Τη λέγαν Σταχτοπούτα, μα όχι γιατί έκανε στο σπίτι βαριές δουλειές. Δεν είχε καθαρίσει ποτέ τις στάχτες απ’ το τζάκι, δεν κουβάλησε ποτέ στάχτες, δεν κοιμήθηκε ποτέ κοντά στη φωτιά όπως θα φαντάζεστε.
Τη λέγαν Σταχτοπούτα, γιατί τα όνειρα που άναβαν φλόγα μες στην καρδιά της, είχαν γίνει στάχτη. Τη λέγαν Σταχτοπούτα, γιατί πλέον η καρδιά της ήταν γεμάτη στάχτες, κι ας κουβαλούσε μες στην ψυχή της μια ελπίδα. Μια ελπίδα, γιατί πίστευε πολύ στα παραμύθια και στην κατάληξη της συνονόματής της απ’ το κλασικό παραμύθι. Εκείνη που απέκτησε τη ζωή των ονείρων της μέσα από ένα θαύμα και εκδικήθηκε έτσι όσους την πλήγωναν και τη θεωρούσαν υποδεέστερη. Πίστευε, με άλλα λόγια, στα θαύματα.
Ένα βράδυ, παραμονή των γενεθλίων της, με κοίταξε στα μάτια βαθιά και μου είπε πως ελπίζει η ευχή που θα κάνει σβήνοντας τα κεριά, να πραγματοποιηθεί. Καθόταν με τα χέρια σταυρωμένα, το κεφάλι σκυφτό, ακίνητη, ακλόνητη στο ίδιο σημείο και μονάχα ήλπιζε.
Έτσι, εγώ της έγραψα λίγους στίχους:
«Καληνύχτα Σταχτοπούτα. Η άμαξα έγινε κολοκύθα και το σπίτι είναι πια μακριά.
Έχεις γενέθλια σήμερα, μα τα κεριά σου έγιναν σπίρτα — τα ξόδεψες σε ευχές και σε λίγη ζεστασιά. Κανένα όνειρο δεν θα βγει αληθινό απόψε.
Καληνύχτα Σταχτοπούτα. Ο πρίγκιπας δεν θα σε βρει, κι ας κρατά το ένα σου γοβάκι. Εσύ χάθηκες στους πέντε δρόμους, πας προς άγνωστη κατεύθυνση, περπατάς αργά, σχεδόν κουτσή, φορώντας μόνο το μισό σου παραμύθι.
Καληνύχτα Σταχτοπούτα. Κάτσε σ’ ένα παγκάκι και κοιμήσου. Μάλωσε με τη μοίρα που δεν σου έδωσε όσα ήθελες — μα θυμήσου: κι εσύ πάλεψες ελάχιστα.
Καλημέρα Σταχτοπούτα. Μια νέα μέρα ξεκινά. Ξύπνησες μόνη στο παγκάκι. Στο πρόσωπό σου μαύροι κύκλοι, δεν κοιμήθηκες καλά. Το σώμα κουρασμένο, πιασμένο, με δυσκολία θα βαδίσεις την υπόλοιπη διαδρομή που δεν ξέρεις πού θα σε βγάλει.
Καλημέρα Σταχτοπούτα. Μια νέα μέρα ξεκινά, μα μην κοιτάς τους δείκτες του ρολογιού — νέκρωσαν. Δεν χτυπά πια η ώρα. Δεν έρχονται θαύματα. Η ζωή περιμένει από σένα να την πιάσεις απ’ τα μαλλιά, να πάψεις να κάθεσαι παθητικά και να περιμένεις.
Καλημέρα Σταχτοπούτα. Σου την εύχομαι από την καρδιά μου, μα οι ευχές δεν πιάνουν πια. Εδώ πραγματώνεται μόνο ό,τι είναι αποτέλεσμα προσπάθειας.
Καλημέρα Σταχτοπούτα. Πέταξε και το άλλο σου γοβάκι. Τρέξε ξυπόλυτη — ίσως έτσι φτάσεις πιο εύκολα στον προορισμό σου. Μη φοβάσαι τα χαλίκια, τις κοτρώνες, ό,τι αιχμηρό υπάρχει στον δρόμο. Δεν θα σε τραυματίσουν ποτέ όσο η αδράνεια.
Καλημέρα Σταχτοπούτα. Χάσου στον ορίζοντα ξυπόλυτη. Πολλές φορές οι πιο όμορφοι προορισμοί βρίσκονται όταν χάνεσαι».
Όταν άκουσε τους στίχους αυτούς , για λίγο χάθηκε στις σκέψεις της. Καθίσαμε ώρα χωρίς να μιλάμε. Μετά όμως, ξαφνικά, σαν μικρές σπιθαμές φωτός να επισκέφτηκαν το κεφάλι της. Μου είπε πως θα αλλάξει, μου υποσχέθηκε πως θα αλλάξει και τη νέα της χρονιά θα διεκδικεί τα θέλω της. Μου επανέλαβε πολλές φορές πως θα πάψει να περιμένει τα θαύματα, και θα εμπεδώσει πως τα πάντα είναι αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας.
Δεν ξέρω αν θα τα εφαρμόσει, δεν ξέρω αν πραγματικά την βοήθησα και την ταρακούνησα ή έκανε μονάχα μερικές στιγμιαίες σκέψεις. Μα, πιστεύω πως το άκουσμα της σκληρής αλήθειας, ακόμα και μέσα από μερικούς στίχους είναι πάντοτε ικανό να «ξυπνήσει» έναν άνθρωπο.
Ιωάννα Χαντζαρά