TheBluez

(Μια ιστορία για όσα δεν λέμε σε κανέναν)

Σ’ ένα μικρό χωριό, κρυμμένο ανάμεσα σε λόφους που μοιάζανε πάντα λίγο πιο κοντά στον ουρανό απ’ όσο έπρεπε, ζούσε ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Λήδα. Ήταν ήσυχη, ευγενική, και πάντα φαινόταν σαν να έχει ένα μισό χαμόγελο που δεν έλεγε ποτέ σε τι ακριβώς ανήκει: στη χαρά ή στην προσμονή της.

Η Λήδα μεγάλωσε χωρίς αδέρφια, αλλά όχι χωρίς συντροφιά. Γιατί είχε τον παππού της — τον παππού-Άρη — που μύριζε καπνό από ξύλο, φρεσκοκομμένο αέρα και παραμύθι. Ήταν εκείνος που της έλεγε, με τη φωνή που έσπαγε μόνο στις τελευταίες συλλαβές:
«Όταν οι άνθρωποι δεν βρίσκουν κάποιον να τους ακούσει, τα όνειρα, παιδί μου, μαραίνονται. Πρέπει να τα λέμε. Να τα γράφουμε. Να τα αφήνουμε να ανασαίνουν».
Και της είχε πει κι ένα μυστικό, ένα από αυτά τα μυστικά που τα πιστεύεις μόνο όταν είσαι μικρός — ή όταν έχεις πονέσει τόσο πολύ που δεν σου έμεινε τίποτα άλλο να πιστέψεις: Κάπου μέσα στο δάσος, ζει ένας μάγος που διαβάζει τα όνειρα. Και αυτά που είναι αληθινά, τα κάνει να παίρνουν μορφή.

Στο τέλος της κάθε ιστορίας, ο παππούς έλεγε πάντα: «Όμως τα όνειρα πρέπει να ταξιδέψουν. Και ταξιδεύουν μόνο με γράμματα».
Έτσι η Λήδα άρχισε να γράφει.

Έγραφε για όνειρα με σπίτια με ανοιχτές πόρτες, για φίλους που την περίμεναν στο κατώφλι, για μεγάλες πόλεις που ήθελε να δει, για φωνές τραγουδιών που ένιωθε ότι κάποτε θα μπορούσε να τραγουδήσει κι η ίδια.
Και κάθε φορά, πήγαινε στο ταχυδρομείο. Έδινε στον ταχυδρόμο, τον κύριο Νικόλα, έναν ευγενικό άνθρωπο με ήρεμα μάτια, ένα μικρό φάκελο με γραφή παιδική.

Ο κύριος Νικόλας ποτέ δεν ρωτούσε. Απλώς έπαιρνε το γράμμα, το σφράγιζε, το άφηνε στο δισάκι του, και χαμογελούσε. Κι αυτό το χαμόγελο ήταν μαγικό από μόνο του.

Μα τα χρόνια περνούν. Και οι ιστορίες αλλάζουν.
Ο παππούς έφυγε.
Η Λήδα μεγάλωσε.
Το χωριό φάνταζε μικρότερο από τα όνειρα και μεγαλύτερο από τις δυνάμεις της.
Ό,τι αγάπησε, λίγο-λίγο της γλιστρούσε: ένα αγόρι που της υποσχέθηκε «για πάντα» και έφυγε χωρίς μια λέξη, μια δουλειά που της είπε «δεν έχεις αρκετή εμπειρία», ένα βλέμμα στον καθρέφτη που πια δεν αναγνώριζε.
Έτσι σταμάτησε να γράφει.
Γιατί όταν πονάς, ξεχνάς ότι κάποτε ονειρευόσουν.

Και το χωριό την είδε να μαζεύεται. Να γίνεται σιωπή. Να γίνεται σκιά μέσα στα ίδια της τα βήματα. Ώσπου μια νύχτα, η βροχή ξαναμίλησε.

Έβρεχε δυνατά. Οι κεραυνοί άστραφταν σαν κάποιος να τραβούσε τις κουρτίνες του ουρανού και να φώναζε: «ΞΥΠΝΑ!». Η Λήδα δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Κάτι μέσα της στριφογύριζε, σαν να θυμόταν κάτι παλιό. Κάτι που είχε αφήσει να πεθάνει.
Κι εκείνη τη νύχτα, ανοίγοντας ένα παλιό κουτί, βρήκε τα παλιά της γράμματα. Πενήντα. Εκατό. Ίσως περισσότερα. Και ξαφνικά η ανάσα της έσπασε.
Όχι από λύπη. Από αναγνώριση.
Εκεί ήταν το κοριτσάκι που ήταν κάποτε.
Εκεί, στο χαρτί.
Ζωντανό. Αθώο. Ατρόμητο.

