TheBluez

“Ευτυχώς σήμερα παίζει ωραία μουσική! Κάτι είναι και αυτό!”

“Ναι ναι, κάτι είναι!’

Η Μαρί και η Κρίστι σταμάτησαν να χορεύουν και κοίταξαν με απορία την Καλίνα. Καθόταν στην άκρη του μπαρ ατμίζοντας το τσιγάρο της και χαζεύοντας το υπερπέραν.

“Κάλ; Όλα καλά;”, τη ρώτησε η Μαρί.
“Ναι ναι!”, απάντησε εκείνη μα καμία άλλη αντίδραση. Η Κρίστι την πλησίασε και πάνω που πήγε να της μιλήσει, η Καλίνα άρχισε να μιλάει δυνατά.

“Δείτε τον… Δείτε τον… Όλο νάζια και γλυκές και γελάκια και ξερνάω! Ήμαρτον!’. Χτύπησε το χέρι της στο μπαρ και άλλαξε θέση ώστε να τον έχει πλάτη. Η Μαρί και η Κρίτσι άρχισαν να γελούν.

“Και τι να κάνει; Δουλειά του είναι!”
“Να κάτσει στα αυγά του ίσως!”
“Αφού το ξέρεις ότι δεν γίνεται. Το αγόρι μας είναι σταρ!’, είπε η Μαρί και η Κρίστι την κοίταξε στραβά μα κατέληξαν να γελάνε και οι δύο αφήνοντας την Καλίνα να βράζει στο ζουμί της.

“Έλα βρε κορίτσι μου! Έχει περάσει τόσος καιρός και ακόμα ασχολείσαι! Δεν βλέπεις ότι δεν κάνει;”, τη ρώτησε η Κρίστι μα η Καλίνα κατέβασε το κεφάλι ηττημένη.

“Έλα, έλα να χορέψουμε και άστον…’, είπε η Μαρί και τις τράβηξε και τις δύο κοντά της.

“Καλίνα!’. Η φωνή του κόφτη μα γλυκιά την έκανε να κοκκαλώσει. Γύρισε προς το μπαρ και τον είδε να κρατάει το τσιγάρο της στο ένα χέρι. ” Να κάνω;”, τη ρώτησε και η Καλίνα κούνησε καταφατικά το κεφάλι πλησιάζοντάς τον. Ήπιε μια γουλιά από το ποτό της και του χαμογέλασε.

“Κάτι έχεις εσύ πάλι!”, της είπε. Η Καλίνα γούρλωσε τα μάτια και πέρασαν αστραπιαία διάφορες απαντήσεις από το μυαλό της. Κάτι σαν ‘ναι έχω… θέλω να σε κοπανήσω με κάτι βαρύ όταν είσαι με άλλες!’ ή ‘φυσικά και έχω όταν βλέπω όλες τις γκ0μ€νες σου εδώ μέσα!’.

“Όχι, όχι, καλά είμαι! Λίγο κουρασμένη!”, του απάντησε ενώ μέσα της έβραζε ο Βεζούβιος.

‘Καλάαααα! Δεν με ξεγελάς εμένα! Έρχομαι!”, της είπε και εξαφανίστηκε. Η Καλίνα ήπιε μονοκοπανιά το ποτό της και έμεινε να τον κοιτάει στα χαμένα.

“Καλ; Τι σου είπε;”
“Ε;”
“Ο Ραφ, καλέ. Τι σου είπε;”
“Τίποτα. Το κλασικό σχόλιο για τη διάθεσή μου! Λες και φταίω εγώ… Αφού ξεκάθαρα όταν χαλιέμαι εδώ μέσα, φταίει μόνο εκείνος!”. Η Καλίνα τράβηξε μια γερή ρουφηξιά από το τσιγάρο της.

“Καλ… Ξέρεις ότι είναι κολλημένος με άλλη. Το ξέρεις!”, είπε η Κρίστι. Η Καλίνα την κοίταξε και ένιωσε την καρδιά της να σκίζεται στα δύο.

“Το ξέρω! Αυτό με διαλύει. Το ξέρω και δεν θέλω ούτε να τη βλέπω. Τον έχει πονέσει τόσο πολύ. Τέλος πάντων, σε λίγο καιρό θα σταματήσω να έρχομαι και όλο αυτό θα καταλαγιάσει. Είμαστε φίλοι πια. Το δικό μου το μυαλό πού και πού το ξεχνάει…”.

Έκλεισε για ένα δευτερόλεπτο τα μάτια και πέρασαν όλα από μπροστά της σαν ταινία. Η γνωριμία τους. Η αμηχανία της αρχής. Τα γελάκια. Τα βλεμματάκια. Τα τυχαία αγγιγματάκια. Εκείνη είχε καραδαγκώσει τη λαμαρίνα και εκείνος ο ζεν πρεμιέ, το ζούσε. Θυμήθηκε εκείνο το βράδυ που του τα είπε όλα. Τις πολύωρες συζητήσεις τους. Την καλοσύνη και την ευγένειά του. Το πείσμα και τη λαχτάρα της. Το πρώτο μεθύσι. Την πρώτη ρήξη. Τα πρώτα κλάματα. Την πρώτη -και τελευταία χυλόπιτα-. Και μετά την καταιγίδα, νηνεμία πάλι. Γελάκια. Βλεμματάκια. Αγγιγματάκια. Μηνυματάκια. Και τσουπ… Η άλλη…

“Καλέ, Καλίνα; Δεν έλεγες κάτι άλλο;”, είπε η Μαρί και έβγαλε την Καλίνα από τις σκέψεις της.
“Τι έγινε;”, ρώτησε.

