μείνει για λίγα δευτερόλεπτα χωρίς οξυγόνο. Νόμιζε πως θα πέθαινε από ασφυξία άθελά της. Ένιωσε το κορμί της να παραλύει.

“Καλέ, με ακούς; Είναι κούκλος! Πω πω… Άκου τη φωνή του…”.

Η Ηλέκτρα έκλεισε το κινητό και το έβαλε στην τσάντα της. Στήριξε το κεφάλι της στα χέρια της και έμεινε να χαζεύει τον ομιλητή απέναντι της. Οι θέσεις τους ήταν κοντά στην εξέδρα και είχε τον χρόνο να τον παρατηρήσει.

“Και τώρα, η σειρά σας παιδιά! Ποιος από εσάς ξέρει για την πρώτη μου υπόθεση;”, ρώτησε ο Κορνήλιος το αποσβολωμένο κοινό του. Καμία αντίδραση. Είχαν χαθεί όλοι στις εξιστορήσεις των εμπειριών του. Ξαναρώτησε…

“Ξέρει κανείς; Ελάτε παιδιά! Με κάνετε να νιώθω άβολα!”, είπε χιουμοριστικά και ένα χέρι έκανε την εμφάνισή του στον αέρα. Ο Κορνήλιος δεν μπορούσε να δει σε ποιον ανήκε.

“Παρακαλώ!”

“Μιλάτε για την υπόθεση με τις κατά συρροή δ0λ0φονίες ανηλίκων στη Μασαχουσέτη πριν από πέντε χρόνια. Ένα έγκλημα, το οποίο είχε παραγραφεί, όμως μερικές καλοστημένες δ0λ0φονίες εκείνη την περίοδο συνδέθηκαν άρρηκτα με τις παλαιότερες και υπόθεση ξανάνοιξε. Πατέρας και γιος οι εγκληματίες!”

Ο Κορνήλιος συνέχιζε να μην διακρίνει καθαρά το πρόσωπο της φωνής. Σίγουρα ήταν γυναίκα. Η φωνή του πρύτανη άρχισε να ξεδιαλύνει το τοπίο.

“Σε ευχαριστούμε Ηλέκτρα μου! Κύριε Λάππα, η κυρία Λούβρου είναι η φοιτήτρια που έκανε τη διατριβή της πάνω στην υπόθεσή σας και βραβεύτηκε!”

“Ηλέκτρα Λούβρου;”, είπε ο Κορνήλιος κοιτώντας το κενό.

“Μάλιστα ναι! Ηλέκτρα μου, έλα πάνω να σε γνωρίσω στον κύριο Λάππα!”

Η Ηλέκτρα σηκώθηκε όρθια και όλο το αμφιθέατρο γύρισε να την κοιτάξει. Ψηλή, αδύνατη, με μακριά ξανθά μαλλιά και ένα μάξι floral φουστάνι. Κουβαλούσε πάντα μία τεράστια τσάντα και φορούσε ένα παιδικό βραχιολάκι στο αριστερό της χέρι. Μόλις πλησίασε την εξέδρα, άρχισε να ιδρώνει και να τρέμει. Ανέβηκε διστακτικά τα σκαλιά και στάθηκε μπροστά του.