Η Λήδα κάθισε. Πήρε χαρτί. Πήρε μολύβι. Και έγραψε: «Αν υπάρχεις ακόμα, αν υπήρχες ποτέ, αν άκουσες έστω ένα από τα όνειρά μου… κάνε με να πιστέψω ξανά».
Δεν είχε τίποτα να χάσει πια. Κι όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις, δεν φοβάσαι.

Την επόμενη μέρα, με τη βροχή ακόμα να μυρίζει χώμα και ξύλο, η Λήδα πήγε στο ταχυδρομείο. Ο κύριος Νικόλας ήταν πια γέρος. Αλλά το χαμόγελό του δεν είχε αλλάξει. Της πήρε το γράμμα χωρίς καμία ερώτηση. Μόνο την κοίταξε στα μάτια. Και αυτή τη φορά… εκείνη άντεξε το βλέμμα. Και κάτι άλλαξε. Ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε.

Την επόμενη εβδομάδα, ένα παιδί έφερε δικό του γράμμα στο ταχυδρομείο.
Μετά μια γυναίκα που δούλευε στο φούρνο.
Μετά η γειτόνισσα που είχε χάσει τον άντρα της.
Μετά ο βοσκός που όλοι θεωρούσαν ότι δεν είχε τίποτα να πει.

Το χωριό άρχισε να γράφει.
Το χωριό άρχισε να ονειρεύεται.
Μέχρι που οι σάκοι του Νικόλα γέμισαν.

Κάθε πρωί, έβγαινε στους δρόμους με τα ποδήλατο του να τρίζει, γεμάτο γράμματα προς τον «Μάγο του Δάσους». Τα άφηνε εκεί, κάτω από ένα μεγάλο δέντρο.
Κανείς δεν τον είδε ποτέ να μιλά με κάποιον.
Κανείς δεν είδε ποτέ κάποιο μάγο.
Κι όμως… Τα όνειρα άρχισαν να πραγματοποιούνται. Όχι με μαγικά ραβδιά. Όχι με ξόρκια. Αλλά με ανθρώπους.

Ο φούρναρης έμαθε στο κορίτσι του χωριού να φτιάχνει ζύμη για να ανοίξει τη δική της μικρή κουζίνα.
Ο ξυλουργός έφτιαξε στον νεαρό ένα τραπέζι για να ξεκινήσει το εργαστήριό του.
Η γυναίκα που είχε χρόνια να γελάσει, έραβε φορέματα και χαμογελούσε όταν τα έβλεπε στις άλλες.
Και ο κύριος Νικόλας; Έκανε το πιο απλό και πιο δύσκολο πράγμα του κόσμου: Διάβαζε τα όνειρα που κανείς δεν έλεγε δυνατά. Και τα έδινε σε εκείνους που μπορούσαν να τα βοηθήσουν να γεννηθούν.

Ήταν ο ταχυδρόμος. Αλλά όχι των μηνυμάτων. Ο ταχυδρόμος των χαμένων ονείρων. Και η Λήδα; Ένα πρωί, βρήκε στην πόρτα της έναν φάκελο. Με τη δική της γραφή. Από χρόνια πριν. Μέσα είχε μία πρόταση: «Αν το όνειρο είσαι εσύ, μην σταματήσεις να υπάρχεις».

Η Λήδα δεν έκλαψε. Απλώς αναστέναξε. Και αυτός ο αναστεναγμός ήταν η πρώτη ανάσα της.

Πήρε χαρτί. Πήρε μολύβι. Και έγραψε ξανά. Όχι σαν παιδί. Σαν γυναίκα που ξέρει ότι πονάει, αλλά συνεχίζει.
Έγραψε για τη ζωή που θέλει να φτιάξει.
Για τους ανθρώπους που θέλει να συναντήσει.
Για την αγάπη που δεν θέλει πια να φοβάται.
Και για πρώτη φορά, δεν περίμενε μάγο.
Περίμενε τον εαυτό της.