“Ήρθε η Μαριλίζα!”. Η Καλίνα γύρισε προς την πόρτα και την είδε να τις πλησιάζει χαμογελώντας ψεύτικα.

“Κορίτσια μου! Καλά ε, σήμερα θα γίνει χαμός! Θα τον σκ0τώσw… Με έχει πρήξει!”. Η Μαρί και η Κρίστι γέλασαν αμήχανα και χαιρέτησαν τυπικά. Η Καλίνα δεν γύρισε καν να τις κοιτάξει. Τότε άκουσε τη φωνή του…

“Καλώς τες!”
“Ορίστε! Λύσσαξες να έρθω και ήρθα!”, του απάντησε η Μαριλίζα και ένα μαχαίρι καρφώθηκε στην καρδιά της Καλίνας. Γύρισε και τον κοίταξε με ένα βλέμμα πόνου. Εκείνος ανταπέδωσε το βλέμμα και έσκυψε το κεφάλι.

Η Καλίνα δεν είχε γυρίσει να κοιτάξει πίσω της. Άκουγε μόνο φωνές. Γυναικείες. Η περίφημη Μαριλίζα και η παρέα της. Η Κρίστι και η Μαρί προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να διατηρήσουν την ηρεμία ανάμεσα στον Ραφαήλ, την Καλίνα και τη Μαριλίζα μα ήταν δύσκολο. Η δικιά τους κόντευε να εκραγεί.

Κάποια στιγμή, ο Ραφαήλ εξαφανίστηκε από το οπτικό τους πεδίο και η Μαριλίζα άρχισε να τον βρίζει χυδαία στις φίλες της. Η Καλίνα είχε σφίξει τις γροθιές και απλά άκουγε τους χαρακτηρισμούς της που έπεφταν βροχή.

“Καλίνα;”
“Ρε θα τη δείρw! Ακούτε πώς μιλάει;”
“Καλίνα, έτσι κάνει! Δεν μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό!”

Η Καλίνα πήρε μια ανάσα και απάντησε… “Κι όμως μπορώ!”. Γύρισε χαμογελαστή προς το μέρος της Μαριλίζας.

“Συγγνώμη… Μήπως θα μπορούσες να μιλάς καλύτερα για τον Ραφαήλ, σε παρακαλώ;”. Η Μαριλίζα σταμάτησε να μιλάει και την κοίταξε υπεροπτικά πλησιάζοντάς την επικίνδυνα. Η Μαρί και η Κρίστι κοιτούσαν με κομμένη την ανάσα.

“Και εσύ τι είσαι; Η δικηγόρος του;”. Την έσπρωξε με το δάχτυλο, αλλά η Καλίνα δεν αντέδρασε.

“Όχι! Είμαι φίλη του και ευτυχώς δηλαδή, γιατί αν δεν τον ήξερα, με όλα αυτά που έλεγες θα είχε γίνει ρεζίλι και είναι η δουλειά του εδώ!”.

Η Μαριλίζα άρχισε να γελάει…”Ναι ok αδιαφορώ! Κάτι τέτοιο πρέπει να κάνεις και εσύ!”. Να το πάλι το σπρώξιμο.

“Άκου, γιατί μάλλον δεν κατάλαβες. Ήμουν πολύ ευγενική οπότε θα το ξαναπώ άλλη μια φορά… Μήπως θα μπορούσες να μιλάς καλύτερα για τον Ραφαήλ; Αν θες να τον βρίζεις, δικαίωμά σου, αλλά όχι έτσι. Δεν χρειάζεται να ακούμε και στην τελική υπάρχουμε και εμείς που έχουμε τελείως διαφορετική γνώμη!”.

Η Μαριλίζα έκανε ακόμα ένα βήμα προς το μέρος της Καλίνας. “Μάλλον είσαι και εσύ μια ακόμα κοπελίτσα που τον θέλει και έφαγε χυλόπιτα. Συγνώμη κοριτσάκι, αλλά κοίτα με… Δεν έχεις καμία ελπίδα!’.

Η Μαρί και η Κρίστι έκαναν να την τραβήξουν μακριά όμως η Καλίνα δεν κwλwσε. Έκανε εκείνη ένα βήμα μπροστά νιώθοντας τα κορίτσια πίσω της, ασπίδα.

“Άκου… Δεν θέλω να ενισχύσω τον ναρκισσισμό, τα κόμπλεξ και την εγωπάθειά σου, όμως, ναι. Ένα ακόμα τέτοιο κοριτσάκι είμαι. Ικανοποιήθηκες; Και στην τελική, καλύτερα που έφαγα χυλόπιτα. Αν είναι να του αρέσουν κορίτσια σαν και εσένα, εκείνος δεν έχει καμία ελπίδα και είναι κρίμα γιατί αξίζει τόσα και χαραμίζεται!”.

Η Μαριλίζα έκανε ένα απειλητικό βήμα προς το μέρος της. Η Καλίνα όμως δεν της το επέτρεψε… “Μην τολμήσεις και με ξανακουμπήσεις γιατί θα γίνει της μουρλής!”. Έκανε στροφή προς τα κορίτσια και είδε τον Ραφαήλ να στέκεται πίσω της. Τα μάτια της έτρεχαν ποτάμι.

“Τι;”, ψέλλισε.
“Ρώτησε τα κορίτσια. Εγώ φεύγω!”. Πήρε τα πράγματά της και έκανε να φύγει μα κοντοστάθηκε. Γύρισε ξανά προς εκείνον και είπε. “Να την χαίρεσαι!”.