«Σώστε με, κορίτσια!» έγραψε η Ειρήνη στα κρυφά και πάτησε αποστολή. Το μήνυμα είχε σταλεί επιτυχώς. Τώρα έμενε να καταφθάσει η βοήθεια. Η Χρυσούλα και η Ευτυχία, οι δύο κολλητές της, αυτές ήταν η βοήθεια. Και ήταν ήδη σε κατάσταση αναμονής για πιθανή διάσωση. Όπως σε κάθε ραντεβού της φίλης τους άλλωστε.
Το μικρό εστιατόριο που βρισκόταν η Ειρήνη, ήταν κρυμμένο σε μια γωνία της πόλης που το έκανε αόρατο στους περαστικούς. Έπρεπε να ψάξεις για να το βρεις. Έτσι την έπεισε ο Άκης να βγει ραντεβού μαζί του. Το έπαιζε ψαγμένος. Το φαγητό ήταν φανταστικό, η μουσική ρομαντική τζαζ και η διακόσμηση εκλεπτυσμένη. Η μόνη παραφωνία εκεί μέσα ήταν ο Άκης.
«Κάνε πιο γρήγορα! Αυτή είναι απελπισμένη!», φώναζε η Ευτυχία στην Χρυσούλα όσο έβαζε τις μπότες της.
«Με έσκασες! Και εσύ πού το ξέρεις;»
«Μήπως γιατί δεν πέρασε ούτε μισή ώρα και ήρθε το SOS μήνυμα;»
«Έχεις ένα δίκιο»
«Άντε! Γιατί ποιος την κάνει καλά μετά»
Η αλήθεια ήταν πως η φίλη τους είχε ένα ταλέντο να διαλέγει τους πιο ακατάλληλους άντρες. Δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που έβγαιναν σε αποστολή. Είτε η Ειρήνη έπρεπε να πάρει παράσημο για το χειρότερο φλερτ, είτε τα κορίτσια για την πιο γρήγορη διάσωση σε αποτυχημένο ραντεβού!
Δεν πέρασαν δεκαπέντε λεπτά και ήταν σχεδόν έξω από το εστιατόριο. Η Χρυσούλα έτρεχε ξοπίσω από την Ευτυχία τουρτουρίζοντας από το κρύο και σφίγγοντας το παλτό πάνω της. Έκανε μικρά άλματα να αποφύγει τις λακκούβες με το νερό στον δρόμο. Και γκρίνιαζε ασταμάτητα μπας και πάει πιο σιγά η φίλη της.
«Δεν μπορούμε να ανεβούμε στο πεζοδρόμιο;»
«Σώπα. Θα καθυστερήσουμε έτσι! Σχεδόν φτάσαμε!»
«Το λείψανό μου θα φτάσει!»
Η Ευτυχία έφτυσε τον κόρφο της και τάχυνε το βήμα. Είχε κακό προαίσθημα. Αυτός ο Άκης πρέπει να ήταν το χειρότερο ραντεβού που υπήρξε ποτέ. Δεν εξηγείται αλλιώς η ταχύτητα του μηνύματος. Ούτε μισή ώρα δεν άντεξε η Ειρήνη πριν τους στείλει το μήνυμα. Ήταν ρεκόρ! Άρα τα πράγματα ήταν πολύ σκούρα. Μα δεν ήξερε ο τύπος τι ερχόταν κατά πάνω του. Και ερχόταν με φόρα!
Η Ευτυχία έφτασε πρώτη έξω από το καφέ και έστησε πολεμικό αρχηγείο στην γωνία. Έβγαλε τσιγάρο και το άναψε με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο ξεψάχνισε στα γρήγορα το προφίλ του στην πλατφόρμα γνωριμιών. Δεν υπήρχε κάτι που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εξόντωσή του. Θα αναγκαζόταν να αλλάξει στρατηγική. Έπρεπε να αυτοσχεδιάσει. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι θα τον έκανε να παραδώσει τα όπλα και να τραπεί σε άτακτη φυγή! Ήδη έβλεπε την σκόνη του να αιωρείται στον αέρα. Και είχε την μυρωδιά της επιτυχίας της.
«Έναν αιώνα μετά…», σχολίασε την άφιξη της Χρυσούλας που έφτασε λαχανιασμένη και κατακόκκινη από το κρύο και τον γρήγορο βηματισμό.
«Τι βρήκες;», κατάφερε να ψελλίσει.
«Τίποτα. Πρέπει να αυτοσχεδιάσουμε!», έλυσε τα πλούσια ξανά μαλλιά της και ανανέωσε το κραγιόν της.
