TheBluez

Πολύ καιρό τώρα σκεφτόμουν να ασχοληθώ με το ai. Πώς όμως; Τι χαρακτήρα θα είχε ένα τέτοιο κείμενο; Ακόμα δεν ξέρω κι ας ξεκίνησα ήδη να γράφω. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι όχι μόνο δεν το συμπαθώ, αλλά με θλίβει και με τρομάζει. Θα μου πείτε… “και, τι μας νοιάζει;” και θα έχετε και δίκαιο! Τις προσωπικές μου σκέψεις θα καταθέσω γι’ αυτό το θέμα που διχάζει πολύ κόσμο. Έχει τους υποστηρικτές του, αλλά και αυτούς που το απεχθάνονται. Εσείς; Σε ποια κατηγορία ανήκετε;

Γέμισαν οι οθόνες μας φίλτρα, ψεύτικες φωτογραφίες, ψεύτικα βιντεάκια, ψεύτικες ιδέες, όλα δημιούργημα του ai. Και αναρωτιέμαι… γιατί; Ποια ανάγκη του ανθρώπου τα δημιούργησε; Ποια ανάγκη του ανθρώπου τα συντηρεί και τα πολλαπλασιάζει; Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με ψεύτικο υλικό, θαρρείς και δεν είναι αρκετή η αλήθεια, θαρρείς και δεν φτάνει η φυσική ομορφιά αυτού του κόσμου, θαρρείς και πρέπει να θάψουμε, να εξαφανίσουμε τα συναισθήματά μας και να βγάλουμε προς τα έξω αυτό που ορίζει η εποχή, το κατευθυνόμενο, το ξύλινο, το φτιαχτό, το άψυχο, το ψεύτικο, το ρομποτικό, το πέρα για πέρα μη ανθρώπινο.

Γέμισαν οι οθόνες μας τόσο φτιαχτές, τόσο εξωπραγματικές, τόσο τέλειες, υποτίθεται, εικόνες και απομακρυνθήκαμε από την αυθεντικότητα. Το ηλιοβασίλεμα έχασε τη μαγεία του, από τα φίλτρα χρωμάτων. Το χρειάζεται; Όχι βέβαια! Η παλέτα της φύσης είναι απολύτως ικανή να σε μαγέψει, χωρίς τίποτα φτιαχτό. Τα δε πρόσωπά μας, τα σώματά μας, με την χρήση του φαίνονται τόσο αφύσικα, τόσο παραποιημένα, τόσο ξένα, που αγγίζουν την… γελοιότητα.

Ποιον κοροϊδεύουμε; Βλέπουμε πενηντάρες να μοιάζουν εικοσάρες και εβδομηντάρες να μοιάζουν βαλσαμωμένες. Οι ρυτίδες εξαφανισμένες. Μαζί με αυτές όμως και η αναγνωρισιμότητα. Βλέπεις κάποιες επώνυμες και αναρωτιέσαι, “για χαζούς μας περνάνε; Στην φωτογραφία είναι μία άλλη”. Τα σχόλια από κάτω, άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Θαρρείς και υπάρχει άτυπος διαγωνισμός ποιος θα κάνει το πιο εύστοχο, για να κερδίσει τα περισσότερα likes. Λεκτικές διαμάχες δίνουν και παίρνουν. Είναι αυτοί που θεωρούν τόσο όμορφη αυτήν την αλλοίωση και άλλοι που βγάζουν χολή, αφού διαφωνούν, που το θεωρώ εξίσου τρομακτικό. Πόση βαρβαρότητα μπορεί να κρύβεται πίσω από ένα πληκτρολόγιο; Η μετάλλαξη στις εικόνες των διασήμων, ίσως είναι κομμάτι του κόσμου τους. Η ματαιοδοξία για εκείνους πια, είναι ίσως ρούχο φορεμένο. Οι γύρω μας; Εμείς, οι απλοί θνητοί που πολλές φορές βάζουμε στις φωτογραφίες μας ψεύτικα φίλτρα; Συγχωρέστε με, αλλά δεν θα το κατανοήσω ποτέ. Μου φαίνεται παράλογο και αχρείαστο, αλλά ταυτόχρονα και σεβαστό. Ο καθένας κάνει ό,τι τον εκφράζει.

