Πρέπει να φέρεσαι στον φόβο με θράσος. Να τον κοιτάς κατάματα και έπειτα να του επιτίθεσαι. Να αυθαδιάζεις, να κάνεις το αντίθετο απ’ αυτό που σου υπαγορεύει. Μόνο έτσι μπορείς να τον αποδυναμώσεις — ίσως και να τον εξολοθρεύσεις.
Πόσο δύσκολο είναι να ζεις εξουσιασμένος από φόβους και τραύματα, που τα ίδια γεννούν νέους φόβους. Πόσο δύσκολο, σε κάθε δοκιμασία, η εσωτερική σου φωνή να σου ψιθυρίζει να παραιτηθείς, για να μη βιώσεις ξανά όσα βίωσες κάποτε. Πόσο δύσκολο, όταν αυτή η φωνή πηγαίνει κόντρα στα όνειρά σου και σε διατάζει να τα σμιλεύσεις, να τα μικρύνεις. Έχεις άσκηση στο σκέπτεσθαι, μα συχνά το οδηγείς στο άλλο άκρο. Υπεραναλύεις — σε τέτοιο βαθμό που δημιουργείς καινούριες ανασφάλειες, καινούριους φόβους. Σε κάθε συμβάν αναζητάς το ψεγάδι· κι έτσι, ένας ακόμη φόβος βρίσκει χώρο να γεννηθεί μέσα σου.
Μια ψυχή εγκλωβισμένη στον φόβο της, στερείται ζωή. Ευτυχία, λένε, είναι το μυαλό να είναι συγχρονισμένο με το σώμα· και μια ψυχή που φοβάται πολλές φορές αποσύρεται από τα θέλω της. Καταλήγει να ζει περισσότερο στη φαντασία παρά στην πραγματική ζωή, μονάχα γιατί φοβάται. Εθίζεται στην ασφάλεια, και η τάση αυτή διαιωνίζει τον φόβο, τον συντηρεί, ακόμα και τον αυξάνει.
Πραγματική ένδειξη θάρρους είναι να πάρεις ανάσα και να δεχτείς να ρισκάρεις. Θα νιώσεις λίγο πιο ανασφαλής στην αρχή, λίγο «μουδιασμένος»· η καρδιά θα χτυπάει πιο δυνατά. Μα αν τα καταφέρεις, θα νιώσεις λύτρωση, θα αισθανθείς ζωντανός, νικητής, περήφανος για τον εαυτό σου. Αν πάλι αποτύχεις, θα το επεξεργαστείς και κάποια στιγμή θα το ξεπεράσεις, γιατί όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται, η αποτυχία που δεν ξεπερνιέται ποτέ είναι η δεδομένη: της μη προσπάθειας. Αυτή που βιώνεις όταν μένεις εγκλωβισμένος στα «αν».
Γιατί τα «αν» δεν πονάνε άμεσα — σε φθείρουν ύπουλα. Σε πείθουν ότι προστατεύεις τον εαυτό σου, ενώ στην πραγματικότητα αποφεύγεις τη ζωή. Τότε ο φόβος, από συναίσθημα, αρχίζει να γίνεται συνήθεια. Γίνεται τρόπος σκέψης, βασικό κριτήριο επιλογής, βασικός τρόπος ύπαρξης. Και όσο κι αν προσπαθήσεις να τον ηρεμήσεις, εκείνος δεν ησυχάζει ποτέ. Πάντα θα ζητά λίγο ακόμη χώρο, λίγο ακόμη έλεγχο, λίγο ακόμη συμβιβασμό.
Ίσως, τελικά, το ζητούμενο να μην είναι να μην φοβάσαι. Ίσως το ζητούμενο να είναι να μη του επιτρέπεις να αποφασίζει για σένα. Να προχωράς παρά το μούδιασμα, να επιλέγεις παρά την αμφιβολία, να πράττεις παρά την ανασφάλεια. Γιατί όσο λιγότερο παραδίνεσαι στην αδράνεια, τόσο ο φόβος χάνει τη δύναμή του. Και τότε, παίρνεις εσύ τα ηνία της ζωής σου. Όχι επειδή έπαψες να φοβάσαι, αλλά επειδή σταμάτησες πια τις υποχωρήσεις, έναντι στα θέλω σου.. Γιατί η ζωή δεν ανοίγεται σε όσους περιμένουν να νιώσουν έτοιμοι, αλλά σε όσους τολμούν ενώ τρέμουν, ενώ μουδιάζουν, ενώ χτυπάει δυνατά η καρδιά τους.
Κάθε μικρή πράξη θάρρους είναι ραγίζει από λίγο τον φόβο. Κάθε βήμα προς τα εμπρός είναι μια υπενθύμιση ότι είσαι ακόμη παρών, ότι χαράσσεις τη δική σου πορεία στη ζωή, αυτή που επιθυμείς, αυτή που φτιάχτηκε για σένα Και… Κάπως έτσι, χωρίς μεγάλες δηλώσεις και θριαμβευτικές νίκες, αρχίζεις ξανά να παίρνεις τη ζωή σου πίσω – μια ζωή δίχως πολλά απωθημένα πια, που ήταν στο χέρι σου να τα σπάσεις, δίχως τις συνέπειες των «αν» και της μετάνοιας.
Ιωάννα Χαντζαρά