«Θα τον αποπλανήσεις;»
«Τι λες, βρε κουτορνίθι; Θέλω να με θυμάται για να αλλάζει δρόμο όταν με βλέπει»
«Χώρα θα αλλάζει»
«Θα το συζητάμε πολύ ακόμα;»
«Να το παίξουμε όπως τότε με εκείνον τον μαμάκια που έφυγε τρέχοντας από την πίσω πόρτα;»
«Ακριβώς! Μπαίνουμε, κόβουμε χαρακτήρα και βαράμε στο ψαχνό. Ξύνουμε την πληγή και ρίχνουμε αργά πάνω το ωραίο μας κρασί»
«Εγώ νερό θέλω. Όχι κρασί. Έχω κορακιάσει»
«Μάνα μου, την εξυπνάδα σου! Άντε! Είσαι έτοιμη, καμάρι μου;»
Η πόρτα άνοιξε διάπλατα. Η Ευτυχία μπήκε πρώτη μέσα και με την πληθωρική παρουσία της παρέσυρε τον σερβιτόρο αγκαλιά με τον δίσκο και δεν το κατάλαβε καν. Από πίσω η Χρυσούλα να ζητά συγγνώμη και να πασχίζει να την προλάβει. Τα ποτήρια που έσπασαν τράβηξαν την προσοχή όλων των πελατών και η Ευτυχία νόμιζε ότι κοιτούσαν την εντυπωσιακή παρουσία της.
Προσπέρασε με το κεφάλι ψηλά το τραπέζι που καθόταν η Ειρήνη με τον χαμένο και ξαφνικά έκανε στροφή γιατί τάχα μου τους είδε ξαφνικά. Έπεσε πάνω στην Χρυσούλα και την έπιασε αγκαλιά για να μην φανεί σαν ατύχημα.
«Ω! Ειρήνη! Χρόνια και ζαμάνια, χρυσή μου! Ματς μουτς», στρογγυλοκάθισε τραβώντας και την Χρυσούλα από το παλτό.
«Τι έκπληξη!», έπαιξε και η Ειρήνη τον ρόλο της και έκανε την έκπληκτη.
«Δεν το πιστεύω!», αναφώνησε καθυστερημένα η Χρυσούλα και η Ευτυχία της έριξε ένα πλάγιο βλέμμα. «Γιατί με σκουντάς, βρε Ευτυχία;», την ρώτησε και εκείνη γέλασε απότομα και την κλώτσησε στο πόδι.
«Τι πίνετε, πιτσουνάκια;», σταμάτησε τον σερβιτόρο που την στραβοκοίταξε, γιατί θυμήθηκε ότι αυτή τον έριξε πριν λίγο. «Λευκό κρασί», παρήγγειλε με μεγάλο χαμόγελο πριν προλάβουν να της απαντήσουν οι υπόλοιποι. Μετά έστρεψε ξανά το βλέμμα της στον Άκη. «Εσείς; Με τι ασχολείστε;», του απηύθυνε τον λόγο με δυσκολία.
«Εμείς είμαστε σύμβουλοι οικονομικών», απάντησε αυτός στον πληθυντικό για τον εαυτό του και το μάτι της Ευτυχίας γύρισε τριακόσιες εξήντα μοίρες σε ολόκληρη περιστροφή.
«Αυτό θα πάει καλά», άρχισε να μασουλάει τα πατατάκια από το πιατάκι η Χρυσούλα. Καλύτερα να μασά παρά να μιλά, έτσι σκέφτηκε και απόλαυσε τα λίγα λεπτά που απέμεναν πριν αδειάσει η θέση του.
«Ο Άκης είναι πολύ καλός με τα… οικονομικά», εξήγησε η Ειρήνη με νόημα για να δώσει πάσα στα κορίτσια.
« Έξοχα! Αχ, βρε Ειρήνη μου, μιας και βρεθήκαμε μετά από τόσο καιρό… Να ανοίξουμε μια σαμπάνια! Παιδί!», φώναξε ξανά τον σερβιτόρο που γύρισε στο τραπέζι τους με τα ίδια κατεβασμένα μούτρα. «Ξέχνα το κρασί. Θέλουμε την καλύτερη σας σαμπάνια!»
«Φυσικά, κυρία», απάντησε με όση υπομονή του είχε μείνει και αποχώρησε.
«Πεινάς, Χρυσούλα μου;», την ρώτησε η Ειρήνη σαν να την παρακαλούσε να πει «ναι»
«Λυσσομανώ!»
«Το Χρυσούλι μου πεινάει. Σερβιτόρε!!!»
«Μάλιστα, κυρία»
«Φέρε μας, σε παρακαλώ, να φάμε. Όχι κάτι ιδιαίτερο. Κανένα αστακό… Καμία καραβίδα… Κανένα χταπόδι… Είμαστε απλοί άνθρωποι εμείς!»
«Μάλιστα κυρία»
«Ξέρετε… εγώ… πρέπει να πάω στο μπάνιο…», σηκώθηκε ο Άκης που είχε αλλάξει όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου και εξαφανίστηκε σαν αστραπή.
«Πάει και αυτός!», ξεφυσηξε η Χρυσούλα.
«Ακριβό μας βγήκε αυτό το ραντεβού, φιλενάδα. Χαλάλι σου όμως. Το αξίζεις!»
Τα κορίτσια τσούγκρισαν τα ποτήρια και έφαγαν πλουσιοπάροχα εκείνο το βράδυ. Είχαν καταφέρει να σώσουν ξανά την φιλενάδα τους. Όταν τελείωσαν το γεύμα, βγήκαν έξω από το εστιατόριο πιασμένες αγκαζέ κάνοντας ηρωική έξοδο με το κεφάλι ψηλά. Μέχρι την επόμενη φορά…
CC