Γέμισαν οι οθόνες μας φτιαχτά βιντεάκια, πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Το πιο θλιβερό, το πιο τρομακτικό είναι κι εδώ, τα σχόλια σε αυτά τα κατά τη γνώμη μου τερατουργήματα. Σχόλια αποδοχής και θαυμασμού αν πρόκειται για κάποιο ψεύτικο τοπίο, που ρωτάνε κιόλας πού βρίσκεται. Πού να βρίσκεται; Στο πουθενά! Όταν η γη μας σφύζει από όμορφα μέρη, όταν μας έχει χαριστεί ένας μοναδικά πανέμορφος πλανήτης, παρακολουθούμε δημιουργήματα ψεύτικα.

Σχόλια αποδοχής και αστεϊσμού, αν πρόκειται για κάποιο μωρό που μιλάει, χορεύει και παραδέχεται ότι η μαμά κάνει κουμάντο στο σπίτι, με τους ψεύτικους μπαμπάδες να γελάνε. Και αυτό θεωρείται γλυκούλι ή αστείο. Δεν είναι όμως. Είναι καταθλιπτικό.

Τα βιντεάκια με τα ζώα; Δημιουργούν σκυλιά να κλέβουν φαγητά και να το πηγαίνουν σε ανθρώπους που ζητιανεύουν, προκαλώντας την επίκληση στο συναίσθημα, σκυλάκια να αντιδρούν στον κτηνίατρο με χιουμοριστικό τρόπο, γάτες να χορεύουν στο ρυθμό της τηλεόρασης που παρακολουθούν, φίδια να πέφτουν από τον ουρανό και να κατακλύζουν δρόμους και ποτάμια, παπαγάλους να συνεργάζονται με αστυνομικούς… Ξέρουμε πού αποσκοπούν; Πού χρησιμεύουν; Γιατί τα βλέπουμε;

Την κορυφή των χωρίς λόγο ύπαρξης βίντεο, καταλαμβάνουν εκείνα που δείχνουν τους διάσημους του Χόλιγουντ, να αγκαλιάζουν τους εαυτούς τους σε νεότερη ηλικία, με παταγώδη αποτυχία στην πραγματική τους εικόνα και όταν κάποιος δεν είναι στη ζωή, τον δείχνει με φτερά αγγέλου. Όσες φορές κι αν τα πετύχω, μου προκαλούν ανατριχίλα κι όχι με την θετική έννοια. Κυκλοφορούν και τα βιντεάκια που εμφανίζουν τον εκάστοτε δημιουργό, ανάμεσα σε διάσημους, σε ένα γύρισμα μιας ταινίας για παράδειγμα, να αγκαλιάζονται, να χαμογελάνε, σα να είναι φίλος τους. Γιατί όλο αυτό; Εγώ είμαι η περίεργη; Μήπως μεγάλωσα πολύ; Ποια η χρησιμότητά τους; Ποια η αξία τους; Γιατί του δίνουμε τόσο χώρο και τόση αξία;

Αυτό πάλι, που πατάς μια λέξη στο ai και μπορεί να σου γράψει ολόκληρα κείμενα, δεν είναι τρομακτικό; Το ότι αντικαθιστά την σκέψη, την φαντασία, το μεράκι, την προσπάθεια, δεν είναι τρομακτικό; Αυτό το ότι πατάς ένα κουμπί και μπορείς να μιλήσεις με το ρομπότ, να το ρωτήσεις κάτι κι αυτό να σου απαντήσει, δεν είναι τρομακτικό; Όταν είδα πρώτη φορά, αυτόν τον… διάλογο, μάλλον η έκφρασή μου ήταν πολύ αστεία, αφού έσκασαν στα γέλια οι υπόλοιποι. Όχι ότι το αποδέχτηκα, ούτε ότι το συνήθισα με τον καιρό.

Ναι, παραμεγάλωσα τελικά. Μου φαίνονται όλα αυτά τόσο ξένα, τόσο άσχημα. Άλλη γενιά εγώ, της ανθρώπινης επαφής, της απλότητας, του γνήσιου, της ουσίας, του χαρτιού και του στυλό, του σημειωματάριου, της εγκυκλοπαίδειας, του λεξικού, της φωτογραφικής μηχανής του ενός κλικ, με τα κλειστά μάτια, με τα μαλλιά να πετάνε, μα απαθανατίζαμε την στιγμή, το γέλιο, την ανάμνηση, όχι την ψεύτικη τελειότητα. Πηγαίναμε στη βιβλιοθήκη για αναζήτηση υλικού εργασιών, μυρίζαμε τα βιβλία, κοβόμασταν από το χαρτί. Χάθηκε η μυρωδιά, η αίσθηση στα δάχτυλα καθώς ξεφυλλίζαμε.